Οσα κροκοδείλια δάκρυα κι αν χύσει η «διεθνής κοινότητα», όσο «ακατανόητος» και «παράλογος» κι αν φαίνεται στον απομακρυσμένο από τα γεγονότα τηλεθεατή ο εμφύλιος πόλεμος που μαίνεται αυτές τις μέρες στην Παλαιστίνη, το ματοκύλισμα που έχει κοστίσει τη ζωή σε 70 άτομα, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τετάρτη βράδυ), κάθε άλλο παρά παραλογισμός είναι. Είναι φυσικό αυτό να ακούγεται «τρελό» σε πολλούς που η ενημέρωσή τους για τις εξελίξεις στην Παλαιστίνη αρχίζει και τελειώνει στις τηλεοπτικές εικόνες με τους πυροβολισμούς, τους τραυματίες και τα πτώματα, άλλοτε των Παλαιστίνιων μαχητών από τους Σιωνιστές, άλλοτε των Ισραηλινών από τις ρουκέτες της Αντίστασης και άλλοτε των Παλαιστίνιων από Παλαιστίνιους, συχνά με μια σύντομη ψυχρή περιγραφή του «θεάτρου του παραλόγου» που εκτυλίσσεται στην παλαιστινιακή γη, όταν τα δελτία ειδήσεων «καταδέχονται» να «σπαταλήσουν» τον «πολύτιμο» τηλεοπτικό χρόνο. Ο εμφύλιος πόλεμος, που πλέον μαίνεται, είναι μια απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί στο Παλαιστινιακό.
♦ Ενας εφιάλτης από τα παλιά…
Δεν έχουμε τη διάθεση ούτε να το παίξουμε «μετά Χριστόν προφήτες» ούτε να ευλογήσουμε τα γένια μας σπεκουλάροντας με το παλαιστινιακό αίμα. Θα θέλαμε να ανατρέξουμε, όμως, σε μια επισήμανση που είχαμε κάνει απ’ αυτές εδώ τις στήλες τρία χρόνια πριν, που κατά τη γνώμη μας αφορά στην ουσία του ζητήματος που διακυβεύεται ολόκληρη αυτή την ιστορική περίοδο στην Παλαιστίνη.
Οταν ο Γιασέρ Αραφάτ ήταν αποκλεισμένος επί 18 ολόκληρους μήνες στη Ραμάλα, το Σεπτέμβρη του 2003, είχε ξεσπάσει πολιτική κρίση στην Παλαιστινιακή Αρχή. Πρωθυπουργός τότε ήταν ο Αμπάς ο οποίος απειλούσε με παραίτηση αν δεν είχε την πλήρη στήριξη του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβούλιου, για να εφαρμόσει ακόμα μία εκεχειρία και να προωθήσει το αμερικανόπνευστο «ειρηνευτικό» σχέδιο με το κωδικό όνομα «οδικός χάρτης». Γράφαμε τότε:
«Γιατί αυτή η πολιτική κρίση στην Παλαιστινιακή Αρχή; Ο λόγος δεν είναι άλλος από το ότι τώρα θα πρέπει να ληφθούν οι κρίσιμες αποφάσεις. Ή θα κατασταλούν οι παλαιστινιακές οργανώσεις της Ιντιφάντα, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει ένας εμφύλιος πόλεμος μέσα στην Παλαιστίνη, ή οι Σιωνιστές και οι Αμερικάνοι θα πετάξουν τον Αμπάς σα στυμμένη λεμονόκουπα. Αυτός είναι και ο λόγος της κόντρας Αραφάτ – Αμπάς. Ο πρώτος δεν τολμάει να προχωρήσει σε δραστικά μέτρα, τη στιγμή μάλιστα που επί 18 μήνες τον έχουν αποκλεισμένο στη Ραμάλα κι οι Σιωνιστές συμπεριφέρονται σαν κοινοί δολοφόνοι. Γιατί κι ο ίδιος ο Αραφάτ δε θέλει να πεθάνει με τη ρετσινιά του στυλοβάτη των Σιωνιστών, γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να πετύχει τίποτα πέρα απ’ το ξέσπασμα εμφύλιου πολέμου με απρόβλεπτες διαστάσεις. Απ’ την άλλη, ο Αμπάς και το δεξί του χέρι, ο Νταχλάν (κάτι σαν τον δικό μας τον Γιωργάκη) δεν έχουν τέτοια “κολλήματα”» («Κόντρα», φύλλο 301, 6/9/03).
