Τα φώτα της δημοσιότητας έχουν σβήσει πλέον για τη Λωρίδα της Γάζας. Ορισμένες αχτίδες τους (κι αυτές από όσους εξακολουθούν να αγωνίζονται για την αλληλεγγύη στην Παλαιστινιακή Αντίσταση) προσπαθούν να φωτίσουν αυτή την απέραντη φυλακή, όπου συνωστίζονται 1.5 εκατομμύριο άνθρωποι σε μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες γωνιές της Γης. Εκεί που ένα χρόνο πριν συντελούνταν ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου της σύγχρονης Ιστορίας, αλλά και ένα ακόμη στραπάτσο του «ισχυρότερου στρατού της Μέσης Ανατολής» (το δεύτερο μετά τον πόλεμο στο Λίβανο), τώρα έχει πέσει ένα πέπλο σιωπής από τους καθ’ όλα ευαίσθητους καλαμαράδες που έχυναν κροκοδείλια δάκρυα για τον λαό της.
Σήμερα η Γάζα είναι αντιμέτωπη με έναν εχθρό πολύ χειρότερο ακόμα και από τις ισραηλινές βόμβες. Εναν εχθρό που δυόμισι χρόνια τώρα τη βασανίζει με το «μαρτύριο της σταγόνας», εξαναγκάζοντάς την σε αργό θάνατο: τον αποκλεισμό. Οπως πολύ σωστά ειπώθηκε στη συνάντηση που έγινε την προηγούμενη Πέμπτη για την αλληλεγγύη στη Γάζα, η θέα των σκοτωμένων παιδιών και των κατεστραμμένων πόλεων προκαλεί την παγκόσμια αγανάκτηση, όμως η πραγματικότητα των πεινασμένων ανθρώπων, που αργοπεθαίνουν στα συντρίμμια, πνίγεται στη σιωπή, αντιμετωπίζεται σαν ένα «συνηθισμένο γεγονός». Αυτή η σιωπή πρέπει να σπάσει. Γι’ αυτό, η γνώση των γεγονότων και η υπενθύμιση των αιτιών που οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Αυτά θα επιχειρήσουμε να υπενθυμίσουμε μαζί με την εκτίμηση της παρούσας κατάστασης, βάσει της τελευταίας έκθεσης του Παλαιστινιακού Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (PCHR), για την οποία θα μιλήσουμε στο επόμενο φύλλο.\
Οικονομικός στραγγαλισμός
Από τη στιγμή που η Χαμάς ανέβηκε στην εξουσία, νικώντας στις εκλογές του Γενάρη του 2006 (εκλογές που έγιναν με υποδειγματικό τρόπο, όπως επιβεβαίωσαν όλοι οι διεθνείς παρατηρητές, μεταξύ των οποίων και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ), οι Σιωνιστές επέβαλαν οικονομικό εμπάργκο. Το πρώτο άμεσο μέτρο που πήραν ήταν να μη καταβάλλουν τα χρήματα που (σύμφωνα με τις συμφωνίες του Οσλο, το 1993) μάζευαν κάθε μήνα από φόρους και δασμούς για λογαριασμό της Παλαιστινιακής Αρχής. Μιλάμε για λεφτά που ισοδυναμούν με το 30% του παλαιστινιακού προϋπολογισμού, τα οποία οι Σιωνιστές παρακρατούσαν εντελώς παράνομα, παραβιάζοντας ακόμα και τις συμφωνίες που οι ίδιοι είχαν υπογράψει.
Το παζλ του οικονομικού στραγγαλισμού της νέας κυβέρνησης συμπληρώνεται από τους Αμερικάνους και τους Ευρωπαίους, οι οποίοι σταμάτησαν την οικονομική βοήθεια στην Παλαιστινιακή Αρχή (με τη μόνη διαφορά ότι οι πρώτοι το έκαναν άμεσα, ενώ οι δεύτεροι ένα μήνα μετά). Αυτό ήταν ένα βαρύ πλήγμα, γιατί δυστυχώς το παλαιστινιακό μόρφωμα (που μόνο σαν ανέκδοτο μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει «κράτος») βασίζεται πολύ στα κονδύλια αυτής της «βοήθειας». Μ’ αυτά πληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι και γίνονται κάποια έργα υποδομής.
