«Τα σώματα των πεζοναυτών είναι γεμάτα από έντιμους ανθρώπους που καταλαβαίνουν τους κανόνες του πολέμου… Αυτοί που παραβίασαν το νόμο, εάν το έκαναν, θα τιμωρηθούν» (Τζορτζ Μπους, στην πρώτη δημόσια τοποθέτησή του για τις εν ψυχρώ δολοφονίες που έγιναν τον περασμένο Νοέμβρη στη Χαντίθα, 31/5/2006, CNN). Κατατρομοκρατήθηκαν οι ελάχιστοι επίορκοι πεζοναύτες που ατιμάζουν το έντιμο σώμα των Αμερικάνων Πεζοναυτών με το να διαπράττουν εγκλήματα και να δυσφημούν το στρατό της παγκόσμιας δημοκρατίας! Λούφαξαν όσοι πίστεψαν ότι θα συγκαλύψουν αυτό το έγκλημα, ακόμα κι αν… έχουν δίκιο οι άνθρωποι, γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος να βγαίνει στη φόρα ένα γεγονός που αποτελεί ακραία εξαίρεση (κάτι σαν τις «δικές μας» εξαιρέσεις, όταν αποκαλύπτονται σκάνδαλα που αφορούν αστυνομικούς ή όταν εκπυρσοκροτούν κατά… διαβολική σύμπτωση τα περίστροφα των μπάτσων). Αλλωστε οι Ιρακινοί σφάζονται μεταξύ τους και οι Αμερικάνοι θέλουν να εμποδίσουν αυτό το κακό!
Φούσκωσαν τα στήθη τους με ικανοποίηση όλοι αυτοί που πιστεύουν στη δημοκρατία που φέρνει ο αμερικάνικος στρατός στο Ιράκ, γιατί με τα λόγια του Μπους αναδεικνύεται η ανωτερότητα της Δημοκρατίας! ΕΑΝ παρανόμησαν κάποιοι πεζοναύτες, ακόμα κι αν είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, ΘΑ τιμωρηθούν!!! Οχι, για να μη νομίζετε εσείς οι φανατικοί αντιαμερικανοί, ότι ο αμερικάνικος στρατός είναι ένα τσούρμο κτηνώδη υποκείμενα που εξαπολύουν έναν κατακτητικό πόλεμο ναζιστικού τύπου! Η αλήθεια θα λάμψει! Ο διοικητής των πεζοναυτών, μάλιστα, στρατηγός Μάικλ Χάγκι, πήγε την προηγούμενη Πέμπτη στο Ιράκ για να «συνετίσει» τους πεζοναύτες, δηλώνοντας ότι «κινδυνεύουμε να αρχίσουμε να αδιαφορούμε για την απώλεια ανθρώπινης ζωής και να ατιμαστούμε»! Αν υποψιαστούμε ότι κινδυνεύουν απ’ αυτό, τότε χαιρόμαστε ιδιαιτέρως που η αμερικάνικη δικαιοσύνη ασχολείται με το θέμα και απ’ ότι λένε οι πληροφορίες του «Ιντιπέντεντ» οι εμπλεκόμενοι πεζοναύτες μπορεί να αντιμετωπίσουν μέχρι και την ποινή του θανάτου! Τώρα… ησυχάσαμε.
Αν το ζήτημα δεν ήταν τόσο σοβαρό, θα ήταν να κρατάς την κοιλιά σου απ’ τα γέλια με τις μαλακίες που ειπώθηκαν από Αμερικάνους και Δυτικούς πολιτικούς, αξιωματούχους, δημοσιογράφους και λοιπούς παρατρεχάμενους για τα γεγονότα που συνέβησαν στη Χαντίθα, μια μικρή αγροτική πόλη 200 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Βαγδάτης, στην ταραγμένη επαρχία Ανμπάρ κοντά στον ποταμό Ευφράτη, στις 19 Νοέμβρη του περασμένου χρόνου. Υπενθυμίζουμε ότι οι Αμερικάνοι πεζοναύτες κατηγορούνται για εν ψυχρώ δολοφονία 24 Ιρακινών αμάχων (μεταξύ των οποίων και έξι μικρών παιδιών), μετά από εισβολή στα σπίτια τους για να εκδικηθούν το θάνατο ενός συναδέλφου τους που σκοτώθηκε από αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό τη στιγμή που το όχημά τους περνούσε από γειτονικό δρόμο.
