Η είδηση προκαλεί ανατριχίλα. Οι «απελευθερωτές» και «προστάτες» του λαού της Λιβύης, που βομβαρδίζουν τους «κακούς» για να κερδίσουν οι «καλοί», άφησαν αβοήθητους να πεθάνουν 61 από τους 72 μετανάστες που επέβαιναν σε ένα σαπιοκάραβο επί 16 ημέρες χωρίς καύσιμα, νερό και τρόφιμα στη Μεσόγειο, δίπλα στα νατοϊκά πλοία!
Η αποκάλυψη έγινε από τη βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν της περασμένης Κυριακής (8/5). Σύμφωνα με την εφημερίδα, στο πλοίο που απέπλευσε στις 25 Μάρτη για το ιταλικό νησί Λαμπεντούζα, με καπετάνιο από τη Γκάνα, επέβαιναν 47 Αιθίοπες, 7 Νιγηριανοί, 7 από την Ερυθραία, 6 από την Γκάνα και 5 Σουδανέζοι. Μεταξύ των επιβατών ήταν 20 γυναίκες και δύο μωρά, το ένα από τα οποία ήταν μόλις ενός έτους. Δεκαοχτώ ώρες μετά τον απόπλου του, το πλοίο άρχισε να εμφανίζει σοβαρά προβλήματα και διαρροή καυσίμου. Αυτό έκανε τους επιβαίνοντες να χρησιμοποιήσουν το δορυφορικό τηλέφωνο του πλοίου και να καλέσουν έναν παπά από την Ερυθραία που βρίσκεται στη Ρώμη, ο οποίος ήταν ο τελευταίος που είχε επικοινωνία μαζί τους πριν κοπεί το τηλέφωνο. Ο παπάς αυτός επικοινώνησε με την ιταλική ακτοφυλακή, η οποία τον διαβεβαίωσε ότι οι σχετικές υπηρεσίες θα χειριστούν κατάλληλα το θέμα.
Σύντομα, ένα στρατιωτικό ελικόπτερο (αγνώστου χώρας) εμφανίζεται πάνω από το καράβι. Οι πιλότοι που φορούν στρατιωτικές στολές πετούν μερικές φιάλες νερό και πακέτα από μπισκότα στους επιβάτες, διαβεβαιώνοντάς τους ότι θα σημειώσουν τη θέση του πλοίου και θα φέρουν ένα σωστικό πλοίο για να τους βοηθήσει. Το ελικόπτερο έφυγε αλλά το σωστικό πλοίο δεν έφτασε ποτέ! Εκπρόσωπος της ιταλικής ακτοφυλακής είπε στον Γκάρντιαν, ότι προειδοποίησε τις Αρχές της Μάλτας για το πλοίο το οποίο κατευθύνονταν στην περιοχή τους και εξέδωσε alert (συναγερμό) για τη διάσωσή του. Οι Αρχές της Μάλτας το διαψεύδουν.
Μετά από πολλές ώρες αναμονής, χάθηκε κάθε ελπίδα από τους επιβάτες του πλοίου ότι θα σωθούν. Στο καράβι είχαν απομείνει μόλις 20 λίτρα καυσίμου αλλά ο καπετάνιος εκτιμούσε ότι η Λαμπεντούζα ήταν κοντά. Εκανε λάθος, όμως, και από τις 27 Μάρτη το πλοίο έχασε την πορεία του και ταξίδευε σαν καρυδότσουφλο στα κύματα της Μεσογείου. Κάπου μεταξύ της 29ης και της 30ής Μάρτη, το πλοίο βρέθηκε κοντά σ’ ένα αεροπλανοφόρο. Βρέθηκε τόσο κοντά –όπως αναφέρει η εφημερίδα– που ήταν αδύνατο να μην το δουν. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των μεταναστών, δύο μαχητικά απογειώθηκαν από το πλοίο και πέταξαν χαμηλά από πάνω του, ενώ οι μετανάστες βρίσκονταν στο κατάστρωμα κάνοντας σήματα και κρατώντας ψηλά τα δύο μωρά. Κανείς δεν τους έδωσε σημασία. Το αεροπλανοφόρο (το οποίο σύμφωνα με έρευνα του Γκάρντιαν ήταν πιθανότατα το γαλλικό Σαρλ Ντε Γκόλ που περιπολούσε εκείνη την περίοδο στην περιοχή) τους εγκατέλειψε, στέλνοντάς τους εν ψυχρώ στο θάνατο.
