«Δεν υπάρχει εναλλακτική στις καλές σχέσεις Μόσχας και Βερολίνου», Σεργκέι Λαβρόφ.
«Δεν υπάρχει εναλλακτική στις σταθερές σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Βερολίνου», Αναλένα Μπέρμποκ.
Οσοι πίστευαν (αφελώς) ότι η νέα κυβέρνηση της Γερμανίας θα αλλάξει την εξωτερική πολιτική της έναντι της Ρωσίας απογοητεύτηκαν. Ακόμη περισσότερο απογοητεύτηκαν εκείνοι που (περισσότερο αφελώς) πίστευαν ότι η «πράσινη» Μπέρμποκ θα ασκήσει εξωτερική πολιτική σύμφωνα με την προεκλογική προπαγάνδα των Πρασίνων. «Με την επίσκεψή μου θέλω να κάνω σαφές ότι οι σχέσεις με τη Ρωσία είναι πολύ σημαντικές για τη νέα κυβέρνηση της Γερμανίας και για μένα προσωπικά», είπε η Μπέρμποκ ενώπιον του Λαβρόφ, κατά την πρώτη επίσκεψή της στη Μόσχα με την ιδιότητα της ΥΠΕΞ της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της Γερμανίας.
Η κοινή συνέντευξη του πολύπειρου Λαβρόφ με την ακόμα άπειρη Μπέρμποκ ήταν ανιαρή για τους δημοσιογράφους. Δεν έβγαλε καμιά είδηση. Ούτε από το παρασκήνιο βγήκε είδηση. Οι δύο υπουργοί αναλώθηκαν σε ύμνους για τις σχέσεις των δύο ιμπεριαλιστικών χωρών. Η Ρωσία επιθυμεί «εποικοδομητικές σχέσεις με τη Γερμανία επί ίσοις όροις και με σεβασμό των εκατέρωθεν συμφερόντων», είπε ο Λαβρόφ. Η Μπέρμποκ αναφέρθηκε στη «βαθιά, ιστορική διάσταση των σχέσεων των δύο χωρών», προσθέτοντας και μια… πράσινη πινελιά: «Χωρίς τη μεγαλύτερη χώρα του κόσμου δεν είναι εφικτή η αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης».
Ο Λαβρόφ, ο μακροβιότερος εν ενεργεία υπουργός Εξωτερικών της Ευρώπης, δεν παρέλειψε να πετάξει την αντιαμερικάνικη μπηχτή, δηλώνοντας ότι περιμένει τη γραπτή απάντηση της Δύσης στις εγγυήσεις που ζητά η Μόσχα, ότι θα αποκλειστεί η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ. Δεν ήταν ξεκάρφωτη αυτή η μπηχτή, αλλά δημιουργούσε αντίθεση με τη δήλωση της Μπέρμποκ ότι η Γερμανία επιθυμεί διακαώς την επανάληψη των διαπραγματεύσεων στο «Πλαίσιο της Νορμανδίας». Το ίδιο επιθυμεί και το Παρίσι, όπως έχει καταστήσει σαφές ο Μακρόν.
Το «Πλαίσιο της Νορμανδίας» περιλαμβάνει τέσσερις χώρες: Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία, Ουκρανία. Οι προηγούμενοι γύροι αυτών των διαπραγματεύσεων είχαν καταλήξει στη «Συμφωνία του Μινσκ» για ειρήνευση στην Ουκρανία και χορήγηση καθεστώτος αυτονομίας στο Ντονμπάς της ανατολικής Ουκρανίας. Ο Λαβρόφ κατηγόρησε την ουκρανική ηγεσία για μη υλοποίηση της «Συμφωνίας του Μινσκ». Δέχτηκε δε να επαναληφθεί η τετραμερής, όπως πρότεινε η Μπέρμποκ, υπό τον όρο ότι θα υπάρξει προσυμφωνία για το περιεχόμενό της.
Πρόκειται για ένα πλαίσιο που αποκλείει τις ΗΠΑ. Γι’ αυτό και ο Μπλίνκεν κατέφθασε στην Ευρώπη, αναπτύσσοντας δημόσια μια σκληρή αντι-ρωσική ρητορική, συνεπικουρούμενος από τον (επίσης πολύπειρο) Μπάιντεν, που ανέπτυξε παρόμοια ρητορική από την Ουάσινγκτον. Το μήνυμα που εκπέμφθηκε από τη συνάντηση Λαβρόφ-Μπέρμποκ ήταν σαφέστατο: Οι πρόσφατες αμερικανο-ρωσικές διαπραγματεύσεις και οι διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο της συνόδου Ρωσίας-ΝΑΤΟ κατέρρευσαν. Ας λύσουμε το «Ουκρανικό» στο πλαίσιο της τετραμερούς «της Νορμανδίας», η οποία -άλλωστε- είναι το μόνο φόρουμ στο οποίο η Ουκρανία αντιπροσωπεύεται απευθείας και όχι «δι’ αντιπροσώπων».
Σε διπλωματικό επίπεδο πρόκειται ασφαλώς για νίκη του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Την ώρα που οι ΗΠΑ εκπέμπουν μόνο απειλές για κυρώσεις στη Ρωσία, η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη της δυτικής Ευρώπης, εκπροσωπώντας τον γερμανο-γαλλικό άξονα, τείνει χείρα συνεργασίας στη Μόσχα, προτείνοντας επανενεργοποίηση μιας διαδικασίας που αποκλείει τις ΗΠΑ. Το βέβαιο είναι πως οι ΗΠΑ δεν μπορούν να προσφέρουν στη Γερμανία αντιστάθμισμα για ένα πιθανό πάγωμα των σχέσεών της με τη Ρωσία.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο νέος ηγέτης της αντιπολιτευόμενης CDU, ο σκληρός δεξιός και επί χρόνια εσωκομματικός αντίπαλος της Μέρκελ (δυο φορές εμπόδισε την εκλογή του η απελθούσα καγκελάριος, ρίχνοντας το βάρος της τη μια υπέρ της Καρενμπάουερ και την άλλη υπέρ του Λάσετ) Φρίντριχ Μερτς, θεωρούμενος ως «άνθρωπος των επιχειρήσεων», ξεκαθάρισε ότι ο Nord Stream II είναι στρατηγικής σημασίας έργο για τη Γερμανία και προειδοποίησε τη νέα κυβέρνηση να μην διανοηθεί να το εγκαταλείψει. Η ιμπεριαλιστική ηγεσία της Γερμανίας είναι ενωμένη στο «ανατολικό μέτωπο», γιατί αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντα των γερμανικών μονοπωλίων.
Φυσικά, πίσω απ’ όλα αυτά που παρουσιάζονται σαν «θέσεις αρχών» υπάρχει ο σκληρός οικονομικός ανταγωνισμός, σημαντικότατη πτυχή του οποίου είναι το ενεργειακό. Οι γερμανοί καπιταλιστές δεν έφτιαξαν τον Nord Stream II για να τον παρατήσουν στο έλεος της φθοράς. Ούτε οι ρώσοι καπιταλιστές συμμετείχαν σ’ αυτή τη μπίζνα για να την παρατήσουν. Για τον ενεργειακό πόλεμο στην Ευρώπη δείτε μια πρόσφατη ανάλυσή μας εδώ. Θα δούμε, λοιπόν, πολλά ακόμα επεισόδια αυτού του πολέμου.
