«Δημοσιογράφος: Ποιο είναι το όραμά σας για το Κράτος σας και ποιες θα έπρεπε να είναι οι βάσεις του;
Λιτβίνοφ: Θα χρειαζόταν μία αρκετά μακριά συζήτηση, αλλά θα είμαι σύντομος: θα διοικούσαμε μια οικονομία σοσιαλιστικού προσανατολισμού, βασισμένη σε ένα μείγμα ιδιωτικής και δημόσιας ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, με την κυβέρνηση ως ηγετικό οικονομικό ρυθμιστή. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις θα δέσποζαν σε εξειδικευμένους τομείς, όπως διατροφή, λιανικό εμπόριο και υπηρεσίες. Στρατηγικοί τομείς θα έπρεπε να είναι υπό δημόσια ιδιοκτησία, ώστε να μας επιτρέπουν να αποφύγουμε να εκλιπαρούμε τους ολιγάρχες να πληρώσουν το μερίδιό τους στις δημόσιες δαπάνες. Ειδικά όταν γνωρίζουμε την τάση τους να διώχνουν έξω ή και να κρύβουν τα κέρδη τους. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Θα υποστηρίζουμε πάντοτε τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Επομένως, θα ήμασταν μία ενδιάμεσου τύπου, κυβερνητικά ελεγχόμενη οικονομία. Κάτι συγγενικό με το μοντέλο της Λευκορωσίας. Ενα άλλο μοντέλο μπορεί να είναι η Κίνα, όπου η μεικτή οικονομία ελέγχεται αυστηρά από το Κομμουνιστικό Κόμμα» (απόσπασμα από συνέντευξη του Μπορίς Λιτβίνοφ, προέδρου του Ανωτάτου Σοβιέτ της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ στη «Φωνή της Σεβαστούπολης», 27/09/2014)[1].
Σάπια πρότυπα
Θα αρκούσε και μόνο το παραπάνω απόσπασμα, από τα πιο επίσημα χείλη της… «επαναστατικής» κυβέρνησης του Ντονέτσκ, για να καταπιούν τη γλώσσα τους οι υποστηρικτές της «αντιφασιστικής εξέγερσης» που υποτίθεται ότι συντελείται στην Ανατολική Ουκρανία. Οσο να ‘ναι, μια «σοσιαλιστική οικονομία» τύπου… Κίνας δεν είναι και το καλύτερο σοσιαλιστικό παράδειγμα που θα μπορού-σε να βρει κανείς. Οσο για τη Λευκορωσία (όπου το 48% των επενδύσεων από το εξωτερικό προέρχεται από τη Ρωσία)[2], όλο και περισσότεροι είναι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Το 2000, το 57.2% των εργαζόμενων δούλευε σε κρατικές επιχειρήσεις και το 42.4% σε ιδιωτικές. Το 2013, τα ποσοστά αυτά αντιστράφηκαν.
Το 40.6% δουλεύει στις κρατικές και το 56.5% στις ιδιωτικές! Ο δε ιδιωτικός τομέας της οικονομίας κυριαρχεί, με το 93% των βιομηχανιών να είναι ιδιωτικές και να παράγουν πάνω από το 80% της παραγωγής[3]! Μιλάμε για «σοσιαλιστικό» πρότυπο… υψηλού επιπέδου!
Ανεξάρτητα από τα «πρότυπα» που παρουσίασε ο Λιτβίνοφ, οι «λαϊκές δημοκρατίες» σχεδιάζουν και «εθνικοποιήσεις». Ομως αυτές οι εθνικοποιήσεις δεν φαίνεται να έχουν προχωρήσει και πολύ. Σύμφωνα με άρθρο του «Ροτ Φροντ» (μετωπικής οργάνωσης του «Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας»), «οι συζητήσεις σχετικά με την εθνικοποίηση στο Ντονμπάς είναι μόνο λόγια. Ιδιοκτήτες των ορυχείων, των εργοστασίων και άλλων παραμένουν ουκρανοί ολιγάρχες»[4]. Αυτή είναι η μία πλευρά της οικονομικής πραγματικότητας. Η άλλη είναι ότι ρώσοι καπιταλιστές αγοράζουν επιχειρήσεις και κατοχυρώνουν την ιδιοκτησία τους στις «λαϊκές δημοκρατίες»[4]!
Αν όμως αυτή η… οικονομίστικη προσέγγιση των «λαϊκών δημοκρατιών» δεν σας καλύπτει, υπάρχει και η πολιτική, που δείχνει το ποιόν αυτών που βάζουν τη σφραγίδα στην «αντιφασιστική εξέγερση», δηλαδή των ανθρώπων που παίζουν ρόλο στη διοίκηση αυτών των «λαϊκών δημοκρατιών».
