Τι άποψη μπορεί να έχει για τον γενοκτονικό πόλεμο που διαδραματίζεται αυτή τη στιγμή στη Γάζα ένας παλαιστίνιος υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως αυτοπροσδιορίζεται, που ζει στη Δυτική Oχθη;
Ο 73χρονος δικηγόρος R. Shehadeh, συνιδρυτής της ΜΚΟ Al-Haq, εκδίδει το τελευταίο του βιβλίο εν μέσω αυτού του βάρβαρου πολέμου που τώρα επεκτείνεται και στη Δυτική Oχθη. Με σπουδές στη Βηρυττό και το Λονδίνο, καταγόμενος από ιστορική οικογένεια της Παλαιστίνης, κέρδισε το βραβείο Oργουελ για το βιβλίο του Palestinian walks και θεωρείται -από τον Observer τουλάχιστον- ένας απροκατάληπτος σημαντικός συγγραφέας. Είναι όμως;
Η οπτική ενός ανθρώπου που ανήκει στην παλαιστινιακή ελίτ έχει εύλογο ενδιαφέρον. Το βιβλίο που σχολιάζουμε διατρέχει τους γνωστούς σταθμούς της ισραηλινής επεκτατικότητας, πολέμων και κατοχής, περιέχει κάποιες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις και συμβάντα των περασμένων δεκαετιών (όχι κάτι καινούργιο), πρoτού καταλήξει, όπως θα δούμε, σε μια σειρά λεγκαλιστικές ονειροφαντασίες, σε πλήρη απόσταση από τις διαθέσεις του μαχόμενου παλαιστινιακού λαού.
Στις σελίδες του υπάρχει μια εκκωφαντική αποσιώπηση της μεγαλειώδους ένοπλης αντίστασης, που κορυφώθηκε με εκπληκτικό τρόπο με την εξαπόλυση του Κατακλυσμού του Αλ-Ακσα στις 7 Οκτώβρη του 2023, αντίστασης που συνεχίζεται με επιτυχία μέχρι και σήμερα, καθώς μετά από 11 μήνες βάρβαρου πολέμου οι σιωνιστές δεν έχουν καταφέρει να πετύχουν κανέναν από τους στόχους τους, ενώ η Αντίσταση παραμένει ακμαία και αποτελεσματική σε όλα τα πεδία.
Ωστόσο, ο Shehadeh δεν μπορεί να μην καταδικάσει τις χρεοκοπημένες συμφωνίες του Οσλο, εξαιτίας των οποίων άλλαξε ο πολιτικός χάρτης στην Παλαιστίνη. Δεν μπορεί να υπερασπιστεί την επίσης αποτυχημένη Διάσκεψη για την Ειρήνη, που διεξήχθη στη Μαδρίτη το 1991, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, και στην οποία ο Μαχμούντ Νταρουίς είχε την οξυδέρκεια να μην συμμετάσχει, σε αντίθεση με τον ίδιο τον Shehadeh. Κατακρίνει τα πεπραγμένα της επίσης χρεοκοπημένης Παλαιστινιακής Αρχής, την οποία θεωρεί απότοκο των συμφωνιών του Οσλο, αλλά και τον έλεγχο της Γάζας από τη Χαμάς, που θεωρεί ότι επιβλήθηκε διά της βίας, άσχετα από το γεγονός ότι η Χαμάς κέρδισε καθαρά τις καθομολογούμενα αδιάβλητες εκλογές το 2006.
Ομως, αξίζει να σταθεί κανείς σε μερικές επισημάνσεις του Shehadeh:
Το 1981, ο Αριέλ Σαρόν επισκέφτηκε μυστικά τη Νότια Αφρική με σκοπό να πληροφορηθεί για το Μπαντουστάν, δηλαδή τις 13 περιοχές στις οποίες επιτρεπόταν η παραμονή των μαύρων πληθυσμών, από τους οποίους αφαιρέθηκε η ιθαγένεια και πλέον θα κατοικούσαν σε ημιαυτόνομες περιοχές, για την είσοδο στις οποίες θα χρειαζόταν διαβατήριο. Αυτό ακριβώς το μοντέλο ακολούθησε το Ισραήλ που σταδιακά τα επόμενα χρόνια άλλαξε ολότελα το γεωγραφικό χάρτη της ιστορικής Παλαιστίνης, δημιουργώντας αλλεπάλληλους εποικισμούς, αλλάζοντας τα τοπογραφικά σχέδια και μεταβάλλοντας τα παλαιστινιακά εδάφη σε νησίδες μεταξύ των οποίων απαγορεύτηκε η ελεύθερη πρόσβαση. Αυτοί οι εποικισμοί συνδέθηκαν με τεράστιους λεωφορειόδρομους αλλά και τούνελ.
