Τι νόημα έχει μία διάσκεψη όταν οι αποφάσεις της δεν έχουν κανέναν δεσμευτικό χαρακτήρα για τους συμμετέχοντες, οι οποίοι μπορούν ανενόχλητοι να αποσυρθούν από τη συμφωνία μετά από τρία χρόνια χωρίς να τρέχει τίποτα; Το φιά-σκο γίνεται ακόμα πιο κραυγαλέο όταν ο στόχος της διάσκεψης γίνεται μεν αποδεκτός από όλα της τα μέλη, ωστόσο δεν λαμβάνεται κανένα πρακτικό μέτρο για να επιτευχθεί. Απλά παραπέμπεται στο μέλλον να αποφασίσει κάθε χώρα για το τι θα κάνει, σε εθελοντική πάντα βάση, προκειμένου να συμβάλει στο στόχο. Ο λόγος φυσικά για την πολυδιαφημισμένη «ιστορική» Διάσκεψη για το Κλίμα που έληξε την προηγούμενη Παρασκευή στο Παρίσι. Την θεωρούν «ιστορική» γιατί επιτεύχθηκε συμφωνία από 190 κράτη κι όχι γιατί έθεσε κάποιες βάσεις για την αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής καταστροφής. Η μόνη κοινά αποδεκτή βάση ήταν η αναγνώριση ότι θα πρέπει να μην αυξηθεί η θερμοκρασία του πλανήτη πάνω από δύο βαθμούς Κελσίου από τα προ βιομηχανικά επίπεδα (μέχρι σήμερα έχει ανέβει γύρω στους 0.85 βαθμούς).
Ολόκληρη η συμφωνία, την οποία μπορεί κανείς να διαβάσει στην ιστοσελίδα του ΟΗΕ (https://unfccc.int/resource/docs/2015/cop21/eng/l09r01.pdf) είναι ένα απέραντο ευχολόγιο. Ευχολόγιο για τη μείωση των εκπομπών ρύπων (χωρίς να τίθεται κανένα συγκεκριμένο νούμερο), ευχολόγιο για την οικονομική βοήθεια των 100 δισ. δολαρίων προς τις λεγόμενες αναπτυσσόμενες χώρες, ευχολόγιο για τη διαφάνεια, ευχολόγιο για τη διακρατική επιστημονική συνεργασία προκειμένου να μειωθούν οι ρύποι! Δεν προβλέπεται ούτε καν αποζημίωση για τις χώρες που θα πληγούν από φυσικές καταστροφές λόγω της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη! Ούτε λόγος φυσικά να γίνεται για την περίφημη decarbonization δηλαδή την απαγκίστρωση από τα ορυκτά καύσιμα του άνθρακα (πρώτα απ’ όλα το πετρέλαιο), που συμπεριλαμβανόταν υποκριτικά στο προσχέδιο της συμφωνίας και είχε αναφερθεί σαν στόχος (μέχρι το τέλος του αιώνα!) στη διάσκεψη του G7 τον περασμένο Ιούνη. Στο τελικό κείμενο της συμφωνίας αφαιρέθηκε εντελώς κάθε αναφορά σε αυτή, όπως αφαιρέθηκαν και κάποιοι πιο μετρήσιμοι στόχοι για μείωση των ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου πάνω από 40% σε σχέση με τα επίπεδα του 2010, μέχρι το 2050.
Πώς θα γίνει τότε η μείωση των ρύπων και η αποφυγή της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη; Η κάθε χώρα θα θέσει ένα στόχο μείωσης των εκπομπών στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της και θα κάνουμε όλοι το… σταυρό μας να τον εφαρμόσει. Αν αλλάξει γνώμη, μπορεί να φύγει μετά από τρία χρόνια, αλλά κι αν δεν τον πετύχει δεν υπάρχει κανένα πρακτικό μέτρο για να την αναγκάσει να είναι συνεπής με τους στόχους που η ίδια έθεσε!
Ακόμα κι αυτό το ευχολόγιο θα χρειαστεί χρόνο για να επικυρωθεί. Από τις 22 Απρίλη του 2016 μέχρι τις 21 Απρίλη του 2017, το αρχηγείο του ΟΗΕ θα περιμένει τους εκπροσώπους των χωρών να καταθέσουν τις υπογραφές τους. Αν πέσουν υπογραφές από τουλάχιστον 55 χώρες, οι οποίες θα ευθύνονται για το 55% των ρύπων του θερμοκηπίου, τότε η συμφωνία που επιτεύχθηκε θα τεθεί σε ισχύ.
Η πρώτη εκτίμηση της συλλογικής προόδου προς την επίτευξη του στόχου για συγκράτηση της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη θα γίνει στη διάσκεψη του 2023. Τότε είναι που θα μάθουμε το αποτέλεσμα της… νεκροψίας, γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο στόχος της ανακοπής της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη δεν πρόκειται να επιτευχθεί όσο θα υπάρχει καπιταλισμός. Ο λόγος είναι καθαρά οικονομικός, αφού η προστασία του περιβάλλοντος προσκρούει στους σιδερένιους νόμους του καπιταλισμού, που δεν σταματά να ρυπαίνει προκειμένου να μην μειώσει τα κέρδη των καπιταλιστών. Οταν μάλιστα βρίσκεται σε κρίση, γίνεται ακόμα πιο αδίστακτος…
