Περισσότεροι από 10.000 διαδηλωτές πορεύτηκαν στις 31 Μάη στο κέντρο της Μαδρίτης, ανταποκρινόμενοι σε κάλεσμα των συνδικάτων των ανθρακωρύχων, με αίτημα ν’ αποσυρθεί το σχέδιο της κυβέρνησης που προβλέπει περικοπές 63% στο κρατικό πρόγραμμα επενδύσεων για την εξορυκτική βιομηχανία άνθρακα (από 300 εκατ. ευρώ που είναι σήμερα η κρατική επιδότηση μείωσή της σε 110 εκατ.). Οι περικοπές εντάσσονται στο νέο πακέτο λιτότητας ύψους 27 δισ. ευρώ που έχει εξαγγείλει ο δεξιός πρωθυπουργός της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι. Ο προκάτοχος του Ραχόι, σοσιαλιστής Χοσέ-Λουΐς Θαπατέρο, είχε εφαρμόσει τον προηγούμενο χρόνο πακέτο περικοπών συνολικού ύψους 15 δισ.
Οι εξαγγελθείσες περικοπές, εφόσον υλοποιηθούν, θα σημάνουν απολύσεις χιλιάδων ανθρακωρύχων από το σταδιακό κλείσιμο περίπου 40 ανθρακωρυχείων που έχουν απομείνει στην Ισπανία, ορισμένα από τα οποία βρίσκονται στη βιομηχανική περιοχή της Καταλωνίας και στην Αραγωνία, και την απώλεια επιπλέον χιλιάδων θέσεων εργασίας στον ισπανικό βορρά που «ζει και αναπνέει» από τη συγκεκριμένη βιομηχανία. Η πορεία στη Μαδρίτη κατέληξε σε εκτεταμένες συγκρούσεις με την αστυνομία και σε συλλήψεις ανθρακωρύχων έξω από το υπουργείο Βιομηχανίας.
Την επομένη, πρώτη του Ιούνη, πάνω από 8.000 ανθρακωρύχοι στην επαρχία Αστούριας και στην γειτονική Λεόν κατέβηκαν σε απεργία διάρκειας, αποκλείοντας κεντρικές οδικές αρτηρίες στο βορρά καθώς και σιδηροδρόμους, στήνοντας οδοφράγματα και περιμένοντας την αναμέτρηση με τις δυνάμεις καταστολής. Η κεντρική πλατεία του Οβιέδο, της πρωτεύουσας της Αστούριας, καταλήφθηκε από τους απεργούς και μετατράπηκε σε κέντρο προπαγάνδας, δράσης και αντιπληροφόρησης των απεργών. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αστούριας κατέβηκαν και αυτοί σε απεργία, αντιδρώντας στο σχέδιο πρόσθετης αύξησης των ετήσιων ωρών εργασίας σε 300, παγώματος των μισθών τους για τέσσερα χρόνια και εφαρμογής ατομικών συμβάσεων εργασίας, ενισχύοντας το μέτωπο των απεργών και παραλύοντας τα μέσα μεταφοράς σ’ ολόκληρη την επαρχία. Η κυβέρνηση έβγαλε ειδικά οχήματα στο Οβιέδο, συνοδεία αστυνομίας, για την εξυπηρέτηση του κοινού.
Σ’ αυτή τη φάση, η κυβέρνηση Ραχόι, ενόψει και της ένταξης της Ισπανίας στο μηχανισμό στήριξης, προκειμένου να δείξει στους πιστωτές «καλό πρόσωπο» και να τους πείσει ότι θα είναι αμείλικτη σε όσους ισπανούς εργάτες αμφισβητήσουν τη συνέχιση της πολιτικής της σκληρής λιτότητας, επέλεξε τη μετωπική σύγκρουση με τους απεργούς, στέλνοντας τα ισπανικά ΜΑΤ να τους συντρίψουν. Δεν είναι η πρώτη φορά, βέβαια, που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ισπανία. Ο σοσιαλιστής Θαπατέρο είχε επιστρατεύσει ακαριαία τους εναέριους ελεγκτές που κατέβαιναν σε απεργία το 2010, επικαλούμενος διατάξεις για έκτακτες περιστάσεις, που ισοδυναμούν με στρατιωτικό νόμο. Πριν μερικές βδομάδες, απεργοί στη Βαρκελώνη δέχτηκαν επίθεση με πλαστικές σφαίρες. Ομως οι ανθρακωρύχοι ήταν έτοιμοι για τη μάχη και αποδεικνύονται σκληρά καρύδια για τα δόντια των μπάτσων.