Αν και από την πρώτη στιγμή υπήρχαν καταγγελίες (με πιο συγκλονιστική αυτή της δεκάχρονης Ιμάν Χασάν, που γλίτωσε γιατί κρύφτηκε μαζί με τον αδελφό της τη στιγμή που η οικογένειά της ξεκληρίζονταν μέσα στο ίδιο της το σπίτι απ’ τα αφιονισμένα καθάρματα του… τιμημένου τάγματος των Πεζοναυτών), οι καταγγελίες αυτές έκαναν τέσσερις μήνες να αποκαλυφθούν απ’ το περιοδικό «Time» (στις 15 Μάρτη 2006). Παρά το γεγονός ότι το «Time» είχε στα χέρια του απ’ τον Γενάρη φωτογραφικό και βιντεοσκοπικό υλικό παρμένο από έναν Ιρακινό φοιτητή δημοσιογραφίας, στο οποίο φαίνονταν οι λίμνες αίματος μέσα στο σπίτι της οικογένειας Χασάν, χωρίς καμία απολύτως ένδειξη συγκρούσεων έξω απ’ το κτίριο, το περιοδικό δεν τις δημοσίευσε, ίσως γιατί ο εκπρόσωπος των πεζοναυτών λοχαγός Τζέφρι Πουλ έλεγε ότι πρόκειται για προπαγάνδα της Αλ-Κάιντα!!! Ακόμα χειρότερα, η… άτεγκτη αμερικάνικη δικαιοσύνη σφύριζε αδιάφορα διεξάγοντας «έρευνα» μέχρι να ξεφουσκώσει ο θόρυβος. Προσπαθούσε να… διαλευκάνει το ζήτημα, γιατί υπήρχε και η άλλη εκδοχή απ’ τον εκπρόσωπο των πεζοναυτών που αναφέραμε παραπάνω και τον εκπρόσωπο της πολυεθνικής δύναμης αντισυνταγματάρχη Μάρτιν Χινγκ, που υποστήριζαν ότι «δεκαπέντε Ιρακινοί άμαχοι και ένας πεζοναύτης σκοτώθηκαν όταν μία βόμβα εξερράγη σε έναν δρόμο στη Χαντίθα» κι ότι «οι αντάρτες τοποθέτησαν αμάχους μπροστά τους, ως ανθρώπινες ασπίδες, την ώρα που οι πεζοναύτες απαντούσαν με πυρά για να αμυνθούν»!
Δυστυχώς γι’ αυτούς, όμως, ο θόρυβος δεν ξεφούσκωσε, καθώς ορισμένοι πιο έξυπνοι υπερασπιστές του αμερικάνικου κεφαλαίου, όπως ο Δημοκρατικός γερουσιαστής και πρώην πεζοναύτης Τζον Μάρθα, βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν στην κυβέρνηση Μπους και επιχείρησαν να αναστηλώσουν το τσαλαπατημένο «δημοκρατικό» προσωπείο των ΗΠΑ, με το να στριμώξουν την κυβέρνηση Μπους.
Από κει και πέρα τα πράγματα θα πάρουν το γνωστό δρόμο, όπως έγινε και με το Αμπού Γκράιμπ, τη γενοκτονία στη Φαλούτζα κλπ. Κάποιοι θα «τιμωρηθούν» (ήδη η επιτροπή που έχει συσταθεί απ’ το Πεντάγωνο διαπίστωσε αντιφάσεις στις μαρτυρίες των πεζοναυτών) για να φανεί ότι η «υπερδύναμη» σέβεται τους κανόνες του πολέμου «τιμωρώντας» όσους τους παραβιάζουν, ο θόρυβος θα κοπάσει και κάποιοι λίγοι (δυστυχώς) θα μιλούν για ένα ακόμα Μάι Λάι (τότε που κάποιοι άλλοι έντιμοι πεζοναύτες αφάνισαν ένα ολόκληρο χωριό σκοτώνοντας 500 άνδρες, γυναίκες και παιδιά στο Βιετνάμ το 1968), που αποτελεί κορυφή του παγόβουνου όσων συμβαίνουν καθημερινά στο Ιράκ.
Μη νομίζετε όμως ότι αυτοί που θα τιμωρηθούν θα… κακοπεράσουν. Για του λόγου του αληθές ξαναγράφουμε αυτά που είχαμε αναφέρει απ’ αυτές εδώ τις στήλες λίγο μετά τις αποκαλύψεις του περιοδικού «Time» (που αφορούσαν τρία κι όχι ένα περιστατικά εν ψυχρώ δολοφονιών): «Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πενταγώνου, έχουν ερευνηθεί τουλάχιστον 600 περιπτώσεις βασανιστηρίων και κακοποιήσεων από αμερικάνους στρατιώτες στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν και έχουν τιμωρηθεί 230 στρατιώτες για “ανάρμοστη συμπεριφορά”. Ομως η μελέτη τριών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με έδρα τη Νέα Υόρκη, που πρόκειται να δοθεί στη δημοσιότητα τον ερχόμενο μήνα, αποκαλύπτει ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς τιμωρήθηκαν μόνο με διοικητικές ποινές, όπως στέρηση βαθμού ή μισθού, περιορισμό στη βάση ή επιπλέον υπηρεσία. Επίσης από τα 76 στρατοδικεία που έχουν γίνει, μόνο σε μετρημένες στα δάκτυλα περιπτώσεις επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης μεγαλύτερες από ένα χρόνο, συμπεριλαμβανομένων των βασανιστών του Αμπού Γκράιμπ. Στη συντριπτική πλειοψηφία επιβλήθηκαν ποινές 2-4 μηνών, ενώ είναι ολοφάνερο, επισημαίνει η μελέτη, ότι ο στρατός προτιμά την επιβολή διοικητικών ποινών και όχι την προσφυγή στα στρατοδικεία» («Κόντρα» αρ .φυλ.417, 1/4/05).
