Τα γεγονότα που εξελίσσονται σε άλλες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες με όσα διαδραματίζονται τρία χρόνια τώρα στην πατρίδα μας. Δεν είναι μόνο η σαρωτική επίθεση στα δικαιώματα των εργαζόμενων, που εξελίσσεται σε στάδια από τους κυβερνώντες, το κεφάλαιο και τους ξένους πάτρονες (ΔΝΤ και ιμπεριαλιστικές χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά), με κάθε επίθεση να αντιστοιχεί και σε μεγαλύτερη απώλεια δικαιωμάτων και ήττα για τους εργαζόμενους. Και οι αντιστάσεις που αναπτύσσονται στις επιθέσεις αυτές ακολουθούν την ίδια και απαράλλαχτη «δραματουργία» με τα καθ’ ημάς.
Αυτή τη φορά ανέβηκε στη Μαδρίτη το έργο «Περικυκλώστε τη Βουλή», την Τρίτη 25 Σεπτέμβρη. Ενα έργο που είδαμε και ζήσαμε πέρυσι τον Ιούνη στην Αθήνα με τις γνωστές τραγικές του συνέπειες. Ορισμένες ομαδοποιήσεις και συλλογικότητες που συμμετείχαν δυο χρόνια παλιότερα στους «αγανακτισμένους» πήραν την πρωτοβουλία από το facebook για μια «ειρηνική περικύκλωση της βουλής», προκειμένου «να πέσει η κυβέρνηση», «να σταματήσουν τα μέτρα», «ν’ αλλάξει το σύνταγμα» κτλ. Ο ιδεολογικός ιστός αυτής της πρωτοβουλίας ήταν συνεπής με τα όσα είχαν προηγηθεί ως τώρα στην Ισπανία, αλλά και εδώ, στο πλαίσιο των «αγανακτισμένων»: συγκρότηση ενός αταξικού μετώπου (παπάδων, καραβανάδων, αστών, εργατών, μικροαστών) καλών και αγαθών πολιτών για την εξάλειψη των διεφθαρμένων πολιτικών και τη δημιουργία μιας… πραγματικής δημοκρατίας. Ολα αυτά, βέβαια, στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Το πρακτικό και απτό αποτέλεσμα αυτής της περίφημης περικύκλωσης θα ήταν μια συμβολική «στοχοποίηση» των ισπανών βουλευτών εκ μέρους του ισπανικού λαού.
Η διάδοση της πρωτοβουλίας για την περικύκλωση άρχισε ν’ απασχολεί τα ΜΜΕ, που λίγες μέρες πριν την Τρίτη άρχισαν ν’ ανεβάζουν τους τρομολαγνικούς τόνους και να στοχοποιούν τους διοργανωτές και όσους διαδηλωτές θα τολμούσαν να συμμετάσχουν σε μια τέτοια κίνηση, την οποία παρουσίαζαν σαν κίνηση που έθετε υπό αμφισβήτηση τον κοινοβουλευτισμό και το ίδιο το σύνταγμα. Οι διοργανωτές αστραπιαία άρχισαν να καταθέτουν πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης και να παρηγορούν ΜΜΕ και αρχές ότι έχουν εντελώς ειρηνικές διαθέσεις και ότι η οργή των συμμετεχόντων στην περικύκλωση θα διοχετευτεί και θα εξαντληθεί σε χάπενινγκ και σόου έξω από τη βουλή. Οσοι δε εκ των διαδηλωτών τολμήσουν να χαλάσουν αυτή την «ωραία ατμόσφαιρα» θ’ αποτελέσουν «ξένο και εχθρικό σώμα» της διαδήλωσης.
