Στις 8 Ιανουαρίου του 2005, το περιοδικό «Newsweek» δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο υποστήριζε ότι η αμερικάνικη κυβέρνηση μελετούσε να θέσει σε εφαρμογή στο Ιράκ την «Επιλογή Σαλβαντόρ» για να πολεμήσει την εξέγερση.
Υπενθυμίζουμε ότι η «Επιλογή Σαλβαντόρ» είναι το αμερικάνικο στρατιωτικό πρόγραμμα εκπαίδευσης και χρηματοδότησης στη δεκαετία του ’80 των διαβόητων αποσπασμάτων θανάτου του σαλβαντοριανού στρατού στον πόλεμο εναντίον των ανταρτών του «Φαραμπούτο Μαρτί». Ο ρόλος τους ήταν να εκτελούν στελέχη του αντάρτικου για να το αποδυναμώσουν, να δολοφονούν συμπαθούντες, να κάνουν επιδρομές σε χωριά, συλλήψεις, βασανιστήρια και μαζικές δολοφονίες για να τρομοκρατούν το λαό, επιθέσεις σε πηγές εφοδιασμού και στρατόπεδα εκπαίδευσης των ανταρτών. Τα θύματά τους ανέρχονται στις 70.000.
Η αποκάλυψη αυτή πήρε μεγάλη δημοσιότητα και ο αμερικάνος υπουργός πολέμου Ντ. Ράμσφελντ έσπευσε ταχύτατα να τη διαψεύσει. Ωστόσο, τον ίδιο μήνα, το αμερικάνικο «Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» έδωσε στη δημοσιότητα ένα κατάλογο με συλλήψεις «ύποπτων τρομοκρατών», που υπέστησαν εξευτελισμούς και άγρια βασανιστήρια. Τα περιστατικά που είδαν το φως της δημοσιότητας στους μήνες που ακολούθησαν αποδεικνύουν ότι η «Επιλογή Σαλβαντόρ» είχε τεθεί σε εφαρμογή πολύ πριν από την αποκάλυψη του «Newsweek».
Τον περασμένο Μάιο, στο «New York Times Magazine», δημοσιεύτηκε η είδηση ότι ο σύμβουλος του αμερικάνου πρεσβευτή για τις Ιρακινές Δυνάμεις Ασφάλειας, Τζέιμς Στιλ, ανέλαβε από το Σεπτέμβρη του 2004 την εκπαίδευση μιας νέας επίλεκτης ιρακινής μονάδας εναντίον των ανταρτών, της «Special Police Commandos», γνωστής ως «Ταξιαρχίας των Λύκων». Το βιογραφικό αυτού του καθάρματος αποτελούσε εγγύηση για την αποστολή που ανέλαβε. Την πρώτη του εμπειρία σ’ αυτό το ρόλο την είχε αποκτήσει στο Βιετνάμ και αργότερα, από το 1984 μέχρι το 1986, ήταν επικεφαλής της αμερικάνικης ομάδας στρατιωτικών συμβούλων στο Σαλβαντόρ, που είχε την ευθύνη για την εκπαίδευση, τον εξοπλισμό και την υποστήριξη των αποσπασμάτων θανάτου του κυβερνητικού στρατού.
Η «Ταξιαρχία των Λύκων» συγκροτήθηκε κατά τη διάρκεια του 2004, κυρίως από αξιωματικούς και άντρες που είχαν υπηρετήσει στις Ειδικές Δυνάμεις και την Προεδρική Φρουρά του Σαντάμ Χουσεϊν, από βετεράνους δηλαδή στις δολοφονίες, στα βασανιστήρια και στην καταστολή, και υπάγεται στο υπουργείο Εσωτερικών.
♦ Βασανιστήρια και μαζικές δολοφονίες
Μια πρώτη συνοπτική εικόνα της δολοφονικής δράσης της «Ταξιαρχίας των Λύκων» δίνει η έρευνα του αμερικάνου δημοσιογράφου Max Fuller, με τίτλο «Για το Ιράκ, η «Επιλογή Σαλβαντόρ» γίνεται πραγματικότητα», που δημοσιεύτηκε από το «Centre for Research on Globalisation» στις 2 Ιουνίου, από την οποία παραθέτουμε μερικές χαρακτηριστικές περιπτώσεις μαζικών δολοφονιών.
