«Θυμηθείτε ότι οι προηγούμενες γενιές αντιμετώπισαν τον φασισμό και τον κομμουνισμό όχι μόνο με πυραύλους και τανκς, αλλά με γερές συμμαχίες και φρονήματα με διάρκεια. Είχαν καταλάβει ότι μόνο η ισχύς δεν είναι ικανή να μας προστατεύσει αλλά ούτε και να μας παρέχει τη δικαιοδοσία να κάνουμε ό,τι μας αρέσει» (από την ομιλία κατά την τελετή ορκωμοσίας του 44ου προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα).
Α, όλα κι όλα. Χρειάζεται η «ισχύς» για να «μας προστατεύσει»! Οπως χρειάστηκε και στο Βιετνάμ ενάντια στον κομμουνισμό, όπως χρειάζεται και στους «αμυνόμενους» Εβραίους ενάντια στους Παλαιστίνιους «τρομοκράτες» που ξέρουν μόνο να ρίχνουν ρουκέτες κατά των «ανυπεράσπιστων» εποίκων στους εβραϊκούς εποικισμούς (όπως το Σντερότ, που ο πολύς Ομπάμα επισκέφθηκε προεκλογικά για να προμηθευτεί το πολυπόθητο μπλουζάκι με το σήμα της καρδούλας και τη λεζάντα “I love Sderot”).
Χρειάζονται και «γερές συμμαχίες» και «φρονήματα με διάρκεια», όπως έκαναν οι «προηγούμενες γενιές». Τι να εννοεί άραγε ο ποιητής; Μήπως τον Πινοσέτ στη Χιλή (αυτή κι αν ήταν γερή συμμαχία, κι από φρόνημα άλλο τίποτα), μήπως τον Σουχάρτο στην Ινδονησία (αυτός ίσως έδειξε λίγο… υπερβάλλοντα ζήλο, γιατί 300.000 νεκροί παραπέφτουν βαριοί για στομάχια τύπου Ομπάμα) ή μήπως τους «δικούς μας» απριλιανούς συνταγματάρχες; Οχι φυσικά. Τώρα η Αμερική δεν χρειάζεται δικτάτορες. Χρειάζεται δημοκράτες! Να, κάτι σαν το Μουμπάρακ στην Αίγυπτο ,που σαπίζει στο ξύλο… δημοκρατικότατα κάθε διαδήλωση αλληλεγγύης στη Γάζα, ή σαν τον Αμπάς στη Δυτική Οχθη, που όταν άρχισαν να πέφτουν οι βόμβες στη Γάζα έσπευσε να καταγγείλει τη Χαμάς!. Αλλά και ο Καρζάι στο Αφγανιστάν δεν είναι άσχημος (αν είχε και εξουσία θα ήταν ακόμα καλύτερα). Ισως η καλύτερη επιλογή να είναι ο Ολμέρτ, η Λίβνι κι όλο τους το σόι, που έδωσαν ένα καλό παράδειγμα ότι η ισχύς δεν είναι ικανή να τους προστατεύσει…
Κάθε εποχή έχει και τον πρόεδρό της. Την εποχή που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός έδειχνε τα δόντια του (και τα δοκίμαζε) στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Ιράν ή το Λίβανο δεν χρειάζονταν τέτοιες «ευαισθησίες». Τότε το πιθηκοειδές, ο άξεστος Τεξανός που όταν άνοιγε το στόμα του βρόμαγε πετρέλαιο και όταν χαμογελούσε θύμιζε φίδι, ήταν ό,τι πρέπει για πρόεδρος. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η Αμερική «έφαγε πόρτα» όπου κι αν πήγε. Στο Αφγανιστάν οι Ταλιμπάν… γαμούν και δέρνουν (με το συμπάθειο). Στο Ιράκ τα πετρέλαια παραμένουν ακόμα ανεκμετάλλευτα και η πολιτική διαδικασία στηρίζεται στη συμμαχία με έναν από τους πάλαι ποτέ «άξονες του κακού» (ή πρώην εχθρούς, κατά την ομπαμική φρασεολογία). Το Ιράν έχει χοντρές πλάτες (βλέπε Ρωσία) και δεν το αγγίζουμε. Στο Λίβανο ο τελευταίος πόλεμος του Ισραήλ… έστειλε τη Χεζμπολά στην κυβέρνηση. Στη Λατινική Αμερική ένας Τσάβες μας βγάζει τη γλώσσα.
Η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική έχει αποτύχει παταγωδώς. Μα μήπως στο εσωτερικό με την ανεργία πάνω από 7% τα πράγματα είναι καλύτερα; Οι τσαμπουκάδες δεν περνάνε πλέον και το στιλ ενός Ομπάμα ταιριάζει γάντι στη νέα εποχή. Μόνο που εμείς επιμένουμε ότι ο 47χρονος αφροαμερικανός θα βγει σύντομα… Μπους σε ιλουστρασιόν χαρτί. Γιατί καλείται να διαχειριστεί ένα σύστημα πέρα για πέρα σάπιο, με «αξίες» και «ιδανικά» που συμπυκνώνονται σε μια και μόνο λέξη: «χρήμα».
Ο αμερικάνικος καπιταλισμός στην παρούσα φάση ίσως να βρήκε τον καλύτερο εκφραστή του. Ομως για τον αμερικάνικο λαό και για τους υπόλοιπους αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι θα εξακολουθήσουν να έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά φτώχειας και ανεργίας στην Αμερική. Οι άνεργοι θα εξακολουθήσουν να αναζητούν δουλειές σε σύγχρονα σκλαβοπάζαρα. Οι λαοί της υφηλίου θα εξακολουθήσουν να βλέπουν την «ισχυρή Αμερική» να δείχνει τα δόντια της και να βομβαρδίζει όπου χρειαστεί για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. Γιατί οι πρόεδροι δεν είναι παρά αναλώσιμα υλικά και απλοί διαχειριστές μιας εξουσίας που συνίσταται στην οικονομική δύναμη των κυρίαρχων του πλούτου. Κι αυτούς τους κυρίαρχους του πλούτου, τους καπιταλιστές, ούτε που διανοείται να ακουμπήσει ο λαλίστατος Ομπάμα.
