Το ότι ο Δένδιας δε θα συνόδευε τον Μητσοτάκη στην Αγκυρα ήταν, ασφαλώς γνωστό στην τουρκική πλευρά εκ των προτέρων. Οταν πρόκειται για διακυβερνητική διάσκεψη, οι υπουργοί που θα συμμετάσχουν συμφωνούνται από τα πριν, όπως και η ατζέντα, ώστε να είναι έτοιμοι οι ομόλογοί τους της άλλης πλευράς.
Μια μέρα προτού ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του ταξιδέψουν στην Αγκυρα, ο Χακάν Φιντάν έκανε μια επίθεση στον Δένδια. Απαξιώνοντας να αναφέρει το όνομά του, είπε ότι «υπάρχει αυτός, υπάρχει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται, υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι [που] δυστυχώς δεν δημιουργούν ένα περιβάλλον που να ευνοεί την επίλυση τέτοιων στρατηγικών προβλημάτων».
Το έθεσε και γενικότερα ο σημερινός επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας: «Δυστυχώς, στην εσωτερική πολιτική της Ελλάδας τα θέματα σχετικά με την Τουρκία είναι τα πρώτα θέματα που καθορίζουν την ατζέντα. Είναι σαν πολιτική ασπιρίνη. Αν έχεις κάποιο πρόβλημα, τότε φέρε στην επικαιρότητα την Τουρκία, τη Μεσόγειο, το Αιγαίο. Εχει δημιουργηθεί η θεωρία της εξαρτημένης αντίδρασης. Εχει δημιουργηθεί η πολιτική εξαρτημένη αντίδραση. Ξέρετε, αυτό το 1914 είχε φέρει το βραβείο Νόμπελ στον Παβλόφ. Αυτή η εξαρτημένη αντίδραση μέσα στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας, με το άκουσμα της Τουρκίας, είναι ένα θέμα που πρέπει να επιλυθεί στην ελληνική πολιτική»!
Ηταν προφανής ο στόχος αυτής της περιφρονητικής δήλωσης του ΥΠΕΞ της Τουρκίας και ιδιαίτερα της αναφοράς του στον Δένδια και τα «εξαρτημένα αντανακλαστικά» του. Ηθελε να δείξει πως ο Δένδιας δεν περιλήφτηκε στην πρωθυπουργική αποστολή μετά από απαίτηση της Τουρκίας. Οταν οι συνομιλίες αφορούν τη δημιουργία «καλού κλίματος» και την αποκλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, ο υπουργός Αμυνας θα ήταν αυτός από τον οποίο θα ξεκινούσε η σύνθεση της αποστολής, με στόχο να συζητήσει και να συμφωνήσει με τον ομόλογό του πρακτικά μέτρα αποκλιμάκωσης της έντασης. Δεν ήρθε γιατί το απαιτήσαμε εμείς, άφησε να εννοηθεί ο Φιντάν.
Νομίζουμε πως αν ο Μητσοτάκης ήθελε να πάρει μαζί του τον Δένδια, κανένα βέτο δε θα υπέβαλε η τουρκική πλευρά. Ομως, ο Μητσοτάκης δεν ήθελε τον Δένδια μαζί του. Δε θέλει γενικά τον Δένδια δίπλα του, γιατί ο τελευταίος θα είναι αυτός που θα απαιτήσει την παραίτηση του Μητσοτάκη, μόλις δε θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Είναι ο υπ’ αριθμόν ένα δελφίνος. Εχοντας προσυμφωνήσει να κάνει και τη δήλωση που η κυβερνητική προπαγάνδα είχε ετοιμαστεί να παρουσιάσει με τον διθύραμβο «ο Μητσοτάκης είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που ζήτησε την κατάργηση του casus belli μέσα στην Αγκυρα», δεν ήθελε τον Δένδια δίπλα του. Ηθελε όλη τη δόξα δική του. Ηθελε να πει: «εγώ ασκώ εθνική πολιτική και όχι ο Δένδιας που παριστάνει το κοκοράκι».
Αλλά και ο Δένδιας δε βγήκε χαμένος από τον αποκλεισμό του. Οχι μόνο απέφυγε να εμφανιστεί στη σκιά του Μητσοτάκη, αλλά άρπαξε την πάσα που του πέταξε ο Φιντάν, για να εμφανιστεί σαν «ο μόνος συνεπής», αυτός που «πραγματικά φοβάται η Τουρκία».
«Λυπάμαι ιδιαίτερα για τις δηλώσεις Φιντάν, για τις οποίες με πληροφόρησαν. Πέρα από το ότι είναι καθολικά απαράδεκτες και απρεπείς, παραβιάζουν μια αρχή γνωστή ακόμα και στους πρωτοετείς διπλωμάτες: την αρχή της μη ανάμειξης στην εσωτερική πολιτική άλλων χωρών. Λυπάμαι λοιπόν ειλικρινά που επελέγη αυτή η οδός», δήλωσε ο Δένδιας από την Κοπεγχάγη, όπου βρισκόταν για τις συνόδους των υπουργών Αμυνας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.
Ετσι, κέρδισαν όλοι αυτό που ζητούσαν: η τουρκική κυβέρνηση, ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας. Επειδή, όμως, το «καζάν-καζάν» που λέει και ο Ερντογάν δεν γίνεται ποτέ σε ίσια μερίδια, το μικρότερο μερίδιο πήρε ο Μητσοτάκης που είδε τον βασικό εσωκομματικό του αντίπαλο να κερδίζει πόντους στο εθνικιστικό ακροατήριο. Είμαστε σίγουροι πως ο Δένδιας θα βρει ευκαιρία να επανέλθει, ταυτιζόμενος επί της ουσίας με τον Σαμαρά.
