Εξι μήνες μετά από τη συμφωνία μεταξύ της ιρανικής κυβέρνησης και της ομάδας των έξι πιο ανεπτυγμένων χωρών του πλανήτη (ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Κίνα, Ρωσία και Γερμανία), οι κυρώσεις κατά του Ιράν ήρθησαν επίσημα πλέον το περασμένο Σάββατο, αφού το Ιράν εκπλήρωσε όλες τις υποχρεώσεις που του επέβαλε η συμφωνία σχετικά με τον περιορισμό του πυρηνικού του προγράμματος αποκλειστικά για ειρηνικούς σκοπούς.
Το περασμένο Σάββατο, τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ εξέδωσαν αποφάσεις με τις οποίες αίρουν πλήρως τις κυρώσεις κατά του Ιράν που σχετίζονται με το πυρηνικό του πρόγραμμα (https://www.treasury.gov/resource-center/sanctions/OFAC-Enforcement/Pages/jcpoa_implementation.aspx και https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/HTML/?uri=CELEX:32016D0037&from=EN), μετά από τη γνωμοδότηση της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας (IAEA), σύμφωνα με την οποία το Ιράν εκπλήρωσε όλες τις βασικές απαιτήσεις της συμφωνίας.
Η στάση απέναντι στο Ιράν δεν είναι όμως ενιαία. Η ΕΕ ετοιμάζεται για μπίζνες, αλλά οι ΗΠΑ κρατούν ακόμα μια μορφή «αντίστασης» με τον Ομπάμα να ανακοινώνει νέες κυρώσεις κατά έντεκα ατόμων και εταιριών που φέρονται να αναμίχθηκαν στο βαλλιστικό πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν. Ανακοίνωσε, μάλιστα, τις νέες κυρώσεις την ίδια στιγμή που το αεροπλάνο με τους Αμερικανούς που απελευθερώθηκαν από τις ιρανικές φυλακές εγκατέλειπε τον εναέριο χώρο του Ιράν.
Με την άρση των κυρώσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν κατέρρευσαν όλες οι υποτιθέμενες «προβλέψεις» των σιωνιστών για τον δήθεν ιρανικό κίνδυνο, γι’ αυτό και ο Νετανιάχου απλά ψέλλισε ότι «ανησυχεί» που το Ιράν βγήκε από τη διεθνή απομόνωση και επανέλαβε την πεποίθησή του ότι το Ιράν θέλει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, χωρίς όμως να βασίζει κάπου αυτή την πεποίθηση.
Οι δυτικοί ιμπεριαλιστές (και πρώτα απ’ όλα οι Αμερικανοί), αφού όλα αυτά τα χρόνια μελέτησαν τις επιπτώσεις μιας επίθεσης κατά του Ιράν, κατέληξαν ότι αυτός δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να το σύρουν στο άρμα τους. Το παράδειγμα του Ιράκ, όπου οι ιμπεριαλιστές αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με το Ιράν για να πετύχουν την πολυπόθητη «σταθερότητα» (που τελικά δεν πέτυχαν ποτέ στο βαθμό που ήθελαν), αλλά και το παράδειγμα του Λιβάνου, όπου η σιωνιστική επίθεση κατέληξε σε φιάσκο που ισχυροποίησε τη φιλοϊρανική Χεζμπολά, απετέλεσαν παραδείγματα προς αποφυγή και οδήγησαν τελικά τους δυτικούς ιμπεριαλιστές στην επιλογή «μπίζνες στη μεγάλη ιρανική αγορά», αντί να ακολουθήσουν τα κελεύσματα των Σιωνιστών για πολεμικές επιχειρήσεις αβέβαιης αποτελεσματικότητας.
Ηδη, το Ιράν ανακοίνωσε ότι ετοιμάζεται να αυξήσει την πετρελαϊκή του παραγωγή, προκαλώντας πονοκέφαλο στις υπόλοιπες χώρες που βλέπουν περεταίρω πτώση της τιμής του πετρελαίου, η οποία έχει ήδη πέσει κάτω από τα 25 δολάρια το βαρέλι! Είναι προφανές ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυτικών εταιριών για τη λεία του Ιράν θα ενταθεί. Ομως, σε μία περίοδο που η Ρωσία έχει ανακτήσει τις δυνάμεις της στην περιοχή (κυρίως λόγω της κατάστασης στη Συρία), αυτό θα τροφοδοτήσει την ένταση του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και με τη Ρωσία. Ενός ανταγωνισμού για τον έλεγχο των σφαιρών επιρροής.
Για την ώρα, ο πόλεμος κατά του Ιράν (που τόσα χρόνια περίμενε με ανυπομονησία να εξαπολύσει το Ισραήλ) αποφεύχθηκε. Ομως, με την αναμενόμενη όξυνση του ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων η ειρήνη σίγουρα δεν εξασφαλίστηκε. Το στραπάτσο της αμερικάνικης πολιτικής στο ιρανικό ζήτημα δεν πρόκειται να εξασφαλίσει την ειρήνη, αφού τελικός σκοπός όλων εξακολουθεί να είναι το μέγιστο κέρδος. Και το κέρδος αυτό, σε συνθήκες κρίσης, επιτυγχάνεται και με στρατιωτικά μέσα.
