Ενας μήνας έκλεισε την προηγούμενη Παρασκευή από το ξεκίνημα των ρωσικών αεροπορικών βομβαρδισμών στη Συρία. Οπως μας πληροφορεί το επίσημο συριακό ειδησεογραφικό πρακτορείο SANA (https://sana.sy/en/?p=59641), η ρωσική αεροπορία, σε συνεργασία με τη συριακή, εξαπέλυσε 1.391 επιδρομές κατά των τζιχαντιστών του ISIS και του Νούσρα, στις οποίες καταστράφηκαν 1.623 στόχοι, μεταξύ των οποίων 786 στρατόπεδα, 51 κέντρα εκπαίδευσης, 249 διοικητικά κέντρα, 35 εργοστάσια κατασκευής πυρομαχικών και 371 οχυρωμένες εγκαταστάσεις. Δύο μέρες αργότερα, η ρωσική αεροπορία είχε εξαπολύσει άλλες 131 επιδρομές κατά «τρομοκρατικών» εγκαταστάσεων στη Χάμα, τη Λατάκια και τη Χομς στα δυτικά και το Χαλέπι και την Ράκα στο βορρά, καθώς και στην ύπαιθρο κοντά στη Δαμασκό.
Στοιχεία για το πόσοι άμαχοι σκοτώθηκαν σ’ αυτούς τους βομβαρδισμούς δε θα μάθουμε ποτέ. Αλλωστε, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα απέκρουσε μετά βδελυγμίας τις καταγγελίες τόσο του ΟΗΕ όσο και των Αμερικανών για απώλειες αμάχων από αυτούς τους βομβαρδισμούς (https://tass.ru/en/politics/832645). Οι τελευταίοι θέλησαν να πάρουν την «εκδίκησή» τους για τις τόσες καταγγελίες που έχουν εισπράξει όλα αυτά τα χρόνια για τις δολοφονίες αμάχων στις διάφορες «σταυροφορίες» τους. Ηρθε η σειρά τους να το παίξουν «υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων», με τον εκπρόσωπο του State Department να καταγγέλλει ότι έχει πληροφορίες που τον οδηγούν να πιστέψει ότι η ρωσική αεροπορία βομβάρδισε νοσοκομείο (https://www.reuters.com/article/2015/10/29/us-mideast-crisis-russia-hospital-idUSKCN0SN2TC20151029). Καταγγελίες όμως κατά του συριακού καθεστώτος (και έμμεσα κατά της Ρωσίας) έκανε και ο Μπαν Κι Μουν, υποστηρίζοντας ότι εκτοξεύει πυραύλους σε λαϊκές αγορές και εξακολουθεί να ρίχνει ρουκέτες αδιακρίτως (https://www.un.org/apps/news/story.asp?NewsID=52431#.Vjf3wSugtdc).
Κι ενώ το αίμα εξακολουθεί να κυλάει μέσα στη Συρία, οι προσπάθειες για την εξεύρεση λύσης συνεχίζονται, χωρίς για την ώρα να διαφαίνεται κάποιο αποτέλεσμα στον ορίζοντα. Η σύνοδος της Βιέννης, που έγινε την προηγούμενη βδομάδα, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ρωσίας, της Κίνας, της Αιγύπτου και των χωρών της περιοχής (Ομάν, Κατάρ, Λίβανος, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία) και για πρώτη φορά και του Ιράν, δηλαδή όλων των εμπλεκόμενων, εκτός της Συρίας, δεν κατέληξε σε τίποτα περισσότερο από ένα ευχολόγιο για την επιτάχυνση των διπλωματικών προσπαθειών για τη λήξη του πολέμου, την ενότητα και ανεξαρτησία της Συρίας και την αναθεώρηση του συντάγματος με ταυτόχρονη διεξαγωγή «ελεύθερων εκλογών». Στο κοινό ανακοινωθέν που κατέληξαν μετά από εφτά ώρες διαπραγματεύσεων (https://eeas.europa.eu/statements-eeas/2015/151030_06.htm) δε γίνεται καμία ευθεία αναφορά στην τύχη του Ασαντ (το σημείο αγκάθι στις διαπραγματεύσεις), υπάρχει όμως η συμφωνία «να μείνουν ανέπαφοι οι κρατικοί θεσμοί». Πράγμα που σημαίνει ότι οι συμμετέχοντες παραδέχονται τη δύναμη και την εγκυρότητα της υπάρχουσας εξουσίας. Δε θα μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, αφού αυτή η εξουσία επιβάλλεται πλέον διά των ρωσικών όπλων και ό,τι κερδίζεται στα πεδία των μαχών δε χάνεται στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.