Ο Max Fuller στην έρευνά του υποστηρίζει ότι και μόνο μια βιαστική ματιά στα αρχεία του «Iraq body Count» (συγκεντρώνει στοιχεία για τα θύματα του πολέμου) αποκαλύπτει ότι οι μαζικές εκτελέσεις έχουν γίνει συνηθισμένο φαινόμενο στο Ιράκ τουλάχιστον τους τελευταίους έξι μήνες και ότι η ανακάλυψη μαζικών τάφων τις τελευταίες βδομάδες μέσα και γύρω από τη Βαγδάτη δεν είναι παρά επιπλέον αποδείξεις. Αυτό που πρέπει ιδιαίτερα να σημειωθεί είναι ότι πολλές από τις δολοφονίες αυτές έχουν γίνει από τότε που η «Ταξιαρχία των Λύκων» ανέλαβε δράση, συχνά σε περιοχές που είχε αναπτυχθεί.
Η σύνδεση των μαζικών εκτελέσεων με την «Ταξιαρχία των Λύκων» φαίνεται πολύ καθαρά στην περίπτωση της Μοσούλης, όπου, στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, ύστερα από συντονισμένη επίθεση των ανταρτών, η αστυνομία εγκατέλειψε τα πόστα της και ο έλεγχος της πόλης πέρασε στα χέρια των ανταρτών. Ακολούθησε κοινή επιχείρηση εναντίον τους από αμερικάνικες δυνάμεις και την «Ταξιαρχία των Λύκων». Στις 16 Νοέμβρη, η τελευταία ξεκίνησε επιδρομές στην παλιά περιοχή της πόλης, κατά τη διάρκεια των οποίων συνελήφθηκαν εκατοντάδες «ύποπτοι». Το επόμενο διάστημα ανακαλύφθηκαν περισσότερα από 150 πτώματα συλληφθέντων, συχνά σε σωρούς, που είχαν εκτελεστεί με μια σφαίρα στο κεφάλι. Παρόλο που τα θύματα φορούσαν πολιτικά ρούχα και η ταυτοποίησή τους ήταν σχεδόν αδύνατη, οι ιρακινές αρχές δήλωσαν επανειλημμένα ότι στην πλειοψηφία ήταν αστυνομικοί και στρατιώτες και κατηγόρησαν τους αντάρτες ότι κάνουν εκστρατεία εκφοβισμού.
Μια οφθαλμοφανής περίπτωση παραπληροφόρησης αφορά 31 πτώματα, που «ανακαλύφθηκαν» από την «Ταξιαρχία των Λύκων» σκορπισμένα γύρω από ένα νεκροταφείο στη δυτική Μοσούλη το Μάρτιο του 2005. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών ανακοίνωσε ότι τα πτώματα ανήκαν σε πολίτες, αστυνομικούς και στρατιώτες και ότι όλους τους φόνους διέπραξε ένας και μόνο πρώην αστυνομικός, ο Shoqayer Fareed Sheet, που ομολόγησε για τους φόνους αυτούς και για πολλούς άλλους σε μια τηλεοπτική εκπομπή, με τίτλο «Η τρομοκρατία στα χέρια της Δικαιοσύνης», που παρουσιάζει ο Adnan Thavit, ιδρυτής της «Ταξιαρχίας των Λύκων». Η εκπομπή αυτή όχι μόνο παραβιάζει κάθε ηθικό και νομικό κανόνα, αλλά είναι διαβόητη και για το λόγο ότι παρουσιάζει κρατούμενους που έχουν εμφανώς υποστεί βασανιστήρια και αναγκάζονται να ομολογήσουν ότι είναι ομοφυλόφιλοι, παιδόφιλοι και δολοφόνοι.
Με δεδομένη την έλλειψη αποδείξεων, την αδυναμία ασφαλούς ταυτοποίησης των θυμάτων και την παραπληροφόρηση του υπουργείου Εσωτερικών, κατά πάσα πιθανότητα, πολλές, αν όχι όλες, από τις δολοφονίες στη Μοσούλη έχουν γίνει από την «Ταξιαρχία των Λύκων».
