Μία από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις από τότε που το Χονγκ Κονγκ πέρασε στον έλεγχο της Κίνας (το 1997) έγινε την περασμένη Κυριακή. Σύμφωνα με τη δυτικόφιλη αντιπολίτευση, οι διαδηλωτές ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο (παραπάνω από το ένα όγδοο του πληθυσμού!), ενώ η αστυνομία «μέτρησε» 240 χιλιάδες, κάνοντας τη διαδήλωση ανάλογου όγκου με αυτή που έγινε το 2003, που είχε ως αποτέλεσμα η κυβέρνηση να πάρει πίσω το νόμο για την «εθνική ασφάλεια».
Ο λόγος της τωρινής διαδήλωσης ήταν το νομοσχέδιο της τοπικής κυβέρνησης που δίνει τη δυνατότητα έκδοσης όσων έχουν καταδικαστεί για αδικήματα στην ηπειρωτική Κίνα. H εκτελεστική διευθύντρια της τοπικής κυβέρνησης του Χονγκ Κονγκ, Κάρι Λαμ, δήλωσε ότι δεν προτίθεται να εκδώσει τους αντιφρονούντες στην Κίνα, αλλά θέλει να σταματήσει το να γίνεται το Χονγκ Κονγκ άντρο φυγόδικων. Οπως είπε, αυτό δεν υποβλήθηκε από την κεντρική κινέζικη κυβέρνηση. Οποιος θέλει το πιστεύει, αλλά οι εκατοντάδες χιλιάδες που διαδήλωσαν κατά του νομοσχεδίου φαίνεται ότι δεν πείστηκαν. Η τοπική κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να περάσει το νομοσχέδιο, καταστέλλοντας τους πιο «άτακτους» διαδηλωτές (με ρόπαλα και σπρέι πιπεριού), την ίδια στιγμή που υποστηρίζει ότι ο μεγάλος όγκος της διαδήλωσης αποδεικνύει την ελευθερία έκφρασης που υπάρχει στη χώρα!
Από αποικία του βρετανικού ιμπεριαλισμού (επί 156 χρόνια), το Χονγκ Κονγκ έχει γίνει «ημιαυτόνομη» επαρχία της Κίνας, στο πλαίσιο του σλόγκαν «μια χώρα – δυο συστήματα». Ουσιαστικά, όμως, η Κίνα θέλησε να χρησιμοποιήσει το Χονγκ Κονγκ για να προωθήσει τις μπίζνες με τον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο. Μπορεί να μην πέτυχε το στόχο της να καθιερωθεί το κινέζικο νόμισμα (γιουάν) ως διεθνές συναλλαγματικό απόθεμα έναντι του δολαρίου, όμως πήρε υπό την κατοχή της μία περιοχή που ποτέ δε σταμάτησε να είναι σημαντικό διεθνές χρηματιστηριακό κέντρο και φορολογικός παράδεισος για τους καπιταλιστές, με τις κινεζικές επιχειρήσεις που επιθυμούν να εισαχθούν σε χρηματιστήριο στο εξωτερικό να περνάνε αναγκαστικά μέσα από αυτό. Αρκεί και μόνο να έχετε υπόψη σας ότι η βρετανική HSBC (Hongkong and Shanghai Banking Corporation Limited), που ιδρύθηκε το 1865 από τη βρετανική αποικιοκρατία, λειτουργεί και σήμερα, όντας η έβδομη μεγαλύτερη τράπεζα στον κόσμο. Στην ουσία, το «μία χώρα – δύο συστήματα» ήταν μια σκέτη ανοησία, αφού η Κίνα έχει τόση σχέση με τον κομμουνισμό, όσο ο… μολυσμένος αέρας του Πεκίνου με τον καθαρό βουνίσιο αέρα.
Οι τωρινές διαδηλώσεις στο Χονγκ Κονγκ, δυστυχώς, δεν έχουν ταξικό πρόσημο. Δεν αντιτίθενται στην καπιταλιστική πραγματικότητα της χώρας, ούτε στα μεροκάματα πείνας με τα ελάχιστα ωρομίσθια των 37.5 δολαρίων Χονγκ Κονγκ (ισοδυναμούν με 4.2 ευρώ), που θεσπίστηκαν τον περασμένο Μάη, σε μία χώρα που ο ελάχιστος μισθός για να ζήσει ένα άτομο είναι 1.200 ευρώ το μήνα (αντιστοιχεί σε ωρομίσθιο 7 ευρώ περίπου), σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που συνιστούσε την αύξηση του ελάχιστου ωρομίσθιου στα 54.7 δολάρια Χονγκ Κονγκ (6.1 ευρώ) (βλ. https://www.hugillandip.com/2019/01/hong-kong-reviews-the-minimum-wage-amount-taking-effect-from-1-may-2019/).
Ωστόσο, οι διαδηλώσεις αυτές προκαλούν πονοκέφαλο στους κρατούντες, γιατί υπάρχει πάντα ο φόβος να «εκτραχηλιστούν» σε μη ελεγχόμενες καταστάσεις, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου για ευρύτερες κοινωνικές συγκρούσεις. Το σκηνικό των επαναλαμβανόμενων συγκρούσεων (όπως στη δεύτερη διαδήλωση, που έγινε την Τετάρτη και οδήγησε σε αναστολή της συζήτησης για το νομοσχέδιο στο τοπικό κοινοβούλιο) αποτελεί ένα πρόβλημα που δε θα λυθεί εύκολα για τους κρατούντες στο Χονγκ Κονγκ αλλά και τη «μητέρα» Κίνα, η οποία το παίζει άσχετη με το θέμα, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για εσωτερικό θέμα του Χονγκ Κονγκ.
