Πέμπτη 27 Νοέμβρη 2005. Δυο παιδιά αφρικανικής καταγωγής, 15 και 17 χρόνων, σκοτώνονται από ηλεκτροπληξία στο προάστιο Κλισί Σου Μπουά της γαλλικής πρωτεύουσας. Ο υποσταθμός που είχαν βρει «καταφύγιο» για να γλυτώσουν απ’ τους μπάτσους που τους καταδίωκαν μετατρέπεται σε τάφο τους. Μάταια οι μπάτσοι προσπάθησαν να καλύψουν τις ευθύνες τους μιλώντας για «παρεξήγηση», ότι δηλαδή οι συνάδελφοί τους άλλους καταδίωκαν. Η φωτιά είχε ήδη ανάψει. Γιατί ήταν απ’ τις στιγμές που η συσσωρευμένη οργή της νεολαίας των γόνων των μεταναστών ξεχείλισε και η αγανάκτιση μετατράπηκε σε εξέγερση.
Από το βράδυ της επόμενης μέρας και επί τρεις εβδομάδες τα προάστια του Παρισιού μετατρέπονται σε πεδίο μάχης με τις συγκρούσεις να επεκτείνονται από το Κλισί στα γειτονικά προάστια Μοντφερμέιγ, Σερβάν, Ολνέ και στη συνέχεια σε 200 πόλεις σ’ όλη τη Γαλλία. Μπροστά σ’ αυτό το κύμα των χιλιάδων νέων που καίνε καθημερινά εκατοντάδες αυτοκίνητα (ορισμένες φορές ακόμα και τα δικά τους) ολόκληρος ο κατασταλτικός μηχανισμός της «δημοκρατικής» γαλλικής κοινωνίας κινητοποιείται.
Οχι μόνο οι μπάτσοι που φτάνουν να ρίξουν μέχρι και δακρυγόνο μέσα σε τζαμί γεμάτο με πιστούς, πυροδοτώντας ακόμα πιο οργισμένη την αντίδραση των μεταναστών. Ούτε μόνο ο υπουργός Εσωτερικών Νικολά Σαρκοζί, που σε ένα κρεσέντο φασισμού αποκαλεί τους νεολαίους «απόβλητα» και σπεύδει να ανασύρει απ’ τη ναφθαλίνη ένα νόμο της εποχής του… 1955 (που εφαρμόστηκε πρώτη φορά στην κατεχόμενη Αλγερία) επιβάλλοντας καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Αλλά και οι «αριστεροί», όπως το γαλλικό «Κ»Κ που την πέμπτη μέρα των συγκρούσεων (1/11/05) εκδίδει δελτίο τύπου με τίτλο: «Το ΚΚΓ καταγγέλλει τη βία και καλεί την κυβέρνηση ν’ αλλάξει πολιτική», στο οποίο υπογραμμίζεται ότι το κόμμα καταγγέλλει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται! Λίγο αργότερα (στις 4/11) θα καλέσει τον Σαρκοζί να παραιτηθεί, επισημαίνοντας όμως ότι «η αποκατάσταση της τάξης είναι ένα επείγον καθήκον» κι ότι «δεν πρέπει να περάσει η κλιμάκωση της βίας»! Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι «σοσιαλιστές» και τα συνδικάτα, ενώ μέχρι και η αναρχική CNT φτάνει στο σημείο να υποστηρίξει ότι «οι δάσκαλοι-μέλη της CNT, οι οποίοι ως επί το πλείστον δουλεύουν στα προάστια, δεν εξυμνούν ούτε το κάψιμο των αυτοκινήτων ούτε των δημόσιων κτιρίων».
Η γαλλική κοινωνία και πρώτα απ’ όλα η γαλλική εργατική τάξη και η νεολαία της (που λίγο αργότερα θα βρεθούν στους δρόμους ενάντια στο CPE, το «συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης») δε μπορούν να αγκαλιάσουν τους γόνους των μεταναστών. Δε γνωρίζουμε πόσο αληθινή ήταν η δημοσκόπηση της «Le Parisien», σύμφωνα με την οποία το 73% των Γάλλων υποστήριξε τα έκτακτα μέτρα της κυβέρνησης, πάντως ακόμα και φουσκωμένο να είναι το νούμερο δεν θα απείχε και τόσο πολύ από την πραγματικότητα. Κι η πραγματικότητα έδειξε ότι η κοινωνία υπέστη ένα μεγάλο σοκ κι ο φόβος φώλιασε ακόμα και μέσα στην εργατική τάξη που έμεινε απαθής όλο το διάστημα αυτής της εξέγερσης. Σημεία των καιρών θα πείτε. Με την απουσία επαναστατικής οργάνωσης, αδυνατίζει (για να μην πούμε τορπιλίζεται) η ίδια η επαναστατική πράξη.
Ομως, ο απολογισμός της εξέγερσης (10.000 καμμένα αυτοκίνητα, 250 εκ.ευρώ καταστροφές, 5.000 συλλήψεις και 600 καταδίκες σε φυλάκιση), που θα δώσει τη σκυτάλη στην επικράτηση της «τάξης», δε σημαίνει ότι η φλόγα έσβησε. Οσο τα προβλήματα των γόνων των μεταναστών παραμένουν, η φλόγα θα καίει μέχρι την επόμενη εξέγερση που θα είναι ακόμα πιο βίαιη, ακόμα πιο καταστροφική. Γιατί οι δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ενσωματώσουν τους νεολαίους μετανάστες ή ακόμα και τους γόνους τους, που τους αντιμετωπίζουν ακριβώς όπως είπε ο Σαρκοζί: σαν απόβλητα. Δημιουργούν όμως έτσι ανθρώπους που δεν έχουν να χάσουν τίποτ’ άλλο παρά τις αλυσίδες τους…
ΥΓ: Τρεις βδομάδες πριν κλείσει χρόνος απ’ την εξέγερση στα παρισινά προάστια, μικρής σχετικά έκτασης συμπλοκές σημειώθηκαν στο υποβαθμισμένο προάστιο Μισιζιέν Ο Μιρό του Παρισιού, στις οποίες συμμετείχαν 100 μπάτσοι και καμιά διακοσαριά νεολαίοι που πυρπόλησαν ένα μπατσικό. Παρόμοια μικρότερης κλίμακας επεισόδια έγιναν την περασμένη Κυριακή στο προάστιο Γκρινί, νότια του Παρισιού, ενώ τα μπατσοσυνδικάτα απηύθυναν δημόσιο αίτημα στην κυβέρνηση να λάβει μέτρα για τον τερματισμό της συστηματικής παρεμπόδισης των αστυνομικών περιπόλων από νεαρούς που πετούν μολότοφ. Γεγονότα που επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση ότι η φωτιά σιγοκαίει ακόμα…