«Σοσιαλισμός» με ρωσικό πέπλο
Μια ματιά στις συνεντεύξεις που κατά καιρούς έχουν δώσει τα ηγετικά στελέχη της «αντίστασης» στην Ανατολική Ουκρανία αρκεί για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα ότι δεν τους όπλισε ο «αντιφασισμός», αλλά ο εθνικισμός και η υποτέλεια στη «μητέρα Ρωσία». Το δηλώνουν σε χίλιους τόνους.
Ο Λιτβίνοφ, στη συνέντευξη που παραθέσαμε στην αρχή[1], το είπε χωρίς ντροπές: «Η επανάσταση και ο αγώνας που έχουμε εξαπολύσει και τώρα επιδιώκουμε, σφραγίζονται από τρεις βασικές ιδέες: Η πρώτη είναι να επιστρέψουμε στη ρωσική σφαίρα επιρροής… Η δεύτερη ιδέα είναι ότι απορρίπτουμε την ολιγαρχική εξουσία… Η τρίτη ιδέα είναι να αποκαταστήσουμε μία πλήρως αναπτυγμένη και ολοκληρωμένη φιλία με την Ρωσία»!
Από το ναζισμό στην… επανάσταση!
Ενας άλλος ηγέτης που ήταν ο πρώτος που αυτοανακηρύχτηκε «κυβερνήτης» του Ντονέτσκ, ο Πάβελ Γκουμπάρεφ, σε συνέντευξη που έδωσε τον περασμένο Ιούνη[5], στην ερώτηση αν μπορεί να συνεργαστεί με κομμουνιστές απάντησε καταφατικά, χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του «πατριώτη, σλαβόφιλο και μετριοπαθή σοσιαλιστή». Ο «σοσιαλιστής» Γκουμπάρεφ, που η «Πράβδα» τον ανήγαγε σε λαϊκό ήρωα[6], μερικά χρόνια πριν ήταν μέλος μιας νεοναζιστικής ρωσικής γκρούπας, ονόματι «Ρωσική Εθνική Ενότητα». Αυτό το παραδέχτηκε και ο ίδιος σε συνέντευξη που έδωσε τον περασμένο Ιούνη[7], υποστηρίζοντας ότι τότε ήταν νέος και θερμόαιμος. Δήλωσε, όμως, ευγνώμων για τη στρατιωτική του εκπαίδευση στην νεοναζιστική γκρούπα και θεωρεί τον εαυτό του ρώσο εθνικιστή με… πανανθρώπινη πνευματική υπόσταση!
Ο Γκουμπάρεφ δεν είναι παλιός στην πολιτική πιάτσα. Μικροκαπιταλιστάκος ήταν που έκανε τον Αι-Βασίλη σε πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις[8]. Η εταιρία που ίδρυσε το 2007, η Μορόζκο, θεωρείται μάλιστα ως μία από τις «δημοφιλέστερες» στο χώρο της παιδικής ψυχαγωγίας στην περιοχή του Ντονέτσκ[6]!
Φανατικός ρωσόδουλος, δεν παραλείπει να πλέξει το εγκώμιο του Πούτιν, αποκαλώντας τον «γνήσιο ρώσο πατριώτη»[5]! Το πρόγραμμα του κόμματός του «Novorussia»[9], πέρα από τα ωραία λογάκια για εθνικοποιήσεις των στρατηγικών τομέων της οικονομίας, αναγνωρίζει την «πολιτιστική και μορφωτική ενότητα με τον ρωσικό κόσμο ως σκοπό της επανένωσης με τη Μεγάλη Ρωσία» και υποστηρίζει ότι «η πνευματική και θρησκευτική εκπαίδευση θα ανήκουν στο Ρωσικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Μόσχας»!
Τσιράκια του Πούτιν
Δεν είναι μόνο ο Γκουμπάρεφ που γλείφει το ρώσο πρόεδρο. Είναι πολλοί, γι’ αυτό και ο ρώσος συγγραφέας Αλεξάντερ Προχανόφ, που συμμετέχει στο Isborsk Club (εθνικιστική λέσχη που ιδρύθηκε πριν από δύο χρόνια και ενώνει διάφορους εθνικισταράδες με πρώην στελέχη του Κρεμλίνου, όπως ο πρώην επικεφαλής του τμήματος δημοσίων σχέσεων του ρωσικού υπουργείου Πολέμου), εμφανίστηκε στο κανάλι «Ρωσία 24» και είπε ότι στο Ντονμπάς[10] οργανώνονται «διεθνείς ταξιαρχίες» για να πολεμήσουν το φασισμό όπως στην Ισπανία του 1936[5]!