Μερικές μέρες μετά, ο Αμπάς παραιτήθηκε και τη θέση του την πήρε ο Αχμέντ Κορέι. Ο νέος Παλαιστίνιος πρωθυπουργός βρέθηκε μπροστά στις ίδιες προκλήσεις και τις αφόρητες πιέσεις των Σιωνιστών, των Αμερικάνων αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να εξαρθρώσει τις «τρομοκρατικές οργανώσεις που δυναμιτίζουν την ειρηνευτική διαδικασία» (έτσι λένε τους Παλαιστίνιους μαχητές της αντίστασης οι γραβατωμένοι κύριοι που κάθονται στα άνετα πολιτικά τους γραφεία ή τα κοινοβουλευτικά έδρανα). Ούτε και τότε όμως τόλμησε ο Κορέι να κάνει κάτι τέτοιο. Κανένας Παλαιστίνιος πρόεδρος ή πρωθυπουργός δεν είχε διανοηθεί να εφαρμόσει μια τέτοια πολιτική, γιατί γνώριζε ότι ο εμφύλιος πόλεμος θα ήταν αναπόφευκτος.
♦ …γίνεται πραγματικότητα
Ο θάνατος του Αραφάτ (που όσες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς κι αν είχε κάνει με τους Σιωνιστές και τους Αμερικάνους κρατούσε τις ισορροπίες, ακόμα κι όταν γέμιζε τα κελιά των φυλακών με μαχητές της Χαμάς) έφερε το κλείσιμο μιας εποχής για την Παλαιστινιακή Αρχή. Ο «Γέρος» ήταν αρκετά έξυπνος και πονηρός για να μην προκαλέσει τον εμφύλιο, όσες πιέσεις κι αν δεχόταν από τους Αμερικάνους που τους θεωρούσε συμμάχους του (θυμηθείτε τους εναγκαλισμούς του με τον Κλίντον). Μπορεί να έστελνε τους δικούς του στην Αμερική για να εκπαιδευτούν από τη CIA, μπορεί να φυλάκιζε τους μαχητές της Χαμάς και της Τζιχάντ, όταν τον έπαιρνε (στα χρόνια πριν τη δεύτερη Ιντιφάντα) και να τους απελευθέρωνε όταν κινδύνευαν να σκοτωθούν από τα ισραηλινά βομβαρδιστικά που στόχευαν τις φυλακές, ήξερε όμως πάντα ότι ο παλαιστινιακός λαός ήταν λαός ριζοσπαστικός και ανυπότακτος κι ότι οι μαχητές της Αντίστασης δεν ήταν μια δράκα «τρομοκράτες», όπως τους αποκαλούσε η Δύση, αλλά άνθρωποι μέσα απ’ το λαό και σε σύνδεση μαζί του.
Τα πράγματα άλλαξαν, όταν ο Αμπάς κατέλαβε τον προεδρικό θώκο. Οπως είχαμε πει και στο παρελθόν, ο Αμπάς και το δεξί του χέρι, ο Νταχλάν, δεν είχαν τα «κολλήματα» του Αραφάτ. Ευθυγραμμίστηκαν από την πρώτη στιγμή με τις επιταγές των Αμερικάνων, γι’ αυτό και έγιναν τα «δικά τους παιδιά» που σε κάθε ευκαιρία ο Μπους και η παρέα του τους απένειμαν εύσημα. Η νίκη της Χαμάς στις βουλευτικές εκλογές της 25ης Γενάρη του 2006, ένα χρόνο μετά τη νίκη Αμπάς στις προεδρικές εκλογές (οι οποίες έγιναν με συμμετοχή 63%, ενώ στις βουλευτικές η συμμετοχή έφτασε το 78%), έκοψε τα φτερά του τελευταίου, που αντιλήφθηκε ότι κάτι ήξερε ο «Γέρος» και δεν έπαιζε με τη φωτιά. Αφησε λοιπόν σε άλλους τη βρόμικη δουλειά.
Η καθ’ όλα νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση της Χαμάς κατέρρευσε από την ασφυκτική οικονομική πίεση, το παγκόσμιο οικονομικό εμπάργκο, πριν συμπληρώσει χρόνο, και έδωσε τη θέση της στην κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», στην οποία συγκυβερνούν (έως σήμερα, που η Φατάχ αποφάσισε να αναστείλει τη συμμετοχή της μέχρι να τελειώσουν οι μάχες) Χαμάς και Φατάχ. Στην πραγματικότητα, όμως, τίποτα δεν άλλαξε. Το εμπάργκο συνεχίζεται και μόνο η ΕΕ, μόλις την περασμένη Δευτέρα, αποφάσισε να το άρει (τυχαία άραγε το αποφάσισε τη στιγμή που μαίνονταν οι συγκρούσεις;). Θα έχει, όμως, πολύ ενδιαφέρον να δούμε αν θα το εφαρμόσει στην πράξη, στην περίπτωση που η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» καταρρεύσει ολοκληρωτικά.
