Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη Θέουτα, τον ισπανικό θύλακα στο Μαρόκο, ακριβώς απέναντι από το Γιβραλτάρ, περιγράφονται ως ένα περιστατικό στον πολύχρονο «πόλεμο της μετανάστευσης». Το Μαρόκο χαλάρωσε τη σκληρή (όσο και το καθεστώς του βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ’) συνοριοφυλακή του, χιλιάδες μετανάστες πέρασαν σε ισπανικό έδαφος (το μοναδικό υπόλοιπο της παλιάς αποικιοκρατίας επί αφρικανικού εδάφους) και η κυβέρνηση του Πέδρο Σάντσεθ ξαμόλησε τη δική της συνοριοφυλακή, αστυνομία και στρατοχωροφυλακή, που συλλαμβάνουν και απελαύνουν με συνοπτικές διαδικασίες χιλιάδες μετανάστες οι οποίοι προς στιγμήν κατάφεραν να περάσουν σε ισπανικό έδαφος, προτού προλάβουν να περάσουν από την Αφρική στην Ευρώπη.
Πίσω, όμως, απ’ αυτό που φαίνεται σαν επεισόδιο του Μεταναστευτικού κρύβεται το πρόβλημα της Δυτικής Σαχάρας, της «Παλαιστίνης της Αφρικής». Αφορμή για να δώσει η μαροκινή δυναστεία εντολή να κάνουν τα στραβά μάτια οι συνοριοφύλακές της ήταν η νοσηλεία σε ισπανικό νοσοκομείο του Μπραχίμ Γκάλι, ηγέτη του Μετώπου POLISARIO. Ο Γκάλι είναι ο τέταρτος ηγέτης του POLISARIO και προέρχεται κι αυτός από την παλιά γενιά, τη γενιά του αντάρτικου (υπήρξε αντάρτης). Μολονότι η ισπανική κυβέρνηση δήλωσε ότι ο Γκάλι έγινε δεκτός σε ισπανικό νοσοκομείο «για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους», η μαροκινή δυναστεία θεώρησε αυτό το γεγονός ως έμμεση αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Δυτικής Σαχάρας και ως άρνηση της πολιτικής του Μαρόκου, που ζητά να αναγνωριστεί η κυριαρχία του επί της Δυτικής Σαχάρας, παρά τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ.
Εκείνο που πολλοί στη Δύση και ακόμα περισσότεροι στην Ελλάδα ξεχνούν (ή δεν γνωρίζουν) είναι ότι το βασίλειο του Μαρόκου κρατά υπό κατοχή μια χώρα κι ένα λαό, τη Δυτική Σαχάρα και τους Σαχράουϊ. Οταν η Δυτική Σαχάρα, χάρη στον ένοπλο αγώνα του Μετώπου POLISARIO, απελευθερώθηκε από την ισπανική αποικιοκρατία, το 1976, κι ενώ ο λαός των Σαχράουϊ πανηγύριζε για τη λευτεριά, το Μαρόκο, με την πολιτική και στρατιωτική βοήθεια των Γάλλων, κατέλαβε τη χώρα. Οι αντάρτες του Μετώπου POLISARIO, το οποίο ανακήρυξε την Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Δυτικής Σαχάρας, συνέχισαν τον ένοπλο αγώνα ενάντια στους νέους κατακτητές. Εκατοντάδες μάρτυρες έπεσαν στα πεδία των μαχών και χιλιάδες δολοφονήθηκαν από τους Μαροκινούς και τους συμμάχους τους γάλλους ιμπεριαλιστές. Χιλιάδες φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν. Χιλιάδες ήταν και οι Μαροκινοί, στρατιώτες και αξιωματικοί, που σκοτώθηκαν.
Το Μαρόκο, παρά την εμφανή στρατιωτική υπεροχή του, δεν μπορούσε να νικήσει σ’ αυτόν τον πόλεμο. Οι αντάρτες του POLISARIO γνώριζαν την έρημο σαν την παλάμη του χεριού τους και επέφεραν συνεχώς πλήγματα στον μαροκινό στρατό. Το 1991, μετά από παρέμβαση του ΟΗΕ, υπογράφτηκε ανακωχή ανάμεσα στους μαροκινούς κατακτητές και το Μέτωπο POLISARIO. Η Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Δυτικής Σαχάρας «κράτησε» μια λωρίδα γης (έρημος με μερικές οάσεις) από βορρά προς νότο (από την Αλγερία μέχρι τη Μαυριτανία), ενώ οι αντάρτες με τις οικογένειές τους εγκαταστάθηκαν σε καταυλισμούς στο Τιντούφ της Αλγερίας. Στο μεγαλύτερο τμήμα της Δυτικής Σαχάρας, που περιλαμβάνει και όλες τις πόλεις και παρέμεινε υπό μαροκινή κατοχή, εγκαταστάθηκε η MINURSO, αποστολή του ΟΗΕ που θα εγγυόταν –υποτίθεται- τα δικαιώματα του λαού των Σαχράουϊ.