Ανάλογες περιπτώσεις αποκαλύπτονται και σε άλλες περιοχές όπου η «Ταξιαρχία των Λύκων» διεξάγει επιχειρήσεις». Για παράδειγμα, πρόσφατα στη Σαμάρα βρέθηκαν πτώματα κοντά στη λίμνη Tharthar. Ομως τα πιο σοβαρά περιστατικά έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τελευταία στη Βαγδάτη. Στις 5 Μαΐου, ανακαλύφθηκε στη βιομηχανική περιοχή Kasra – Wa – Atash της Βαγδάτης ένας μαζικός τάφος με 14 πτώματα. Ηταν όλοι νέοι άντρες, με τα πρόσωπα καλυμμένα, τα χέρια δεμένα πίσω και είχαν εκτελεστεί με σφαίρες στο κεφάλι. Στα σώματά τους ήταν εμφανή τα βασανιστήρια, όπως σπασμένα κρανία, καψίματα, χτυπήματα και βγαλμένα μάτια. Σ’ αυτή την περίπτωση οι οικογένειές τους κατάφεραν να τους αναγνωρίσουν. Ηταν όλοι σουνίτες αγρότες που είχαν συλληφθεί σε επιδρομή της «Ταξιαρχίας των Λύκων» στη λαχαναγορά. Λίγο αργότερα, στις 15 Μαΐου ανακαλύφθηκαν 15 ακόμη πτώματα σε δύο τοποθεσίες στη δυτική Βαγδάτη. Οκτώ βρέθηκαν στην περιοχή Al – Shaab και εφτά πίσω από ένα τζαμί στην περιοχή Ore. Ολα τα θύματα είχαν τα πρόσωπα καλυμμένα, τα χέρια δεμένα πίσω και είχαν εκτελεστεί με μια σφαίρα στο κεφάλι.
Ο Σύνδεσμος των Μουσουλμάνων Κληρικών απάντησε στο κύμα των δολοφονιών, κατηγορώντας για κρατική τρομοκρατία το υπουργείο Εσωτερικών και τις δυνάμεις καταστολής που εποπτεύει και καταγγέλλοντας τη σύλληψη, τον άγριο βασανισμό και την εκτέλεση ιμάμηδων και φυλάκων σε τζαμιά.
Μαζικές δολοφονίες έχουν επίσης αποκαλυφθεί στην Μπακούμπα (49 πτώματα) και έξω από την πόλη Κάιμ (26 πτώματα) κοντά στα συριακά σύνορα μετά τις επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών που έγιναν στις πόλεις αυτές από αμερικάνικες και ιρακινές δυνάμεις καθώς και πολλές άλλες ακόμη, που είναι αδύνατον να αναφερθούν στα πλαίσια μιας πρώτης συνοπτικής έρευνας. Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί ότι έχουν ανασυρθεί περισσότερα από 100 πτώματα από τον ποταμό Τίγρη, ιδιαίτερα γύρω από την περιοχή νότια της Βαγδάτης. Αρχισαν να εμφανίζονται από τα τέλη του Φλεβάρη του 2005, με ρυθμό ένα με δύο την ημέρα, και από την Απρίλη άρχισαν να αυξάνονται. Μερικά από τα θύματα, που ήταν στην πλειοψηφία άντρες αλλά και γυναίκες και παιδιά, ήταν δεμένα, άλλα είχαν εκτελεστεί με σφαίρες στο κεφάλι και άλλα ήταν αποκεφαλισμένα. Είναι, άραγε, απλή σύμπτωση ότι και τα πτώματα στον Τίγρη εμφανίζονται και αυξάνονται καθώς κλιμακώνονται οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις περιοχές που συνδέονται με την ιρακινή αντίσταση;
♦ Υποπτη δολοφονία δημοσιογράφου
Στις 24 Ιουνίου, δολοφονήθηκε με μια σφαίρα στο κεφάλι ο Γιάσερ Σαλίχι, Ιρακινός, ειδικός ανταποκριτής του αμερικάνικου ειδησεογραφικού πρακτορείου «Knight Ridder», καθώς πλησίαζε σε ένα φυλάκιο ελέγχου που βρισκόταν κοντά στο σπίτι του στη δυτική Βαγδάτη. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, δεν ρίχτηκαν προειδοποιητικά πυρά και πιστεύεται ότι χτυπήθηκε από ελεύθερο σκοπευτή. Η δολοφονία αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί ο Γιάσερ Σαλίχι από τον περασμένο Ιούνιο είχε ξεκινήσει έρευνα για τις δολοφονίες μελών και οπαδών της ιρακινής αντίστασης.
