Αντί να οργανώσουν ένα δυναμικό κίνημα διεκδικήσεων και σε άλλους τομείς, απαιτώντας τουλάχιστον την ανατροπή του νόμου Ραφαρέν, οι επικεφαλής των μεγαλύτερων συνδικάτων της χώρας ζητούν «διάλογο»! Ο Γενικός Γραμματέας της CGT (συνδικάτο που ελέγχεται από το «Κ»Κ), Μπερνάρ Τιμπό, στην επιστολή που έστειλε στις 9 Νοέμβρη προς τον υπουργό Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δεν αναφέρει λέξη για την αύξηση των ορίων ηλικίας που επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση με την κατάργηση των «ειδικών καθεστώτων» (των λεγόμενων «πρόωρων» συνταξιοδοτήσεων), αλλά κάνει για μια ακόμα φορά έκκληση για «διάλογο» ανά κλάδο και επιχείρηση με τους καπιταλιστές, με τη συμμετοχή της κυβέρνησης. Ως «υπεύθυνη» συνδικαλιστική δύναμη, η CGT είναι έτοιμη να κάτσει στο τραπέζι του «διαλόγου», κατηγορώντας τον Σαρκοζί ότι με τη στάση του εκβιάζει το συνδικαλιστικό κίνημα και το φέρνει προ τετελεσμένων. Είναι έτοιμη να παζαρέψει την αύξηση των ορίων ηλικίας, αν η κυβέρνηση δώσει κάποια ανταλλάγματα (όπως η ένταξη των πριμ στον υπολογισμό της σύνταξης ή ο συνυπολογισμός των χρόνων σπουδών ή μαθητείας στο συντάξιμο χρόνο). Τι άλλο θέλει κανείς για να δει τις προθέσεις τους;
Παρέλυσαν τα μέσα μεταφοράς στη Γαλλία την περασμένη Τετάρτη. Μόνο ένας στους δέκα συρμούς του Μετρό κινούνταν στο Παρίσι, ενώ σε ολόκληρη τη Γαλλία κινήθηκε μόνο ένα στα επτά τραίνα. Η μεγάλη επιτυχία που σημείωσε η απεργία στα μέσα μεταφοράς (απεργούν για δεύτερη φορά μετά τις 18 Οκτώβρη) δείχνει ότι υπάρχει το κλίμα μέσα στους εργαζόμενους για να αγωνιστούν ενάντια στην κατάργηση των «πρόωρων» συνταξιοδοτήσεων, που προωθεί η κυβέρνηση Σαρκοζί, στο όνομα της «εξίσωσης των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των δημόσιων υπαλλήλων».
Υπενθυμίζουμε, ότι τα ασφαλιστικά δικαιώματα των δημόσιων υπαλλήλων είχαν χτυπηθεί από την κυβέρνηση Ραφαρέν το 2003, η οποία αποφάσισε την αύξηση του ελάχιστου χρόνου συνταξιοδότησης από τα 37,5 στα 40 χρόνια, μέχρι το 2008, με σταδιακό ανέβασμά του στα 42 χρόνια, μέχρι το 2020. Η κυβέρνηση Ραφαρέν δεν πείραξε τότε τα «ειδικά καθεστώτα» (κάτι σαν τα «δικά μας» ΒΑΕ) στους τομείς των σιδηροδρόμων, των εργαζομένων σε επιχειρήσεις Κοινής Ωφέλειας και ορισμένους άλλους επαγγελματικούς τομείς, που πληρώνουν αυξημένες εισφορές και συνταξιοδοτούνται νωρίτερα από τα άλλα επαγγέλματα. Τώρα ήρθε η ώρα τους.
Και ο Σαρκοζί εφαρμόζει την προσφιλή αντεργατική τακτική του «διαίρει και βασίλευε». Οι μηχανοδηγοί των σιδηροδρόμων βαφτίζονται «προνομιούχοι που συνταξιοδοτούνται δέκα χρόνια νωρίτερα από άλλους εργαζόμενους» κι οι υπόλοιποι εργάτες θα πρέπει να δεχτούν το πετσόκομμα των δικαιωμάτων αυτών των «προνομιούχων», αντί να διεκδικήσουν κι αυτοί περισσότερα δικαιώματα! Ως νέος… Ναπολέοντας, ο Σαρκοζί εμφανίζεται προκλητικά αδίστακτος: «Θα υπάρξουν απεργίες, θα υπάρξουν διαδηλώσεις, αλλά θα κρατήσω γερά… επειδή είναι για το συμφέρον της χώρας μου… Η Γαλλία έχει μείνει πολύ πίσω και θα πρέπει να προλάβουμε», δήλωσε στους δημοσιογράφους, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στις ΗΠΑ.
Απέναντι σ’ αυτό το απεργιακό κύμα (που συναντιέται με το κύμα των καταλήψεων στα γαλλικά πανεπιστήμια, για το οποίο γράφουμε σε διπλανή στήλη) είναι χαρακτηριστική –και διδακτική συνάμα– η στάση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Μπορεί το εργατικό κίνημα να προχωρήσει με απεργιακές τουφεκιές, όσο δυνατές κι αν είναι αυτές (η δεύτερη απεργία εξαγγέλθηκε σχεδόν ένα μήνα μετά την πρώτη!), και εκκλήσεις για «διάλογο»; Παρολαυτά, τα πράγματα δεν είναι εύκολα για την κυβέρνηση Σαρκοζί. Αυτό δεν το ισχυριζόμαστε μόνο εμείς, αλλά και οι κάθε άλλο παρά αριστεροί αναλυτές του βρετανικού BBC που αναφέρουν: «Η δυνατή εμφάνιση του κ. Σαρκοζί στις δημοσκοπήσεις δεν αποτελεί εγγύηση ότι θα κερδίσει αυτή τη μάχη. Η λαϊκή υποστήριξη είναι ένα ασταθές πράγμα και αν το κίνημα διαμαρτυρίας εξαπλωθεί τις επόμενες εβδομάδες, όπως είναι πολύ πιθανόν, οι δείκτες των δημοσκοπήσεων υπέρ του κ. Σαρκοζί θα μπορούσαν να κατρακυλίσουν» (BBC, 14/11/07). Τον τελικό λόγο θα τον πουν οι απεργοί, αν μπορέσουν να ανατρέψουν τα σχέδια συνδιαλλαγής που σύσσωμη η συνδικαλιστική ηγεσία (εκτός της αναρχοσυνδικαλιστικής CNT) θέλει να προωθήσει. Για την ώρα, ο Σαρκοζί βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πλατύ απεργιακό μέτωπο, που ξεκινά από τους εργαζόμενους στις μεταφορές, εξαπλώνεται στους εργαζόμενους στο αέριο και τον ηλεκτρισμό και καταλήγει στους δημόσιους υπαλλήλους που αντιστέκονται στη μείωση των θέσεων εργασίας.