Θα μπορούσε κανείς να γράψει ολόκληρο βιβλίο με το βίο και την πολιτεία τους, γι’ αυτό και θα περιοριστούμε να επισημάνουμε ορισμένα από αυτά που κρίνουμε αντιπροσωπευτικότερα, ώστε να έχει κανείς μία ιδέα για το ποιοι είναι αυτοί που βάζουν τη σφραγίδα στην «αντιφασιστική εξέγερση» (πέρα από τον Γκουμπάρεφ). Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε στη συνέχεια δεν προέρχονται από δυτικά πρακτορεία αλλά από ρωσόφιλα, όπως η «Φωνή της Σεβαστούπολης»[11] στην Κριμαία, που ανήκει πλέον στη Ρωσία, ή και ρωσικά, όπως το πρακτορείο Ρία-Νοβόστι[12].
♦ Ο προηγούμενος πρωθυπουργός της «Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ», Αλεξάντερ Μποροντάι, είναι ρώσος υπήκοος από τη Μόσχα! Πριν πάει στο Ντονέτσκ, εργαζόταν ως «πολιτικός αναλυτής» στην Κριμαία για τη ρωσόφιλη ηγεσία της περιοχής. Στο παρελθόν είχε δουλέψει στην Τσετσενία το 1996 και φέρεται να έχει δουλέψει για τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες.
♦ Ο Ιγκόρ Γκιρκίν, πιο γνωστός με το ψευδώνυμο Στρελκόφ (σε ελεύθερη μετάφραση από τα ρωσικά σημαίνει κάτι σαν «τυφεκιοφόρος»), είναι το ηγετικό «κομάντο» των ανταρτών της Ανατολικής Ουκρανίας. Εχει διατελέσει στέλεχος του ρωσικού στρατού με υπηρεσία στην Τσετσενία, τη Σερβία και τη Μολδαβία. Είναι ρώσος πολίτης και δηλώνει ότι ήταν αντισυνταγματάρχης στη Ρωσική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας μέχρι τις 31 Μάρτη του 2013. Σύμφωνα με τη «Φωνή της Σεβαστούπολης», ο 44χρονος Στρελκόφ πρέπει να θεωρείται ο διοικητής του στρατού και των δύο «Λαϊκών Δημοκρατιών» της Ανατολικής Ουκρανίας.
♦ Ο Ιγκόρ Μπέζλερ είναι ηγέτης ανταρτών στο Ντονέτσκ. Γεννήθηκε στην Κριμαία και έχει και τις δύο υπηκοότητες (ουκρανική και ρωσική). Εχει υπηρετήσει στο ρωσικό στρατό αλλά δεν επιβεβαιώνει ούτε διαψεύδει αν υπηρέτησε στο Αφγανιστάν και την Τσετσενία.
♦ Ο 50χρονος πρωθυπουργός της «Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ», Ιγκόρ Πλοτνίτσκι, ο οποίος όπως μας αποκαλύπτει το ρωσικό πρακτορείο Ρία-Νοβόστι, τον περασμένο Σεπτέμβρη[12] εξέφρασε την επιθυμία του να εισάγει το ρούβλι ως εθνικό νόμισμα της «Λαϊκής Δημοκρατίας», είχε στρατιωτική καριέρα στο «σοβιετικό» στρατό από το 1982 μέχρι το 1991, φτάνοντας στο βαθμό του ταγματάρχη. Από το 1992 μέχρι το 1996 εργάστηκε σε διάφορες εταιρίες ως μάνατζερ και διευθυντής πωλήσεων, μέχρι που το 1996 ίδρυσε δικιά του εταιρία πωλήσεων πετρελαίου και λιπαντικών στη χοντρική και τη λιανική. Η εταιρία αυτή μάλλον φαλίρισε το 2002 και ο Πλοτνίτσκι έπιασε δουλειά ως στέλεχος επιχειρήσεων σε διάφορες εταιρίες από το 2004 μέχρι το 2012, ως «ειδικός» στα θέματα του ποιοτικού ελέγχου. Μέχρι που το Μάη του 2014 διορίστηκε «υπουργός Αμυνας» της «Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ», για να ανέβει στο αξίωμα του πρωθυπουργού τον περασμένο Αύγουστο. Μιλάμε για βέρο… επαναστάτη από κούνια!