Επί δυο βδομάδες, οι οδικές αρτηρίες που οδηγούν στη Λεόν και στις κοινότητες της Αστούριας έχουν μετατραπεί σε πεδία μάχης. Οι μπάτσοι προσπαθούν να εισβάλλουν στις κοινότητες των απεργών και να επιβάλουν με την τρομοκρατία τη διάλυση της απεργίας. Στην εκτεταμένη χρήση χημικών καθώς και πλαστικών σφαιρών από τα ΜΑΤ οι ανθρακωρύχοι απαντούν με αυτοσχέδιες ρουκέτες, πέτρες και στήσιμο οδοφραγμάτων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση στην κοινότητα Σαδιάγο Πόθο, όπου κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων την Παρασκεύη 8 Ιούνη, στην είσοδο της κοινότητας, στην κοιλάδα Αγιέρα, οι μπάτσοι έριχναν χημικά και σφαίρες στο ψαχνό, όπως και στην κοινότητα Σινιέρα, στην επαρχία Λεόν, όπου ο δήμαρχος τραυματίστηκε από τους μπάτσους. Η ένταση συνεχίστηκε αμείωτη όλη τη βδομάδα που πέρασε. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα ισπανικά ΜΜΕ αποσιώπησαν την τρομοκρατία των μπάτσων, όπως έκαναν και εδώ τα «δικά μας» ΜΜΕ στην περίπτωση της Κερατέας.
Η αναβίωση της ταξικής σύγκρουσης σε μια περιοχή με σημαντικές ταξικές παραδόσεις ξυπνά ιστορικές μνήμες από την ένοπλη εξέγερση των ανθρακωρύχων της Αστούριας το ’34, μετά την κήρυξη πολιτικής απεργίας διάρκειας από την ισχυρή αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος και το Κομμουνιστικό Κόμμα ενάντια στην πολιτική εκφασισμού της τότε δεξιάς κεντρικής κυβέρνησης, την καταστολή της εξέγερσης από το στρατό με επικεφαλής τον τότε πρωτοεμφανιζόμενο συνταγματάρχη Φράνκο, καθώς και την απεργία διαρκείας των ανθρακωρύχων της Αστούριας το 1962, στη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο. Οπως τότε έτσι και τώρα, οι εργατικοί αγώνες αμφισβητούν την αστική νομιμότητα και την περιχαράκωση που προωθούν τα αστικά κόμματα, αριστερά και δεξιά, που προσβλέπουν στη διαχείριση του καπιταλισμού. Τα καλυμμένα πρόσωπα των απεργών μαχητών, για να κρύψουν την ταυτότητά τους από τις ρουφιανοκάμερες και τους κάθε είδους ρουφιάνους των μπάτσων και της εργοδοσίας και η εκτεταμένη λαϊκή αντιβία είναι τα κοινά χαρακτηριστικά που διαπερνούν όλους τους ελπιδοφόρους ταξικούς αγώνες.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, έχοντας ήδη υπονομεύσει την απεργία των ανθρακωρύχων με εκκλήσεις «για διάλογο και σύνεση», έχει εξαγγείλει για τις 18 Ιούνη 24ωρη πανεργατική απεργία. Οι απεργοί ανθρακωρύχοι καλούν εκείνη τη μέρα σε έμπρακτη ταξική αλληλεγγύη, με αποκλεισμούς δρόμων σε όλη την Ισπανία, καθώς και στήριξη από τους εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο.
