Οι ελβετικές τράπεζες αποτελούσαν ανέκαθεν «φορολογικούς παράδεισους» για το χρηματιστικό κεφάλαιο. Από τα 7 τρισ. δολάρια που πιστεύεται ότι έχουν τοποθετηθεί σε «φορολογικούς παράδεισους», το ένα τρίτο εκτιμάται ότι βρίσκεται στην Ελβετία. Τώρα όμως τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν! Οι τράπεζες μοιάζουν να συμμορφώνονται με τις επιταγές των κυβερνήσεων που ζητούν να αντλήσουν έσοδα από την φορολογία των μεγαλοκαταθετών. Ο λόγος για την «ιστορική συμφωνία» που επιτεύχθηκε την περασμένη Δευτέρα μεταξύ των υπουργών Οικονομικών της Ελβετίας και της Βρετανίας για την επιβολή φόρου στις βρετανικές καταθέσεις στις ελβετικές τράπεζες.
Μέχρι στιγμής το ύψος του φόρου δεν έχει γίνει γνωστό καθώς οι διαπραγματεύ-σεις συνεχίζονται, αλλά οι οικονομικές φυλλάδες πανηγυρίζουν για τη «νέα εποχή» που έρχεται! Μήπως κάτι νέο γεννιέται στο παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα; Μήπως τα κράτη θα βάλουν επιτέλους χαλινάρι στους αδίστακτους καπιταλιστές που τα θέλουν όλα δικά τους (και κονομημένοι, και αφορολόγητοι); Μην είστε και τόσο αισιόδοξοι γι’ αυτό. Γιατί πέρα από την ανάγκη των κρατών να βάλουν χέρι στα δισεκατομμύρια που αναπαύονται στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών (όχι να άρουν το «ιερό δικαίωμα» της μέγιστης κερδοφορίας των καπιταλιστών, αλλά να πάρουν μερικά ψίχουλα για να μπαλώσουν τα ξεχαρβαλωμένα δημόσια οικονομικά) υπάρχει και ένα αόρατο αλλά αδιαπέραστο όριο που βάζει ο ίδιος ο καπιταλισμός.
Είναι φυσικό σε μία περίοδο διόγκωσης των κρατικών χρεών (όχι μόνο στην… Ελλαδίτσα, αλλά και στη Βρετανία και τις ΗΠΑ σημειώνεται αυτό, για άλλους φυσικά λόγους), οι κυβερνήσεις να εξαναγκάζονται να αντλήσουν κάποια ποσά από τους καπιταλιστές. Αυτό γίνεται κυρίως για προπαγανδιστικούς λόγους και λιγότερο για οικονομικούς, αφού ταυτόχρονα οι ίδιες κυβερνήσεις επιδίδονται σε ένα σαφάρι λεηλασίας των εισοδημάτων των εργαζομένων. Παράδειγμα η Βρετανία που την προηγούμενη βδομάδα η κυβέρνησή της ανακοίνωσε το μεγαλύτερο πρόγραμμα λιτότητας από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων τα επόμενα χρόνια (όπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ»). Είναι τυχαίο που λίγες μέρες μετά έρχεται η συμφωνία για «φορολόγηση» των καταθέσεων στην Ελβετία; Μάλλον όχι.
Το πιθανότερο όμως είναι να πέσουν στα μαλακά οι φοροφυγάδες με τις καταθεσάρες στις ελβετικές τράπεζες, με την επιβολή ενός φόρου πολύ μικρότερου από αυτόν που θα πλήρωναν στη χώρα τους και όλα θα λήξουν καλώς. Θα παραμείνουν αλώβητοι δίνοντας μερικά ψίχουλα για… την τιμή των όπλων. Οι ελβετικές τράπεζες ήδη πανηγυρίζουν που δεν εξαναγκάστηκαν να άρουν το τραπεζικό απόρρητο και δεν θα είναι υποχρεωμένες να δίνουν στοιχεία για τους καταθέτες τους στις φοροεισπρακτικές αρχές της Βρετανίας, κάθε φορά που θα τους ζητούνται. Αν το έκαναν αυτό, θα έχαναν πελατεία αφού… υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια.
Πέρα, όμως, από το βρετανικό παράδειγμα, υπάρχει και το αντίστοιχο αμερικάνικο. Το Φλεβάρη του 2009, η μεγαλύτερη ελβετική τράπεζα, η UBS, συμφώνησε να πληρώσει 780 εκατομμύρια δολάρια πρόστιμο στο αμερικάνικο δημόσιο για τις πλάτες που παρείχε σε 17.000 πελάτες της με καταθέσεις 20 δισ. δολαρίων, προκειμένου ν’ αποκρύψουν τα εισοδήματά τους από την αμερικάνικη εφορία (την Internal Revenue Service). Για να έχετε μια εικόνα των παρανομιών που έγιναν από τα στελέχη της μεγαλύτερης ελβετικής τράπεζας, διαβάστε κι αυτό: Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters (19/8/2009), ένας πρώην τραπεζίτης της UBS παραδέχτηκε ότι έμπασε λαθραία στις ΗΠΑ τα διαμάντια ενός καταθέτη της τράπεζας μέσα σε ένα σωληνάριο οδοντόπαστας! Η τράπεζα αναγκάστηκε, επίσης, να δώσει τα ονόματα 250 καταθετών που αντιμετώπιζαν διώξεις για φοροδιαφυγή. Εξι μήνες μετά, τον Αύγουστο του 2009, η UBS συμφώνησε να δώσει τα ονόματα 4.450 καταθετών της που ήταν ύποπτοι για φοροδιαφυγή στις ΗΠΑ, αφού η αμερικάνικη εφορία και το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ απείλησαν ότι θα ασκήσουν μήνυση για να ζητήσουν την αποκάλυψη στοιχείων για 52.000 καταθέτες! Φυσικά δεν το έκαναν (γιατί άραγε;). Αρκέστηκαν στα στοιχεία που έδωσε σταδιακά η UBS και την προηγούμενη Παρασκευή οι αμερικάνικες αρχές απέσυραν όλες τις νομικές διώξεις ενάντια στην UBS, υποστηρίζοντας ότι συμμορφώθηκε με τις υποδείξεις τους και η αμερικάνικη εφορία θα αποσύρει και επίσημα τη μήνυσή της, με την παράδοση των στοιχείων και των υπόλοιπων λογαριασμών από τους 4.450 από την UBS στις 15 Νοέμβρη. Στο μεσοδιάστημα, οι μεγαλοκαταθέτες είχαν όλο τον καιρό να… αναδιατάξουν τις καταθέσεις τους σε άλλους φορολογικούς παράδεισους. Ξέρετε πόσοι από τους 4.450 μεγαλοκαταθέτες που ήταν ύποπτοι για φοροδιαφυγή καταδικάστηκαν; Μόλις δέκα!!! Ενώ γύρω στους 15.000 Αμερικάνοι με τραπεζικούς λογαριασμούς οφσόρ, που δήλωσαν εθελοντικά τις καταθέσεις τους, έπεσαν στα μαλακά, σύμφωνα με το πρόγραμμα αμνηστίας της αμερικάνικης εφορίας. Κι ύστερα μιλάνε για… φορολογική δικαιοσύνη!
