Με 11.6 εκατομμύρια ψήφους περισσότερους από το 2012 ο Πούτιν κατόρθωσε να κρατήσει για μία ακόμα φορά το προεδρικό αξίωμα, αυξάνοντας το ποσοστό του από 64% στο 77% περίπου. Με τη συμμετοχή γύρω στο 68%, αυξημένη σε σχέση με το 65% του 2012 και περίπου ίδια με το 70% του 2008, ο κοινοβουλευτικός κρετινισμός καλά κρατεί στη Ρωσία και ο Πούτιν δρέπει τους καρπούς του.
Ο εκλογικός θρίαμβος του Πούτιν ήταν αναμενόμενος, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι υπόλοιποι υποψήφιοι ήταν «ψόφιοι». Ο ένας ήταν ο πρώην αναπληρωτής πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικής Πολιτικής της Δούμας της Μόσχας από το 2007 μέχρι το 2011 με το κόμμα της «Ενωμένης Ρωσίας» (του Πούτιν δηλαδή), Πάβελ Γκρουντίνιν, ο οποίος, αν και πάμπλουτος, υποστηρίχτηκε από το «Κομμουνιστικό» Κόμμα του Ζιουγκάνοφ και πήρε μόλις το 12% των ψήφων. Ο άλλος ήταν ο γνωστός ψυχασθενής φασίστας Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι που κέρδισε λίγο κάτω από το 6%. Επομένως, ο Πούτιν κατέκτησε μία άνετη νίκη σε μία εποχή που ο ρωσικός ιμπεριαλισμός εμφανίζεται να παίρνει τα πάνω του στη διεθνή σκηνή, με την εισβολή του στη Συρία να τον έχει μετατρέψει στον αδιαφιλονίκητο κερδισμένο του μακελειού που συντελείται στη χώρα, δίνοντάς του τη δυνατότητα να επιστρέφει δυναμικά στη Μέση Ανατολή.
Και ο ρωσικός λαός; Αυτός συνεχίζει να βράζει στο ζουμί του, με το ποσοστό των ατόμων που ζουν κάτω από το ελάχιστο όριο διαβίωσης να αυξάνεται κατά 4.4 εκατομμύρια άτομα από το 2012 (έτος των προηγούμενων προεδρικών εκλογών στη Ρωσία), φτάνοντας στα 19.8 εκατομμύρια άτομα, σύμφωνα με τα στοιχεία της ίδιας της ρωσικής στατιστικής υπηρεσίας (βλ. www.gks.ru/bgd/regl/b17_12/IssWWW.exe/stg/d01/07-01.doc). Αριθμός που αντιστοιχεί σε ποσοστό 13.5% του πληθυσμού, αντί 10.7% που ήταν το 2012.
Αν προσθέσουμε ότι ο μέσος μισθός το 2016 ήταν 36.746 ρούβλια (549 δολάρια) έναντι 26.629 ρούβλια (857 δολάρια) το 2012, που ισοδυναμεί με το 348% του ελάχιστου ορίου διαβίωσης, έναντι 383% που ήταν το 2012, θα πάρουμε μια καλύτερη εικόνα. Ο μέσος μισθός έπεσε αισθητά ως προς την αντιστοιχία του σε δολάρια, αλλά και ως ποσοστό του ελάχιστου ορίου διαβίωσης όπως το υπολογίζει η ρωσική στατιστική υπηρεσία (βλ.https://www.gks.ru/bgd/regl/b17_12/IssWWW.exe/stg/d01/07-08.doc), παρά τα «μαγειρέματα» που κάνουν οι στατιστικές υπηρεσίες που λειτουργούν ως όργανα της εκάστοτε κυβερνητικής προπαγάνδας.
Αν ο μέσος μισθός έπεσε, μπορείτε να καταλάβετε τι έπαθε ο εργατικός μισθός, για τον οποίο όμως η ρωσική στατιστική υπηρεσία δεν αναφέρει στοιχεία.
Είναι αδιαμφισβήτητο ότι η δημοτικότητα του Πούτιν συνδέεται με την επάνοδο του ρωσικού ιμπεριαλισμού στο διεθνές προσκήνιο. Ο Πούτιν ήταν ο ηγέτης αυτής της επιστροφής κι έχει τη στόφα ενός τέτοιου ηγέτη. Οσο κυριαρχεί η υποταγή στην αστική πολιτική τόσο ηγέτες σαν τον Πούτιν θα επιπλέουν. Αυτό δε θα μπορούσε παρά να είναι αναμενόμενο σε μία χώρα που για πάνω από τρεις δεκαετίες εμφανιζόταν σαν το κέντρο του «κομμουνισμού», ο οποίος όμως είχε αρχίσει να γκρεμίζεται από τα μέσα της δεκαετίας του ’50, για να μετατραπεί σε έναν σοσιαλ-ιμπεριαλισμό που κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Πούτιν «παίζει» δημαγωγικά με το ένδοξο παρελθόν της Σοβιετικής Ενωσης. «Ο πατέρας μου ήταν μάγειρας του Στάλιν» έλεγε στις προεκλογικές του εμφανίσεις, σε μια προσπάθεια να εντάξει στην ιμπεριαλιστική ιδεολογία το κύρος που εξακολουθεί να έχει ο μπολσεβίκος ηγέτης.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πότε θα αναστραφεί αυτή η πορεία. Σε μια εποχή, όμως, που ο καπιταλισμός σαπίζει (κι αυτό είναι οικονομική νομοτέλεια) και η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας οξύνεται, τα περιθώρια για κοινωνική δημαγωγία στενεύουν κι αυτό κάποια στιγμή θα φανεί, όσο κι αν σήμερα η αστική δημοκρατία φαντάζει «ανίκητη».
