Εργάτες της γερμανικής βιομηχανίας παραγωγής ελαστικών Κοντινένταλ, στο Κλερουά, βόρεια του Παρισιού, όρμησαν σε κτίριο της νομαρχίας στην κοντινή Κομπιέν και στα γραφεία της εταιρίας και τα έκαναν γυαλιά-καρφιά, όταν δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή τους ενάντια στο κλείσιμο του εργοστασίου και την απώλεια 1.120 θέσεων εργασίας. Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Είχε προηγηθεί πρόταση της εργοδοσίας να συναντηθούν για διαπραγματεύσεις οι δυο πλευρές στη Νις, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από το Κλερουά, υπό το φόβο της απαγωγής των μάνατζερ κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Οι απαγωγές των αφεντικών δεν αφήνουν ασυγκίνητο πλέον κανέναν Γάλλο. Σε πρόσφατο γκάλοπ η πλειοψηφία των ερωτηθέντων φαίνεται να στηρίζει (30%) ή να δικαιολογεί (63%) ως «διαπραγματευτική» τακτική τις απαγωγές.
Από το 2007 η Κοντινένταλ είχε αποσπάσει εκβιαστικά τη συναίνεση των εργατών στην απώλεια του 35ωρου, με την υπόσχεση ότι θα διατηρήσει τις θέσεις εργασίας ως το 2012. Στις 11 Μαρτίου, η διοίκηση ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά τη διακοπή λειτουργίας των εργοστασιακών μονάδων στο Κλερουά στη Γαλλία και στο Ανόβερο στη Γερμανία. Οι αντιδράσεις άρχισαν σχεδόν την επόμενη μέρα με τμήμα εξαγριωμένων εργατών να επιτίθεναι σε μάνατζερ της εταιρίας με προπηλακισμούς και φιλοδώρημα αβγών. Ακολούθησε πορεία στο κέντρο του Παρισιού, όπου έκαψαν λάστιχα στους δρόμους.
Οι απολυμένοι στη βιομηχανία της Γαλλίας αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο μέρα με την μέρα και οι αντιδράσεις των εργατών, κυρίως εργοστασίων που απειλούνται με κλείσιμο, συνεχώς ριζοσπαστικοποιούνται. Ηδη, τους δυο πρώτους μήνες του νέου έτους 170.000 εργάτες πετάχτηκαν στο δρόμο. Οι απαγωγές μάνατζερ για ένα ή δυο μερόνυχτα τείνουν πλέον να αποκτήσουν μόνιμο «διαπραγματευτικό» χαρτί πίεσης των εργαζομένων στη σύγκρουση με τη διοίκηση των εταιριών. Ο κατάλογος αυτών των περιστατικών αυξάνει συνεχώς. Ο φόβος κλιμάκωσης και μαζικοποίησης αυτών των φαινομένων, που λειτουργούν παραδειγματικά, σε όλη τη Γαλλία έχει σημάνει συναγερμό στα αστικά επιτελεία. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν μπορεί να τρενάρει πλέον τις άγριες διαθέσεις και εκδηλώσεις των εργατών και σε πολλές περιπτώσεις αναγκάζεται να τις καλύπτει, αλλιώς τα στελέχη της, έχουν συνδικαλιστικά ξοφλήσει, τουλάχιστον σε τοπικό και πρωτοβάθμιο επίπεδο. Η κυβέρνηση δεν ανεβάζει τον πήχη της καταστολής στις συγκεκριμένες περιπτώσεις. Η κοινωνική κατάσταση είναι εκρηκτική και δεν ρισκάρει να πυροδοτήσει τώρα ένα κίνημα ανεξέλεγκτο και ανεξάρτητο από την ελεγχόμενη και υπεύθυνη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Η τελευταία μένοντας συνεπής στο ρόλο της να απορροφά τους κοινωνικούς κραδασμούς, δεν κουνάει το δακτυλάκι της να συντονίσει σε πανεθνική κλίμακα τον αγώνα και τις μαχητικές ενέργειες των εργατών των βιομηχανιών που απειλούνται με κλείσιμο. Ακολουθεί τη γνώριμη και σε μας τακτική των 24ωρων άσφαιρων απεργιακών τουφεκιών κάθε έξι βδομάδες και την ανώδυνη, κοινοβουλευτικού τύπου αντιπολίτευση των στελεχών της.
Η ανεξάρτητη ταξική οργάνωση και δράση παραμένει μονόδρομος για τους γάλλους εργάτες.