Ο οικονομικός στραγγαλισμός δημιούργησε τεράστια προβλήματα στη νέα κυβέρνηση. Οι 160.000 δημόσιοι υπάλληλοι κατεβαίνουν σε απεργίες (στις οποίες… έβαλε η Φατάχ το χεράκι της), όντας απλήρωτοι για μήνες.
Πολιτική απομόνωση
Ταυτόχρονα, οι δυτικές κυβερνήσεις όχι μόνο δεν αναγνωρίζουν τη νέα κυβέρνηση, αλλά δεν καταδέχονται ούτε να συνομιλήσουν μαζί της. Συνδιαλέγονται μόνο με τον πρόεδρο Αμπάς (ο οποίος εξακολουθεί να είναι το αγαπημένο τους παιδί, το οποίο… χαρτζιλικώνουν αδρά). Ο στόχος όλων αυτών είναι ένας: να αποδεχτεί η Χαμάς τους όρους του Κουαρτέτου (ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ, ΟΗΕ) για διάλυση των ένοπλων ομάδων της Αντίστασης, αποκήρυξη της βίας, αποδοχή όλων των προηγούμενων συμφωνιών που η Παλαιστινιακή Αρχή είχε υπογράψει με το Ισραήλ και αναγνώριση του τελευταίου σαν κράτος.
Αν η νέα κυβέρνηση αποδεχόταν αυτούς τους όρους, θα έπρεπε να βάλει ταφόπλακα στην Αντίσταση και να αποδεχτεί μια κατάσταση συνεχών υποχωρήσεων. Μια κατάσταση δηλαδή σαν κι αυτή της προηγούμενης δεκαετίας, που οδήγησε στο ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα το Σεπτέμβρη του 2000. Κι αυτό θα έπρεπε να το κάνει την ίδια στιγμή που οι Σιωνιστές εξαπέλυαν μιας πρώτης τάξεως επέλαση ενάντια σε όλες τις οργανώσεις της Αντίστασης (με στοχευμένες δολοφονίες, σύλληψη του ενός τρίτου των υπουργών της νέας κυβέρνησης και 24 βουλευτών, τρεις μήνες μετά το σχηματισμό της, εισβολές και επιθέσεις σε παλαιστινιακές πόλεις και χωριά). Τέτοια ταπείνωση δεν θα μπορούσε να δεχτεί ο παλαιστινιακός λαός.
Ο εμφύλιος
Οι Σιωνιστές και οι προστάτες τους (Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι) δοκίμασαν τα πάντα για να καταστείλουν την Παλαιστινιακή Αντίσταση. Δοκίμασαν ακόμα και το χαρτί του εμφυλίου πολέμου, που ήταν ιδιαίτερα αιματηρός, κοστίζοντας τη ζωή σε πάνω από 600 Παλαιστίνιους μέσα σε ένα χρόνο. Ο εμφύλιος πυροδοτήθηκε μέσω της προκλητικής στάσης του Αμπάς, που ενώ είχε χρήματα για να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι σφύριζε αδιάφορα, αφήνοντας τα… άδεια στομάχια να κάνουν τη δουλειά τους.
Μετά από αλλεπάλληλες αποτυχημένες προσπάθειες για το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», που πάντα σκάλωναν στην απαίτηση για αποδοχή των όρων του Κουαρτέτου, που αναφέραμε παραπάνω, ο Αμπάς στέλνει τον Ιούνη του 2007 τον αμερικανόδουλο Νταχλάν (πρώην αρχηγό των υπηρεσιών ασφαλείας της Παλαιστινιακής Αρχής στη Λωρίδα της Γάζας και διώκτη των μαχητών της Αντίστασης) να καταλάβει τη Γάζα. Ομως, η «ελίτ της Προεδρικής Φρουράς» (εξοπλισμένη με αμερικάνικα όπλα) υφίσταται πανωλεθρία. Δεν χρειάστηκε περισσότερο από μερικές μέρες για να εξαναγκαστεί σε άτακτη υποχώρηση.
Η απάντηση του Αμπάς ήταν ένα καραμπινάτο πραξικόπημα στη Δυτική Οχθη. Ο Αμπάς διαλύει την κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και επιβάλλει κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» (που εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα, δυόμισι χρόνια μετά), ορίζοντας στη θέση του πρωθυπουργού ένα πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, τον Σαλάμ Φαγιάντ. Ως δια μαγείας, τα λεφτά της οικονομικής «βοήθειας» αρχίζουν να ρέουν ξανά στα ταμεία της Παλαιστινιακής Αρχής και οι Σιωνιστές αποφασίζουν να δώσουν τα μισά από τα 600.000 δολάρια που παρακρατούν παράνομα για ένα χρόνο.