Στις 27 Ιουνίου δημοσιεύτηκε από το «Knight Ridder» ένα άρθρο με την υπογραφή του Γιάσερ Σαλίχι και του ανταποκριτή Τομ Λάσετερ, στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι οι δυο δημοσιογράφοι «βρήκαν περισσότερα από 30 πτώματα σε λιγότερο από μια βδομάδα σε νεκροτομεία της Βαγδάτης, που ανήκαν σε ανθρώπους που είχαν συλληφθεί από τους κομμάντος της αστυνομίας (την Ταξιαρχία των Λύκων). Οι άνθρωποι αυτοί, σύμφωνα με το διευθυντή του κεντρικού νεκροτομείου της Βαγδάτης, είχαν δολοφονηθεί με μεθοδικό τρόπο. Τα χέρια τους ήταν δεμένα πίσω, τα μάτια τους ήταν καλυμμένα και είχαν εμφανή σημάδια βασανιστηρίων. Ηταν φανερό ότι οι περισσότεροι είχαν μαστιγωθεί, είχαν υποβληθεί σε ηλεκτροσόκ, είχαν χτυπηθεί με αιχμηρό αντικείμενο και είχαν δολοφονηθεί με μια σφαίρα στο κεφάλι».
Στις 29 Ιουνίου δημοσιεύτηκε στους «Financial Times» ένα άρθρο που επιβεβαιώνει την έρευνα του δολοφονημένου δημοσιογράφου. Στο άρθρο αυτό, μεταξύ άλλων, αναφέρεται η περίπτωση του Μουσταφά Μοχάμεντ Αλί από το προάστιο Αμπού Γκράιμπ της Βαγδάτης, ο οποίος είπε στην εφημερίδα ότι συνελήφθηκε από την «Ταξιαρχία των Λύκων» στις 22 Μαΐου κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Αστραπή και κρατήθηκε 26 μέρες. Την πρώτη μέρα την πέρασε σε ένα περιφραγμένο με συρματόπλεγμα χώρο με εκατοντάδες άλλους κρατούμενους, χωρίς νερό, φαγητό και τουαλέτες. Οι ανακρίσεις ξεκίνησαν την τέταρτη μέρα και οι κομμάντος της «Ταξιαρχίας των Λύκων» προσάρμοσαν στα αυτιά και στα γεννητικά του όργανα καλώδια και του έκαναν ηλεκτροσόκ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της εφημερίδας, μόνο 22 από τους 474 ανθρώπους που συνελήφθηκαν από την περιοχή του Αμπού Γκράιμπ κρατούνται ακόμη και αυτοί που απελευθερώθηκαν ισχυρίζονται ότι υποβλήθηκαν σε συστηματικά βασανιστήρια. Και το άρθρο καταλήγει: «Οι μαζικές φυλακίσεις και τα βασανιστήρια φαίνεται ότι είναι τα βασικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να συντριβεί μια εξέγερση που μπορεί να διαρκέσει πέντε, έξι, οκτώ, δέκα και δώδεκα χρόνια, σύμφωνα με τον Ντόναλντ Ράμσφελντ, τον αμερικάνο υπουργό Αμυνας».
♦ Καταπέλτης ο «Observer»
Στις 3 Ιουλίου η βρετανική εφημερίδα «The Observer» δημοσίευσε μια έρευνα με τίτλο «Αποκάλυψη: ο αποτρόπαιος κόσμος των νέων ιρακινών στρατοπέδων βασανιστηρίων», η οποία φέρνει στο φως νέα στοιχεία και επιβεβαιώνει τις παραπάνω καταγγελίες.