Από τη στιγμή εκείνη, οι νεκροί αυξάνονταν μέρα με την ημέρα από πείνα και δίψα. Συγκλονιστική η μαρτυρία ενός από τους επιβαίνοντες, του Κούρκε από την Αιθιοπία, που επέζησε πίνοντας τα ούρα του και τρώγοντας οδοντόπαστα!
«Κρατήσαμε ένα μπουκάλι νερό από το ελικόπτερο για τα δύο μωρά και συνεχίζαμε να τα ταΐζουμε ακόμα και μετά το θάνατο των γονιών τους. Ομως, μετά από δυο μέρες τα μωρά πέθαναν κι αυτά, επειδή ήταν τόσο μικρά». Τελικά, το πλοίο ξεβράστηκε στις 10 Απρίλη στα παράλια της λιβυκής πόλης Ζλιντάν, κοντά στην Μισράτα. Από τους 72 μετανάστες που είχαν μπαρκάρει από την Τρίπολη επέστρεψαν ζωντανοί μόνο οι 11. Κι από αυτούς, όμως, ο ένας πέθανε αμέσως μόλις πιάσανε στεριά και ένας ακόμα λίγο αργότερα στη φυλακή που τον έβαλαν οι δυνάμεις του Καντάφι που τον συνέλαβαν μαζί με τους υπόλοιπους μετανάστες, τους οποίους κράτησαν φυλακισμένους για τέσσερις μέρες.
«Κρατήσαμε ένα μπουκάλι νερό από το ελικόπτερο για τα δύο μωρά και συνεχίζαμε να τα ταΐζουμε ακόμα και μετά το θάνατο των γονιών τους. Ομως, μετά από δυο μέρες τα μωρά πέθαναν κι αυτά, επειδή ήταν τόσο μικρά». Τελικά, το πλοίο ξεβράστηκε στις 10 Απρίλη στα παράλια της λιβυκής πόλης Ζλιντάν, κοντά στην Μισράτα. Από τους 72 μετανάστες που είχαν μπαρκάρει από την Τρίπολη επέστρεψαν ζωντανοί μόνο οι 11. Κι από αυτούς, όμως, ο ένας πέθανε αμέσως μόλις πιάσανε στεριά και ένας ακόμα λίγο αργότερα στη φυλακή που τον έβαλαν οι δυνάμεις του Καντάφι που τον συνέλαβαν μαζί με τους υπόλοιπους μετανάστες, τους οποίους κράτησαν φυλακισμένους για τέσσερις μέρες.
Οταν μια αστική εφημερίδα, όπως ο Γκάρντιαν, χαρακτηρίζει το γεγονός «καταδίκη απελπισμένων μεταναστών σε θάνατο από συνδυασμό ατυχίας, γραφειοκρατίας και εμφανούς αδιαφορίας των ευρωπαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων που είχαν την ευκαιρία να τους σώσουν», εμείς τι άλλο να προσθέσουμε; Μόνο το γεγονός ότι τους τελευταίους τέσσερις μήνες 30.000 μετανάστες πιστεύεται ότι έχουν επιχειρήσει να κάνουν αυτό το ταξίδι «ρώσικης ρουλέτας» στη Μεσόγειο και οι 800 απ’ αυτούς που μπαρκάρανε σε διάφορα σαπιοκάραβα από τη Λιβύη δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές και θεωρούνται νεκροί, σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα. Αυτή είναι η «ευαισθησία» των Ευρωπαίων απέναντι στους μετανάστες που προσπαθούν να γλιτώσουν από έναν πόλεμο! Βλέπετε, οι μετανάστες δεν φέρνουν χρήμα στους καπιταλιστές, ιδιαίτερα τώρα που δεν υπάρχουν και δουλειές!