Μπορεί οι παραπάνω να είναι τσιράκια του Πούτιν στον ένα ή τον άλλο βαθμό, όμως δεν υπάρχουν δυνάμεις που να μάχονται για μια άλλη Ουκρανία; Τι κάνει το «Κομμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας» και οι αντικαπιταλιστές του Μπορότμπα; Γι’ αυτά θα μιλήσουμε στο επόμενο φύλλο.
Παραπομπές
1. https://en.voicesevas.ru/news/analytics/2951-heading-back-into-the-russian-realm.html.
2. https://belstat.gov.by/en/ofitsialnaya-statistika/otrasli-statistiki/finansy/graphical-data-graphs-diagrams/structure-of-foreign-investment-in-real-sector-of-the-economy-of-the-republic-of-belarus-by-main-investing-countries/.
3. Στατιστική Επετηρίδα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, Οκτώβρης 2014 (https://belstat.gov.by/en/bgd/katalog-publikatsii/public_compilation/index_184/).
4. «Ρώσοι ολιγάρχες ξεκίνησαν ανακατανομή της περιουσίας». Αρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του «Rot Front», οργάνωσης που πρόσκειται στο ΚΕΚΡ (https://rkrp-rpk.ru/content/view/11849/1/).
5. https://truthinukraine.wordpress.com/ 2014/06/14/pavel-gubarev-it-is-not-time-for-the-intrigues-in-the-donetsk-peoples-republic-answers-for-questions/.
6. «Πάβελ Γκουμπάρεφ, ένας ήρωας της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ», Πράβδα, 17/6/2014 (βλ. https://english.pravda.ru/society/stories/17-06-2014/127816-pavel_gubarev_donetsk-0/).
7. «Πάβελ Γκουμπάρεφ: Είμαι ευγνώμων για τη στρατιωτική μου εκπαίδευση στη Ρωσική Εθνική Ενότητα», συνέντευξη στο https://novorossia.su/ru/node/2466, στις 7/6/2014.
8. https://morozko.dn.ua/2012/pressa-v-gostyah-u-deda-moroza/.
9. https://novorossia.su/node/1753.
10. Το Ντονμπάς είναι η ευρύτερη περιοχή πλούσια σε άνθρακα (έχει πάρει το όνομά της από το Donets Coal Basin, που σημαίνει Λεκάνη Ανθρακα του Ντόνετς) και περιλαμβάνει τις δύο περιφέρειες της Ανατολικής Ουκρανίας που αποσχίστηκαν (το Ντονέτσκ και το Λουχάνσκ) και μία περιφέρεια της Ρωσίας, το Ροστόφ. Σε συνάντηση που έγινε στις αρχές του Γενάρη, μία ακόμα ρωσική περιφέρεια, αυτή του Βορόνεζ, συμφώνησε να ενταχθεί στην «Euroregion “Donbass” International Association», οικονομική ένωση των ευρωπαϊκών περιοχών της πρώην Σοβιετικής Ενωσης (https://en.riavrn.ru/news/voronezhskaya-oblast-stala-uchastnikom-evroregiona-donbass/).
11. «Ουκρανική κρίση: Οι πρωταγωνιστές στην ανατολική αναταραχή». Αρθρο της «Φωνής της Σεβαστούπολης», που γράφτηκε τον περασμένο Αύγουστο σε απάντηση ομότιτλου άρθρου του BBC, το οποίο κατά τους συντάκτες της πρώτης ήταν ανακριβές και άδικο για τους εμπλεκόμενους (https://en.voicesevas.ru/news/analytics/2755-ukraine-crisis-key-players-in-eastern-unrest.html).
12. Τα ρεπορτάζ του «Ρία Νοβόστι» μπορεί να τα βρει κανείς στο διαδίκτυο στο https://en.ria.ru/world/20140916/ 192981748/Leader-Luhansk-Wants-to-Introduce-Ruble-as-National-Currency-.html. Το βιογραφικό του σημερινού πρωθυπουργού της «Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ» στο https://en.ria.ru/world/20140821/192213214/Luhansk-Peoples-Republic-Prime-Minister-Igor-Plotnitsky.html\.
Η Νοβοροσία (Νέα Ρωσία) με τον σταυρό των αποσχισμένων από την Ουκρανία ανατολικών περιοχών, με το κόκκινο και μπλε έμβλημα εμπνευσμένο από το τσαρικό ναυτικό. Από τον Αύγουστο η σημαία αυτή έχει κρατηθεί μόνο ως πολεμική σημαία για να κάνει χώρο στην τρίχρωμη (άσπρη-κίτρινη-μαύ-ρη) που ήταν το σύμβολο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μεταξύ 1858 και 1883. Κατά τα άλλα οι αντάρτες της Ανατολικής Ουκρανίας δεν έχουν… καμία σχέση με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό!