Ο αποκλεισμός
Ο εναγκαλισμός του Αμπάς από ΗΠΑ και ΕΕ γίνεται με παράλληλο σφίξιμο της θηλιάς στη Λωρίδα της Γάζας. Το Ισραήλ ανακηρύσσει τη Γάζα «εχθρική οντότητα» και ο τότε ισραηλινός πρωθυπουργός Εχούντ Ολμερτ υπόσχεται να φροντίσει ώστε «ο πληθυσμός της να μη ζει άνετα»! Ετσι, από την «άνετη διαβίωση» του οικονομικού στραγγαλισμού, η Γάζα θα βρεθεί αντιμέτωπη με το φάσμα της πείνας, τις πολύωρες διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος, το κλείσιμο των συνόρων, την έλλειψη τρεχούμενου νερού, τις ελλείψεις στα καύσιμα, την τραγική κατάσταση στα νοσοκομεία (με το σταμάτημα χειρουργικών επεμβάσεων, το θάνατο των νεογνών στις θερμοκοιτίδες όσο εξαντλείται το ρεύ-μα) και όλα αυτά που θεωρούνται «λυμένα» στις πολιτισμένες χώρες της Δύσης
.
Η Υπηρεσία Αρωγής Προσφύγων του ΟΗΕ (UNRWA) φτάνει στο σημείο να δηλώσει ανήμπορη να παράσχει τρόφιμα σε 860.000 κατοίκους της Γάζας, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για επικείμενη ανθρωπιστική κρίση. Οι μόνοι που δίνουν λύση είναι οι παλαιστίνιοι μαχητές, που σπάνε τον αποκλεισμό, βομβαρδίζοντας με ρουκέτες το τείχος της Ράφα στα σύνορα με την Αίγυπτο, στα τέλη του Γενάρη του 2008. Ο μισός πληθυσμός της Γάζας κάνει ηρωική έξοδο προς την Αίγυπτο για να αγοράσει τα τρόφιμα που χρειάζεται για να επιβιώσει και κανένας δε μπορεί να τον σταματήσει.
Βλέποντας ότι η Παλαιστινιακή Αντίσταση δεν καταθέτει τα όπλα, οι Σιωνιστές δουλεύουν πυρετωδώς για το τελευταίο τους χαρτί.
Η επιχείρηση «χυτό μολύβι»
Εντεκα μήνες μετά (27/12/08), εισβάλλουν στη Λωρίδα της Γάζας για να φέρουν σε πέρας ό,τι δεν μπόρεσαν να πετύχουν με όλα τα άλλα μέσα που είχαν χρησιμοποιηθεί μέχρι τότε: να ανατρέψουν την κυβέρνηση της Χαμάς (τη μόνη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση) και να συντρίψουν τις παλαιστινιακές ομάδες αντίστασης, που εξακολουθούν να μάχονται στη Λωρίδα της Γάζας.
Η εισβολή κρατάει 23 μέρες. Σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, οι Σιωνιστές δολοφονούν 1.419 Παλαιστίνιους (στην πλειοψηφία τους πολίτες), τραυματίζουν πάνω από 5.300 (οι μισοί από τους οποίους ήταν γυναίκες και παιδιά) και προκαλούν ζημιές σε πάνω από 20.000 σπίτια (από τα οποία τα 2.114 καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ τα 3.242 υπέστησαν καταστροφές που τα κατέστησαν μη κατοικήσιμα).
Ομως, το στόχο τους δεν τον πετυχαίνουν. Φοβούμενοι τις απώλειες στα πεδία των μαχών, δεν τολμούν να εισβάλλουν σε πυκνοκατοικημένες περιοχές. Στο τέλος, υποχωρούν ταπεινωμένοι, ενώ ο λαός της Γάζας πανηγυρίζει πάνω στα συντρίμμια. Ο πόλεμος, όμως, κάθε άλλο παρά τελείωσε. Ο αποκλεισμός συνεχίζεται ετοιμάζοντας το έδαφος για ένα νέο γύρο αναμέτρησης.
Κώστας Βάρλας
Στο επόμενο: Οι συνέπειες του αποκλεισμού, η «βοήθεια» με το σταγονόμετρο και η στάση της Αντίστασης.