Την ίδια στιγμή οι Σιωνιστές εμφανίζονται πιο προκλητικοί από ποτέ. Αρνούνται να κάνουν ένα βηματάκι πίσω και να δώσουν τη δυνατότητα στα πιο συμβιβαστικά τμήματα της Χαμάς να συνδιαλλαγούν μαζί τους. Κλείνουν τ’ αυτιά τους (και μαζί τους όλη η «διεθνής κοινότητα») ακόμα και στις εκκλήσεις της Χαμάς για μακροχρόνια (εικοσαετή, αν δεν κάνουμε λάθος) εκεχειρία και δημιουργία παλαιστινιακού κράτους μόνο στη Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, που πολλοί το εξέλαβαν σαν έμμεση αναγνώριση του Ισραήλ. Εκλεισαν τ’ αυτιά τους και στην τελευταία έκκληση για εκεχειρία της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», που έγινε πριν από δέκα μέρες. Για να κάνουν και την ελάχιστη παραχώρηση, οι Σιωνιστές απαιτούν τη συντριβή της Αντίστασης, έχοντας μαζί τους σ’ αυτό το ζήτημα σύσσωμη την πολιτική ηγεσία σχεδόν όλων των «δημοκρατικών» χωρών.
Το σχέδιο της εξάρθρωσης των πυρήνων της Αντίστασης άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή πριν δημιουργηθεί η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας». Με τη Χαμάς στην κυβέρνηση, ο Αμπάς αναδιοργάνωσε τις δυνάμεις ασφαλείας, με μπόλικο παραδάκι απ’ το Λευκό Οίκο, και έδεσε τα χέρια του υπουργού Εσωτερικών (που ανήκε στη Χαμάς). Με τη δημιουργία της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», ο Αμπάς εφάρμοσε το σχέδιο στην περιοχή που θα έπρεπε να ξεκινήσει πρώτα: στο «άντρο της τρομοκρατίας», τη Λωρίδα της Γάζας. Ταυτόχρονα, τοποθέτησε «σύμβουλο εθνικής ασφαλείας» το γνωστό υποκείμενο και τσιράκι των Αμερικάνων, Μοχάμεντ Νταχλάν (άγριο διώκτη των μαχητών της Χαμάς, από την εποχή του Αραφάτ ακόμα). Η πρώτη απόπειρα του Αμπάς να μπάσει ενεργά τις δυνάμεις ασφαλείας του στη Γάζα έγινε στα μέσα του περασμένου Μάη, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα σφοδρών μαχών μεταξύ Χαμάς και Φατάχ, με δεκάδες νεκρούς και τραυματίες. Ο Αμπάς κατάφερε ταυτόχρονα να εξωθήσει σε παραίτηση τον υπουργό Εσωτερικών της κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», Χάνι Καουασίμι (γνωστό για τις στενές σχέσεις του με το κίνημα της Χαμάς). Το υπουργείο τυπικά πέρασε στα χέρια του πρωθυπουργού Χανίγια (της Χαμάς), αλλά οι δυνάμεις ασφαλείας υπακούουν στην πραγματικότητα στις διαταγές του Αμπάς.
Ο συμβιβασμός που επιτεύχθηκε δεν κράτησε ούτε ένα μήνα. Ετσι, μόλις κόπασαν λίγο οι ισραηλινές επιδρομές, οι δυνάμεις ασφαλείας έπιασαν και πάλι δουλειά, για να «επιβάλουν την τάξη» (δηλαδή το σταμάτημα της εκτόξευσης ρουκετών στο Ισραήλ), με αποτέλεσμα οι μαχητές της ένοπλης πτέρυγας της Χαμάς (Ταξιαρχίες Ιζεντίν Αλ Κασάμ) να απαιτήσουν την απόσυρση όλων των δυνάμεων ασφαλείας του Αμπάς, διαφορετικά θα εξαπολύσουν επίθεση. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Ο εμφύλιος πόλεμος σε πλήρη εξέλιξη.
Από το Γενάρη του 2006, 620 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί σε εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις, σύμφωνα με το Ρόιτερς. Δυστυχώς, ο αριθμός αυτός θα μεγαλώσει, μέχρι να ξεκαθαρίσει ποιος τελικά θα υπερισχύσει: η Αντίσταση ή η υποταγή. Τα μηνύματα που έρχονται για την ώρα από την αιματοβαμμένη Παλαιστίνη δεν δείχνουν να κάμπτεται η Αντίσταση.