Το απόγευμα της περικύκλωσης άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις με την αστυνομία. Οι νέοι της Μαδρίτης που μαζεύτηκαν έξω από τη Βουλή δεν δέχτηκαν στωικά τους εξευτελισμούς και τις προκλήσεις της μπατσαρίας που είχε αποκλείσει επιδεικτικά τη Βουλή με μεταλλικά κιγκλιδώματα και είχε παραταχθεί σε απόσταση αναπνοής από τους διαδηλωτές, βρίζοντας και κλωτσώντας όσους ήταν μπροστά. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν ως αργά το βράδυ στα γύρω στενά. Τουλάχιστον 28 διαδηλωτές τραυματίστηκαν βαριά κατά τη διάρκεια των συγκρού-σεων, με τους μπάτσους να ανοίγουν κεφάλια και να ρίχνουν πλαστικές σφαίρες στο σωρό, προκειμένου ν’ απομακρύνουν άρον-άρον τους διαδηλωτές γύρω από τη Βουλή. Οι συλληφθέντες ανέρχονται σε 23.
Οι διοργανωτές, αντί να καταγγείλουν την πρόκληση της αστυνομίας, άρχισαν το γνωστό και χιλιομασημένο παραμύθι περί προβοκατόρων. Φταίει μεν η αστυνομία για την άγρια καταστολή της διαδήλωσης, αλλά φταίνε πρώτα απ’ όλα οι «εντεταλμένοι προβοκάτορες» που δίνουν λαβές στην αστυνομία να ενεργήσει μ’ αυτόν τον τρόπο.
Το ειρηνικό σόου μετατράπηκε γρήγορα σε μακελειό, αφού η πλειοψηφία των διαδηλωτών δεν ήταν προετοιμασμένη για μια τέτοια σύγκρουση. Πέραν, όμως, της άγριας καταστολής της κινητοποίησης, το μεγάλο δυστύχημα είναι ότι ένα διόλου αμελητέο τμήμα των ανθρώπων που θέλουν ν’ αντιδράσουν στα συνεχή αντιλαϊκά μέτρα εξακολουθεί να δέχεται απανωτές κατραπακιές, υψώνοντας την παντιέρα ιδεολογημάτων που δεν αναδεικνύουν ούτε κατά διάνοια τα αίτια της επιδείνωσης της κατάστασής του. Οι κατραπακιές βέβαια οδηγούν και στην απελπισία και εν τέλει στον ατομισμό.
Η ταξική συνειδητοποίηση δεν μπορεί να έρθει χωρίς την ίδια την πείρα του κόσμου αυτού, που αναγκαστικά θα περάσει από τα κανάλια χειραγώγησης και φαλκίδευσης της συνείδησής του, μέχρι να χειραφετηθεί ταξικά. Το ζητούμενο είναι τι πράττουν οι δυνάμεις που έχουν θέσει ως στόχο την ταξική συνειδητοποίηση. Δέχονται τη ροή των γεγονότων, εκθειάζουν την κατάσταση μετατρεπόμενοι σε ουρά ιδεολογημάτων και πολιτικών τύπου «αγανακτισμένων» ή τα υποβάλλουν σε κριτική από ταξική σκοπιά για να ενισχύσουν την κατεύθυνση της χειραφέτησης;
Οι πάντες προεξοφλούν ότι είναι ζήτημα ίσως και ημερών η προσφυγή της Ισπανίας στο μηχανισμό «στήριξης» (το σπρεντ των ισπανικών δεκαετών ομολόγων ξεπέρασε και πάλι το 6%), όμως ο Ραχόι επιμένει πως θα κάνει προσφυγή μόνο σε περίπτωση που το σπρεντ παραμείνει ψηλό για καιρό ακόμη. «Ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και το κάνουμε. Η ισπανική κυβέρνηση έχει μια σαφή οικονομική στρατηγική και μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα της επιτρέψει να κάνει τα επόμενα τρία χρόνια τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις», δήλωσε στη Wall Street Journal, συμπληρώνοντας με νόημα ότι όλα τα τμήματα της ισπανικής κοινωνίας θα πρέπει να κάνουν θυσίες. Τον ισπανικό λαό θα τον ξεσκίσει, με ή χωρίς προσφυγή και Μνημόνιο.