Βασικός όρος αυτής της συμφωνίας ήταν ότι θα γίνει δημοψήφισμα, για ν’ αποφανθεί ο λαός της Δυτικής Σαχάρας για το μέλλον του. Πέρασαν 30 χρόνια και δημοψήφισμα δεν έγινε. Οι αντάρτες εξακολουθούν να παραμένουν στους καταυλισμούς στο Τιντούφ της Αλγερίας, ένα κομμάτι της Δυτικής Σαχάρας έχει απελευθερωθεί, όμως το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα της, με όλες τις πόλεις της χώρας, εξακολουθεί να ζει υπό κατοχή. Οι Γάλλοι παίρνουν τις φωσφάτες, Ισπανοί και άλλοι παίρνουν τα ψάρια (η Δυτική Σαχάρα έχει τους πιο πλούσιους ψαρότοπους στον Ατλαντικό), ο βασιλιάς και η κλίκα του παίρνουν τις μίζες και ο λαός των Σαχράουΐ ζει στη σκλαβιά και στη στέρηση.
Το 2011, στον απόηχο της Αραβικής Ανοιξης, το πρώτο επεισόδιο της οποίας διαδραματίστηκε στη Δυτική Σαχάρα, η μαροκινή δυναστεία έκανε δημοψήφισμα για τον… εκσυγχρονισμό της σε «μοναρχία με πολιτικά δικαιώματα», μεταξύ των οποίων ήταν και η αναγνώριση «πολιτιστικής αυτονομίας» των Σαχράουϊ.
Οι Σαχράουΐ, φυσικά, δεν είχαν καμιά δουλειά να συμμετάσχουν στο δημοψήφισμα-φάρσα του Μοχάμετ του Στ’. Δεν επιλέγεις ποτέ με ποιον τρόπο θα σε κυβερνήσει ο κατακτητής σου. Οι Σαχράουϊ ένα δημοψήφισμα περιμένουν. Αυτό στο οποίο θ’ αποφασίσουν ότι θέλουν να ζήσουν ελεύθεροι, στη Λαοκρατική Αραβική Δημοκρατία της Δυτικής Σαχάρας. Μέχρι τότε συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για τη λευτεριά τους και η νεολαία τους πληρώνει το τίμημα με συλλήψεις, διώξεις, φυλακίσεις. Οπως έγραφε τότε στην «Κόντρα» ένας σαχράουϊ μετανάστης στην Ελλάδα, οι Σαχράουϊ ποτέ δε θα δεχτούν να γίνουν υπήκοοι του βασιλιά του Μαρόκου. Ποτέ δεν έβαλαν βασιλιά πάνω από το κεφάλι τους. Υπήρξαν πάντοτε ελεύθεροι σαν την άμμο της ερήμου και σαν τους ανέμους του Ατλαντικού. Κι ελεύθεροι θα παραμείνουν ακόμα και υπό κατοχή. Ακόμα και στις γαμήλιες γιορτές, ανεμίζει η σημαία της Δημοκρατίας της Δυτικής Σαχάρας.
Η μαροκινή δυναστεία προσπαθεί να αναγνωρίσει την κυριαρχία της επί της Δυτικής Σαχάρας. Τον περασμένο Δεκέμβρη, μια από τις τελευταίες αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ ήταν να αναγνωρίσει τη μαροκινή κυριαρχία επί της Δυτικής Σαχάρας. Ετσι, οι ΗΠΑ έγιναν η πρώτη δυτική χώρα που προχώρησε σε μια τέτοια αναγνώριση. Σε αντάλλαγμα, το Μαρόκο ενίσχυσε τους δεσμούς του με το Ισραήλ. Τώρα, η μαροκινή δυναστεία καταγγέλλει την Ισπανία ότι δέχτηκε τον ηγέτη του POLISARIO με «ψευδή ταυτότητα»! Επρεπε να τον δεχτεί είτε ως Αλγερινό είτε ως… Μαροκινό. Η μαροκινή δυναστεία δίνει βάρος στη στάση της Ισπανίας, διότι αυτή, μολονότι δεν είναι μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, έχει βαρύνουσα γνώμη για το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας, ως η πρώην αποικιοκρατική δύναμη στην περιοχή.