Η έρευνα αρχίζει με την περίπτωση ενός ιμάμη σε τζαμί στην περιοχή Adhimiya της Βαγδάτης και μέλους του Συνδέσμου Μουσουλμάνων Κληρικών, του Hassan an-Ni’ami. Η σύλληψή του έγινε από άντρες της «Ταξιαρχίας των Λύκων» σε φιλικό σπίτι και παρουσιάστηκε από την τηλεόραση σαν «διοικητής των τρομοκρατών». Δώδεκα ώρες αργότερα το πτώμα του βρέθηκε στο νεκροτομείο. Αυτά που πέρασε στις 24 ώρες της κράτησής του ήταν αποτυπωμένα σ ‘ όλο του το σώμα. Οι χειροπέδες της αστυνομίας υπήρχαν ακόμη στον καρπό του χεριού από το οποίο είχε κρεμαστεί τόσο όσο για να πρηστούν τα χέρια και οι καρποί του. Είχε σημάδια από καψίματα στο στήθος, σαν κάποιος να είχε τοποθετήσει κάτι πολύ καυτό κοντά στη δεξιά θηλή και να το κινούσε κυκλικά. Λίγο πιο κάτω υπήρχαν γύρω από το σώμα του οριζόντια σημάδια από μαστίγωμα με καλώδιο. Η μύτη του και το ένα χέρι του ήταν σπασμένα και είχε στο σώμα του καψίματα από τσιγάρο. Υπήρχαν μικρές συμμετρικές πληγές και στις δύο πλευρές του δεξιού γονάτου του, το σχήμα των οποίων έδειχνε ότι είχαν προκληθεί από κάτι σαν τρυπάνι και όχι από όπλο. Ομως ο θάνατός του είχε προκληθεί από σφαίρες στο στήθος και στο κεφάλι.
Εδώ αξίζει να μεταφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την έρευνα του «Observer».
«Οι φρικιαστικές λεπτομέρειες έχουν σημασία. Το κρέμασμα από τα χέρια με τις χειροπέδες, το κάψιμο στο σώμα με κάτι σαν σίδερο, οι τρύπες στα γόνατα επικρατούν όλο και περισσότερο στο νέο Ιράκ. Τώρα αρχίζουν να εμφανίζονται οι αποδείξεις που τεκμηριώνουν αυτούς τους ισχυρισμούς. Αυτά δεν τα λένε μόνο Ιρακινοί. Διεθνείς αξιωματούχοι περιγράφουν τις μεθόδους αυτές με αποστροφή αλλά σε χαμηλούς τόνους, αποδίδοντας την ευθύνη στην ανεξέλεγκτη δράση των δυνάμεων του υπουργείου Εσωτερικών….
Στις καταγγελίες του Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για ξυλοδαρμούς, ηλεκτροσόκ, αυθαίρετες συλλήψεις, καταναγκαστικές ομολογίες και φυλακίσεις χωρίς δίκη, ο «Observer» προσθέτει τις δικές του καταγγελίες. Αυτές περιλαμβάνουν τα πιο βάρβαρα είδη βασανιστηρίων, με μεθόδους που έχουν μεταφερθεί από την εποχή του Σαντάμ, των εκτεταμένων εκτελέσεων και της ύπαρξης ενός δικτύου «φαντάσματος» εγκαταστάσεων κράτησης – παράλληλα με κείνες που είναι επίσημα γνωστές – που λειτουργεί μακριά από κάθε έλεγχο των διεθνών παρατηρητών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, ακόμη και των αξιωματούχων για τα ανθρώπινα δικαιώματα της νέας ιρακινής κυβέρνησης.
Το πιο συγκλονιστικό είναι ότι αυτά γίνονται κάτω από τη μύτη των αμερικάνων και βρετανών αξιωματούχων, μερικοί από τους οποίους παραδέχονται ότι γνωρίζουν τις βαρβαρότητες που γίνονται από μονάδες που σφετερίζονται τη διεθνή χρηματοδότηση για το δικό τους βρώμικο πόλεμο….
