Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει. «Στους σοσιαλιστές κέρδισαν εκείνοι που υποστηρίζουν μια κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος» έγραψε στο twitter ο Πάμπλο Ιγκλέσιας των Podemos, μετά τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του ηγέτη του PSOE (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ισπανίας) Πέδρο Σάντσεθ. «Αντιμέτωποι με μια διεφθαρμένη κυβέρνηση, θα συνεχίσουμε τη μάχη μαζί και για το λαό», κατέληξε ανακουφισμένος ο φαρισαίος με την κοτσίδα.
Φαρισαίος γιατί δε δίνει δεκάρα τσακιστή για το διχασμό στο ηγετικό απαράτ του PSOE ή για το ότι ανοίγει ο δρόμος για αποχή των σοσιαλδημοκρατών από την ψηφοφορία, ώστε η συγκυβέρνηση του δεξιού ΡΡ (Λαϊκό Κόμμα) με το κεντρώο Ciudadanos (Πολίτες) να μπορέσει να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης, συγκεντρώνοντας το 51% των παρόντων στο 350μελές ισπανικό κοινοβούλιο. Αν ο Ιγκλέσιας ήθελε μια διαφορετική εξέλιξη, είχε την ευκαιρία να το κάνει στο διάστημα μετά τις εκλογές του Δεκέμβρη του 2015. Τότε που ο δεξιός Ραχόι επέστρεψε αμέσως στο βασιλιά τη διερευνητική εντολή, αυτή δόθηκε στο σοσιαλδημοκράτη Σάντσεθ, όμως ο Ιγκλέσιας τορπίλισε το σχηματισμό μιας τριμερούς συγκυβέρνησης (PSOE, Podemos, Ciudadanos), με αποτέλεσμα να γίνουν νέες εκλογές τον Ιούνη, ο Ραχόι να βγει ενισχυμένος απ' αυτές και η πίεση να μεταφερθεί στον Σάντσεθ.
Ποια πίεση; Η… λογική πίεση ενός αστικού συστήματος εξουσίας, που δεν ανέχεται τα κόμματά του να μην μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση και να σπρώχνουν τη χώρα σε τρίτη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε ένα χρόνο, με κίνδυνο μάλιστα ούτε αυτή η αναμέτρηση να μπορέσει να βγάλει βιώσιμο κυβερνητικό σχήμα. Και μάλιστα, αυτά να συμβαίνουν σε μια περίοδο που ο ισπανικός καπιταλισμός έχει μπει σε ανάκαμψη, μετά από μια μακρά περίοδο καταστροφικής κρίσης.
Αν δεν υπήρχαν στ' αριστερά του οι Podemos, ο Σάντσεθ θα είχε οδηγήσει τους βουλευτές του σε αποχή, ώστε ο Ραχόι να μπορέσει να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης. Και θα καθόταν στην αξιωματική αντιπολίτευση, ασκώντας κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης και ανασυγκροτώντας το PSOE για να επανέλθει στην κυβέρνηση, ξεπλυμένο από τις «αμαρτίες» της διακυβέρνησης του Χοσέ Λουίς Θαπατέρο. Ομως, η γέννηση των Podemos μέσα από την κρίση των τελευταίων ετών και η κατάρρευση του παλιού δικομματισμού, οδήγησαν τον Σάντσεθ σε μια κατάσταση «μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης». Αν διά της αποχής βοηθούσε τον Ραχόι να σχηματίσει κυβέρνηση, οι Podemos θα τον κατηγορούσαν ότι στηρίζει τη Δεξιά. Αν αρνιόταν να βοηθήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης, θα παρέτεινε την πολιτική εκκρεμότητα και θα κατηγορούνταν ότι χάριν των προσωπικών του φιλοδοξιών στερεί από τη χώρα την πολιτική σταθερότητα που τόσο έχει ανάγκη.
Ο Σάντσεθ επέλεξε το δεύτερο. Και δέχτηκε τα πυρά εκ των έσω. Το «λόμπι της Ανδαλουσίας», με ιθύνοντα νου τον γηραιό (αλλά μάχιμο) Φελίπε Γκονθάλεθ και αιχμή του δόρατος την κυβερνήτη της Ανδαλουσίας Σουσάνα Ντίαθ, του πήρε την πλειοψηφία στην ΚΕ, απορρίπτοντας με ψήφους 132 έναντι 107 την πρότασή του για έκτακτο συνέδριο του κόμματος. Ετσι, ο Σάντσεθ δεν πρόλαβε να γίνει Κόρμπιν. Παραιτήθηκε άδοξα και επιστρέφει στην πανεπιστημιακή του καριέρα. Οσο για εκείνους που επέλεξαν την υπευθυνότητα του PSOE έναντι του συστήματος, προσδοκούν ότι (με τη βοήθεια και των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και του… Τσίπρα) δε θα έχουν απώλειες έναντι των Podemos.