Την υποχώρηση της αμερικάνικης κυβέρνησης σημείωσε και ο αμερικάνικος Τύπος. Η Wall Street Journal αναφέρει (https://www.wsj.com/articles/diplomats-meet-in-vienna-for-syria-talks-as-gap-appears-to-be-narrowing-over-assad-future-1446204142) ότι ο Κέρι συμφώνησε στην παραμονή του Ασαντ για ένα μεταβατικό διάστημα απροσδιόριστης διάρκειας, δίνοντας μάλιστα ρόλο στη Μόσχα και την Τεχεράνη στον καθορισμό του πολιτικού μέλλοντος της Συρίας, πράγμα που δε θα είναι αρεστό στους συμμάχους της Ουάσιγκτον στην περιοχή. Η εφημερίδα επισημαίνει, επίσης, ότι στη σύνοδο της Βιέννης οι ΗΠΑ δε ζήτησαν από το καθεστώς Ασαντ να σταματήσει τη χρήση απαγορευμένων βομβών κατά αμάχων, απαίτηση που κάποτε ετίθετο επιτακτικά.
Στριμωγμένη η αμερικάνικη «υπερδύναμη», αναζητεί πλέον τρόπους να δείξει τα δόντια της στην περιοχή. Οι «σκέψεις» για επιλεγμένες επιθέσεις στο έδαφος του Ιράκ (στο Ραμάντι) και της Συρίας (στη Ράκα), τα προπύργια δηλαδή των τζιχαντιστών, σκέψεις τις οποίες ανέφερε δημόσια ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Αστον Κάρτερ την περασμένη Τρίτη, σ’ αυτή την κατεύθυνση κινούνται. Για την ώρα, όμως, απέχουν παρασάγγας από το να γίνουν πραγματικότητα, ενώ σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να αλλάξουν το τοπίο της κυριαρχικής επέμβασης της Ρωσίας στην Συρία.
Τελευταίο επεισόδιο στον αιματηρό πόλεμο που συνεχίζεται εδώ και τέσσερα χρόνια ήταν η συντριβή του ρωσικού αεροσκάφους της πολιτικής αεροπορίας πάνω από τη χερσόνησο του Σινά, λίγες μέρες μετά από τη σύνοδο της Βιέννης. Την ευθύνη για τη συντριβή ανέλαβαν αμέσως οι τζιχαντιστές, αν και σύμφωνα με το CNN (https://edition.cnn.com/2015/11/02/africa/russian-plane-crash-egypt-sinai/index.html), αιγύπτιοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι οι αντάρτες του Σινά διαθέτουν αντιαεροπορικές ρουκέτες που μπορούν να φτάσουν σε ύψος μέχρι 14 χιλιάδες πόδια και όχι τα 30 χιλιάδες πόδια στα οποία πετούσε το ρωσικό αεροπλάνο. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να καταρρίφθηκε ή να προκλήθηκε δολιοφθορά με κάποιον άλλο τρόπο, γι’ αυτό και κανένας δεν αποκλείει την πιθανότητα όντως να το ρίξανε οι τζιχαντιστές. Πιθανότητα που κερδίζει έδαφος όσο περνάει ο καιρός, καθώς ο εκπρόσωπος της αεροπορικής εταιρίας δήλωσε τη Δευτέρα στη Μόσχα ότι αποκλείεται το αεροπλάνο να έπεσε είτε από ανθρώπινο λάθος είτε από τεχνικά προβλήματα, ενώ άλλος αξιωματούχος υποστήριξε ότι το αεροπλάνο εξερράγη στον αέρα πριν πέσει. Σύμφωνα με το CNN, ένας αμερικάνικος δορυφόρος εντόπισε έντονο θερμικό κύμα όταν το αεροπλάνο βρισκόταν στον αέρα. Η πτώση του ρωσικού αεροπλάνου ανάγκασε άλλες αεροπορικές εταιρίες να σταματήσουν τις πτήσεις τους πάνω από την περιοχή.
Επομένως, δε φαίνεται φως στο τούνελ για τη λήξη ενός από τους πιο αιματηρούς πολέμους στην περιοχή. Τώρα ειδικά που ο Ασαντ χαίρει ισχυρής ρωσικής υποστήριξης, έχοντας γίνει δεκτός με θέρμη από τον Πούτιν στη Μόσχα, η οποία διατράνωσε την υποστήριξή της κατά της «τρομοκρατίας» (σε αυτήν τσουβαλιάζονται, φυσικά, όλοι οι αντίπαλοι του καθεστώτος Ασαντ και όχι μόνο οι τζιχαντιστές), κανείς δε θα μπορέσει να τον κλονίσει αφού η αντιπολίτευση είναι διασπασμένη και ανίκανη να επιβληθεί στα πεδία των μαχών.
Η τραγική κατάληξη της εξέγερσης που ξέσπασε το Μάρτη του 2011 δείχνει για μια ακόμα φορά τα αποτελέσματα της έλλειψης πολιτικής οργάνωσης που θα θέτει σαν στόχο της την κοινωνική απελευθέρωση, μακριά από ιμπεριαλιστικές εξαρτήσεις, τον θρησκευτικό σκοταδισμό και τις φυλετικές αντιθέσεις.