Και δεν είναι μόνο η περίπτωση του an-Ni’ami αλλά και πολλές άλλες. Ολοι συνελήφθησαν από μονάδες του υπουργείου Εσωτερικών, πολλοί από τους οποίους βασανίστηκαν και έπειτα εκτελέστηκαν. Ανάμεσά τους καμιά δεκαριά αγρότες από το Medayeen, προπύργιο της αντίστασης, που συνελήφθησαν την ώρα που κοιμούνταν σε μια αγορά της Βαγδάτης. Τα πτώματά τους, που βρέθηκαν σε αβαθείς τάφους σε μια χωματερή βόρεια της πόλης, είχαν επίσης σημάδια εκτεταμένων βασανιστηρίων πριν εκτελεστούν, οι περισσότεροι με μια σφαίρα στο κεφάλι.
Το πρόσωπο ενός πτώματος ήταν μαυρισμένο από στραγγαλισμό ή ασφυξία. Ενα άλλο είχε μώλωπες στο μέτωπο όπου είχε χτυπηθεί επανειλημμένα με κάτι βαρύ. Ενα άλλο, με τα χέρια ακόμη δεμένα με σχοινί, είχε γρονθοκοπηθεί στα μάτια και είχε τον αστράγαλο σπασμένο. Ενα άλλο είχε σημάδια από καψίματα όμοια με του an- Ni’ami. Δύο είχαν πανομοιότυπες τρύπες από αιχμηρό αντικείμενο.
Επειτα είναι η περίπτωση του Tahar Mohammad Suleiman al-Mashadani, από την περιοχή του Αμπού Γκράιμπ, που συνελήφθη μαζί με άλλους άντρες έξω από ένα τζαμί μετά την προσευχή, πάλι από τους κομμάντος της αστυνομίας. Οταν, είκοσι μέρες αργότερα, βρέθηκε το πτώμα του σε ένα νεκροτομείο από την οικογένειά του ήταν σχεδόν αγνώριστο από τα βασανιστήρια.
Αυτές δεν είναι μεμονωμένες περιπτώσεις. Το εκπληκτικό είναι η αίσθηση της ατιμωρησίας γι’ αυτούς που προκαλούν τα βασανιστήρια, τον εκφοβισμό και το θάνατο. Αυτό δε συμβαίνει μόνο στη Βαγδάτη. Στο μεγαλύτερο μέρος του σιιτικού νότου, μακριά από τις σφοδρές επιθέσεις της αντίστασης, βγαίνουν επίσης στο φως ανάλογες καταγγελίες.
Αν υπάρχει ένα κέντρο απ’ όπου εκπορεύεται αυτός ο τρόμος, αυτό είναι το υπουργείο Εσωτερικών στη Βαγδάτη και οι μονάδες των κομμάντος της αστυνομίας που δρουν από κει».
Στη συνέχεια η έρευνα του «Observer» αποκαλύπτει μερικά από τα μυστικά κέντρα βασανιστηρίων. Εκτός από τον έβδομο όροφο του υπουργείου Εσωτερικών, είναι η φυλακή al-Hadoud στην περιοχή Kharkh της Βαγδάτης, το υπόγειο μιας κλινικής στην περιοχή Shoula, η αεροπορική βάση al-Muthana και τα κεντρικά γραφεία της παλιάς Εθνικής Ασφάλειας, ενώ η «Ταξιαρχία των Λύκων» κατηγορείται ότι έχει και ένα δικό της ανακριτικό κέντρο στα κεντρικά γραφεία της στην πλατεία Nissor.
Μυστικά κέντρα βασανιστηρίων δεν υπάρχουν μόνο στη Βαγδάτη. Σύμφωνα με αξιόπιστες καταγγελίες, τέτοια κέντρα υπάρχουν επίσης στη Σαμάρα, στις ιερές πόλεις και στη Βασόρα στο νότο, ενώ οι άραβες κρατούμενοι στο Κιρκούκ μεταφέρονται σε μυστικές εγκαταστάσεις κράτησης στο Κουρδιστάν.
Την εικόνα συμπληρώνει η δήλωση ενός ιρακινού αξιωματούχου: «υπάρχουν μέρη που γνωρίζουμε και μπορούμε να πάμε, αλλά υπάρχουν και δεκάδες άλλα μέρη που γνωρίζουμε πού βρίσκονται αλλά δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα πρόσβασης σ’ αυτά».
