Δεν είναι η πρώτη φορά που η οργή των διαδηλωτών γεμίζει τους δρόμους της Μπανκόνγκ, όπως το προηγούμενο Σάββατο 10/4, όταν ο στρατός άνοιξε πυρ ενάντια στους διαδηλωτές «με τα κόκκινα μπλουζάκια» (όπως έχουν πολιτογραφηθεί), με αποτέλεσμα 21 νεκρούς (μεταξύ των οποίων 4 στρατιώτες) και 900 τραυματίες. Το ίδιο είχε γίνει και τον Ιού-λη του 2007, λίγους μήνες μετά την επιβολή στρατιωτικού πραξικοπήματος (19/9/2006), με το οποίο ανατράπηκε ο τότε πρωθυπουργός Τακσίν Σιναουάτρα, όταν διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία έξω από το σπίτι του Πρεμ Τινσουλανόντα, ανώτατου συμβούλου του βασιλιά της Ταϊλάνδης και ιθύνοντα νου του πραξικοπήματος, με αποτέλεσμα 270 τραυματίες, πολλοί εκ των οποίων μπάτσοι που έσπευσαν να προστατεύσουν το σπίτι του Πρεμ από την οργή των διαδηλωτών.
Σήμερα, όμως, τυπικά τουλάχιστον, δεν υπάρχει χούντα στην Ταϊλάνδη. Οι πραξικοπηματίες οργάνωσαν «ελεύθερες» εκλογές (υπό την «προστασία» 200.000 στρατιωτών σε όλη τη χώρα) το Δεκέμβρη του 2007, αφού διέλυσαν το κόμμα του Σιναουάτρα (το Thai Rak Thai Party – TRTP), τις οποίες κέρδισε το Κόμμα Λαϊκής Δύναμης (το οποίο ιδρύθηκε το 1998 από έναν… αντισυνταγματάρχη της αστυνομίας). Στο τελευταίο εντάχτηκαν και ορισμένοι βουλευτές του TRTP κι έτσι σχημάτισε κυβέρνηση μαζί με πέντε μικρότερα κόμματα. Ενα χρόνο αργότερα, το συνταγματικό δικαστήριο βρίσκει ότι το Κόμμα Λαϊκής Δύναμης κέρδισε με νοθεία και στις 17 Δεκέμβρη 2008 διορίζεται στο πρωθυπουργικό αξίωμα ο σημερινός πρωθυπουργός Αμπισίτ Βετζατζίβα, που είναι ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος, που πριν ανήκε στην αντιπολίτευση.
Παρά όμως την «επάνοδο της δημοκρατίας» στη χώρα, οι συγκρούσεις επανήλθαν με περισσότερη βιαιότητα αυτή τη φορά. Οι διαδηλωτές «με τα κόκκινα μπλουζάκια» –φτωχοί αγρότες και ακτιβιστές για την δημοκρατία που εναντιώθηκαν στο πραξικόπημα, κατά το Αλ Τζαζίρα (21/4)– έχουν κατασκηνώσει από τις 12 Απρίλη στο εμπορικό κέντρο της πόλης και δηλώνουν τώρα ότι θα παραμείνουν εκεί επ’ αόριστο μέχρι να πέσει η κυβέρνηση και να ξαναγίνουν εκλογές. Ενας από τους ηγέτες τους δηλώνει στο Αλ-Τζαζίρα έτοιμος για διαπραγματεύσεις προκειμένου να αποφευχθεί νέα αιματοχυσία.
Υπάρχουν όμως και άλλοι που ετοιμάζονται για τη μεγάλη αναμέτρηση με το στρατό κατασκευάζοντας αυτοσχέδια όπλα. Τα ειδησεογραφικά πρακτορεία αναφέρουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός Σιναουάτρα είναι ο «ηγέτης» του κινήματος με τα «κόκκινα μπλουζάκια» κι ότι το τελευταίο καθοδηγείται από το Ενωμένο Μέτωπο για τη Δημοκρατία και ενάντια στη Δικτατορία (UCC), πράγμα που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι επίκειται μια καθεστωτική αλλαγή με δύναμη κρούσης –για μια ακόμα φορά– τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Θα πρέπει όμως να πάρουμε υπόψη μας ότι ακόμα και μια τέτοια αλλαγή σε συνθήκες κρίσης δεν θα είναι εύκολη υπόθεση κι ούτε μπορεί να οδηγήσει σε «σταθερότητα» του συστήματος.
Οταν για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια το ΑΕΠ της χώρας σημείωσε μείωση κατά 3% περίπου (το 2009), όταν οι εξαγωγές κατακρημνίστηκαν και τα ποσοστά ανεργίας (αν και από τα χαμηλότερα στον κόσμο) αυξήθηκαν δραματικά, ενώ η βελτίωση της κατάστασης των οικονομικών δεικτών έγινε μέσω των γνωστών «πακέτων στήριξης» στους καπιταλιστές, που έφτασαν στο 16% του ΑΕΠ, τότε τι θα μπορέσει να προσφέρει μια νέα κυβέρνηση σε ένα λαό του οποίου το ένα τρίτο ζει με κάτω από 2 δολάρια την ημέρα, ενώ ανθίζει η παιδική πορνεία και η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών από το αφάν γκατέ των δυτικών «δημοκρατιών»; Ενα είναι σίγουρο. Οτι η κρίση γεννά εξεγέρσεις, οι οποίες, ακόμα κι αν οδηγήσουν σε αλλαγές στα πλαίσια του υπάρχοντος συστήματος, δεν παύουν να αποτελούν την ατμομηχανή με την οποία κινείται η Ιστορία μπροστά…
