Μπορεί ο Μπενουά Αμόν να έκανε την έκπληξη κόβοντας πρώτος το νήμα στον πρώτο γύρο των προκριματικών εκλογών του Σοσιαλιστικού Κόμματος Γαλλίας (PSF), αφήνοντας στη δεύτερη θέση τον Μανουέλ Βαλς, μπορεί να προβάλλει σαν ακλόνητο φαβορί για το δεύτερο γύρο, μετά την υποστήριξή του από τον Αρνό Μοντμπούρ (που ήρθε τρίτος) και την Μαρτίν Ομπρί (άτυπη ηγέτιδα της αριστερής πτέρυγας του κόμματος), όμως η είδηση δεν ήταν η σειρά των υποψηφίων, αλλά η ξεφτίλα του μαγειρέματος της συμμετοχής, που θύμισε την αντίστοιχη διαδικασία στις εκλογές για αρχηγό της ΝΔ.
Οι σοσιαλδημοκράτες είχαν βάλει τον πήχυ της συμμετοχής στους 1,5 εκατομμύρια ψηφοφόρους, όταν το 2011 είχαν ανακοινώσει συμμετοχή 2,6 εκατ., ενώ πρόσφατα η Δεξιά ανακοίνωσε συμμετοχή 4,3 εκατ. στα δικά της προκριματικά. Φαίνεται, όμως, ότι δεν έπιασαν ούτε τον μετριοπαθή στόχο που έθεσαν, με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σε ένα ερασιτεχνικό μαγείρεμα. Ο γραμματέας του PSF Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς ανακοίνωσε ότι συμμετείχαν γύρω στο 1,5 με 2 εκατ. άτομα και πως ο τελικός αριθμός θα είναι κοντά στα 2 εκατ. Γύρω στις 00:45 έδωσαν συμμετοχή 1,25 εκατ. και εννιά ώρες αργότερα 1,6 εκατ. Ομως, μολονότι υποτίθεται ότι προστέθηκαν 350.000 ψηφοφόροι, τα ποσοστά των υποψηφίων παρέμειναν ακριβώς τα ίδια, μέχρι δεύτερο δεκαδικό ψηφίο! Και τότε άρχισε το μεγάλο γέλιο στο Ιντερνετ και τα χλευαστικά σχόλια των πολιτικών αντιπάλων του PSF.
Eτσι, χάρη στον ερασιτεχνικό χειρισμό με τον οποίο προσπάθησαν να φουσκώσουν τη συμμετοχή, αφού προηγουμένως συμφώνησαν για τη σειρά των υποψήφιων και το ποσοστό που θα δώσουν στον καθένα, ενισχύθηκε η άποψη ότι ο Αμόν και ο Βαλς θα μονομαχήσουν «μέχρι τελικής πτώσεως» για να αναδειχτεί εκείνος που δεν πρόκειται να πάρει στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών θέση καλύτερη από την τέταρτη! Η ομάδα δεν τραβάει με τίποτα. Κι επειδή δεν τραβάει, αναμένεται να πληθύνουν εκείνοι που θα ζητήσουν από τη σοσιαλδημοκρατία να αποσύρει τον υποψήφιό της και να στηρίξει ένα «δικό της παιδί», τον τέως υπουργό Οικονομικών, τέως σύμβουλο του Ολάντ και τέως τραπεζίτη, Εμανουέλ Μακρόν. Οι φήμες επιμένουν ότι ένας απ' αυτούς θα είναι ο ίδιος ο Ολάντ.
Δεν είναι λίγοι οι παράγοντες της γαλλικής αστικής τάξης που θα ήθελαν να δουν τον Μακρόν στο Ελιζέ. Γιατί ο Μακρόν, σε αντίθεση με τον παλαιοδεξιό Φιγιόν του «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», θεωρούν ότι μπορεί να εκφράσει καλύτερα τον εθνικισμό του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Εμφανίζεται ως εκπρόσωπος ενός εθνικισμού με τεχνοκρατικό πρόσωπο και όχι ενός εθνικισμού των «παραδοσιακών γαλλικών αξιών», όπως ο Φιγιόν και η Λεπέν. Ετσι, καθώς το δημοσκοπικό τοπίο δείχνει ότι ο Μακρόν είναι ο μόνος που ανεβάζει τα ποσοστά του, μπήκαν μπροστά τα μεγάλα μέσα για να τον σπρώξουν στη δεύτερη θέση, πάνω από τον Φιγιόν, ώστε να είναι αυτός που θα αντιμετωπίσει τη Λεπέν στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.
Το πρώτο γερό πλήγμα κατά του Φιγιόν ήρθε με την αποκάλυψη της «Canard Enchaine» (σαν να λέμε το γαλλικό «Ποντίκι»), ότι η μαντάμ Φιγιόν, που εμφανιζόταν ως καλή νοικοκυρά και μητέρα, που ασχολούνταν μόνο με την ανατροφή των πέντε παιδιών της, εισέπραξε από το γαλλικό κράτος γύρω στο μισό εκατομμύριο ευρώ από το 1998, ως μαϊμού συνεργάτης-βοηθός αρχικά του συζύγου της και μετά (όταν αυτός έγινε υπουργός του Σαρκοζί) ενός άλλου βουλευτή, χωρίς ποτέ κανείς να την έχει δει να κάνει οποιαδήποτε δουλειά στο γαλλικό κοινοβούλιο. Ο Φιγιόν μίλησε για «αμπούλες βρώμας» και «εκστρατεία λάσπης», αλλά οι εισαγγελικές αρχές ήδη άρχισαν έρευνα…
