Εννιά χρόνια μετά από την επέμβαση γαλλικών στρατευμάτων στο Μάλι, με πρόσχημα την καταπολέμηση της «ισλαμικής τρομοκρατίας», και την άτακτη φυγή του αμερικάνικου στρατού από το Αφγανιστάν, ο Μακρόν ανακοίνωσε την Πέμπτη 17 Φλεβάρη την αποχώρησή τους από τη χώρα εντός εξαμήνου και τη μετεγκατάστασή τους στον γειτονικό Νίγηρα.
Επίσημα, η αιτιολόγηση αυτής της απόφασης είναι η υπαναχώρηση των στρατιωτικών που κυβερνούν τη χώρα μετά το τελευταίο πραξικόπημα (Μάης 2021) από την δέσμευσή τους για τη δειξαγωγή εκλογών τον Φλεβάρη, παρατείνοντας την παραμονή τους στην εξουσία μέχρι το 2025. Ο πραγματικοί λόγοι βέβαια είναι άλλοι. Η ιμπεριαλιστική Γαλλία δεν πέτυχε κανέναν από τους διακυρηγμένους στρατιωτικούς στόχους της, ενώ η επέμβαση εδώ και πολύ καιρό είχε τελματωθεί και ο Μακρόν έψαχνε τρόπο να απεμπλακούν τα γαλλικά στρατεύματα από την περιοχή.
Παρά το γεγονός ότι ο Μακρόν αρνήθηκε πως η γαλλική επέμβαση ήταν αποτυχημένη και επικαλέστηκε πολιτικούς λόγους για την αποχώρηση των γάλλων στρατιωτών από τη χώρα, όλες οι μεγάλες γαλλικές εφημερίδες κάνουν λόγο για μια μεγάλη αποτυχία της εξωτερικής πολιτικής της γαλλικής κυβέρνησης. Η Humanité έχει τη λέξη «αποτυχία» στο εξώφυλλό της, ενώ η Le Monde μιλά για «άδοξο τέλος» και η Liberation για «υποκρισία», αναφερόμενη στην επίσημη αιτιολόγηση τερματισμού της στρατιωτικής επέμβασης.
Καμία φυσικά δεν αμφισβητεί την ίδια την ουσία της εξωτερικής πολιτικής της «Λεγεώνας», θεωρώντας φυσικό δικαίωμα του γαλλικού ιμπεριαλισμού την προάσπιση των συμφερόντων του μέσω στρατιωτικών επεμβάσεων. Εξάλλου, η περίοδος της αποικιοκρατικής κατοχής ολόκληρων εθνών μπορεί να τέλειωσε, έδωσε όμως την θέση της στον οικονομικό επεκτατισμό και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση των τυπικά ανεξάρτητων κρατών που σχηματίστηκαν από τις πρώην αποικίες.
Αλλο ένα επεισόδιο της γαλλικής αποικιοκρατικής αλαζονείας, που τροφοδότησε το αντιγαλλικό αντιαποικιοκρατικό συναίσθημα των λαϊκών μαζών στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής, ήταν η «πρόσκληση» από τον Μακρόν των ηγετών των πέντε χωρών του λεγόμενου Σαχέλ (Μαυριτανία, Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρας και Τσαντ) στη γαλλική πόλη Πο, στις αρχές του 2020. Πολλοί πολιτικοί αναλυτές και δημοσιολόγοι και σίγουρα οι πλατιές λαϊκές μάζες των χωρών αυτών είδαν αυτή την κίνηση σαν μια νεοαποικιακού χαρακτήρα κλήση πελατών ή υφιστάμενων της γαλλικής προεδρίας.
Η απόσυρση των γαλλικών στρατευμάτων θα κοστίσει πολιτικά και εκλογικά στον Μακρόν στις επερχόμενες εκλογές του Απριλίου. Οι πολιτικοί του αντίπαλοι του χρεώνουν προσωπικά την ήττα και την ταπείνωση του γαλλικού ιμπεριαλισμού στο Μάλι.
Η επέμβαση του γαλλικού στρατού στο Μάλι τροφοδότησε τις φυλετικές διαμάχες στην ευρύτερη περιοχή, εντείνοντας την αστάθεια, ενώ απέτυχε να καταπολεμήσει αποτελεσματικά τον ισλαμικό πολιτικό «ριζοσπαστισμό», που ήταν και ο διακηρυγμένος στόχος της. Παρά την αρχική εκδίωξη τους το 2013, οι τζιχαντιστές επέστρεψαν, θέτοντας υπό τον έλεγχό τους μεγάλες περιοχές στο βόρειο Μάλι, εκμεταλλευόμενοι τους δεσμούς που έχουν με τις τοπικές κοινωνίες και τις σχέσεις τους με τους ντόπιους φύλαρχους. Παράλληλα, η Κίνα ενισχύει τη θέση της στην περιοχή με την κατασκευή υποδομών και τη σύναψη εμπορικών συμφωνιών, ενώ η Ρωσία, με όχημα την εταιρεία μισθοφόρων Wagner, επιχειρεί τη δημιουργία προγεφυρώματος στην περιοχή. Ηδη, οι πραξικοπηματίες του Μάλι έχουν ενισχύσει τις γραμμές τους νοικιάζοντας από τη Wagner εκατοντάδες εμπειροπόλεμους μισθοφόρους.
Τα κράτη της υποσαχάρας Αφρικής δε βρίσκονται τυχαία στο στόχαστρο της Γαλλίας, της Κίνας, της Ρωσίας αλλά και των ΗΠΑ μέσω της Africa Command. Η συγκεκριμένη περιοχή έχει τεράστια αποθέματα σε πετρέλαιο, χρυσό, ουράνιο και άλλα ορυκτά που είναι απαραίτητα στη βιομηχανική παραγωγή. Η ιμπεριαλιστική καταλήστευση των φυσικών πόρων και η οικονομική εξάρτηση έχουν οδηγήσει τις εθνότητες αυτών των χωρών να ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας.