Οι Παλαιστίνιοι δεν μπορούσαν να διανοηθούν την ασύλληπτη ταχύτητα με την οποία 750.000 εβραίοι απ´ όλο τον κόσμο θα αποίκιζαν τα εδάφη τους, όπως ακριβώς πριν από τη Νάκμπα το 1948, δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι μια μικρή εβραϊκή κοινότητα θα κατάφερνε να τους διώξει από τις εστίες τους. Αυτοί οι εποικισμοί, ένας πόλος έλξης τυχοδιωκτών και αποβρασμάτων από κάθε γωνιά της γης, που πριμοδοτούνται με κάθε λογής προνόμια, συνέβαλαν αποφασιστικά στην άνοδο της ακροδεξιάς και του ρατσιστικού καχανιστικού (βλ. βιογραφία του Μπεν Γκβιρ) κινήματος, μεταμορφώνοντας σταδιακά την ισραηλινή κοινωνία σε ένα επηρμένο σιωνιστικό όχλο.
Οι Παλαιστίνιοι κατάφεραν τουλάχιστον, σε αντίθεση με το 1948 όταν έντρομοι εγκατέλειψαν μαζικά τα σπίτια τους, να ανακηρύξουν τους εαυτούς τους Samidin. Δηλαδή αμετακίνητους, ακλόνητους. Ετσι που το 1967, μετά την ταπεινωτική ήττα των Αράβων από το Ισραήλ, η Samud να γίνει ένας ακόμα συλλογικός τρόπος αντίστασης στην κατοχή.
Με μια καλά μελετημένη πολιτική ατελείωτου τρόμου, που σχεδίασε το 2002 το γενικό επιτελείο του ισραηλινού στρατού και ονόμασε «χάρτη του πόνου», σε συνδυασμό με πολύνεκρες επιθέσεις στη Γάζα (2008, 2014, 2022), επιχειρήθηκε η πλήρης υποταγή, ο εξανδραποδισμός και εξευτελισμός του παλαιστινιακού λαού.
Κάθε βήμα του σιωνιστικού κράτους υπήρξε απολύτως σχεδιασμένο. Ο ισραηλινός ιστορικός Μπένι Μόρις περιέγραψε ακριβώς αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα ήδη από το 2014:
«Τι πρέπει να κάνουμε την επόμενη φορά; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη και γνωστή. Αυτό που χρειάζεται είναι κουράγιο για να αρχίσουμε να διασχίζουμε αυτό το μονοπάτι και αποφασιστικότητα για να ολοκληρώσουμε τη δουλειά. Δεν θα είναι εύκολο ούτε γρήγορο. Μιλάμε για την ανακατάληψη ολόκληρης της Λωρίδας της Γάζας και την καταστροφή της Χαμάς ως στρατιωτικής ίσως και ως πολιτικής οργάνωσης. Κάτι τέτοιο θα απαιτήσει μήνες μαχών, στη διάρκεια των οποίων η Λωρίδα θα εκκαθαριστεί γειτονιά γειτονιά από τη Χαμάς, τους πράκτορες και τον στρατιωτικό εξοπλισμό της Ισλαμικής Τζιχάντ. Θα απαιτήσει βαρύ τίμημα σε ζωές στρατιωτών των Δυνάμεων Αμυνας του Ισραήλ και παλαιστίνιων πολιτών. Αλλά είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσει ένα έθνος σαν το δικό μας το οποίο θέλει να ζει στη δική του γη σε μια γειτονιά σαν τη δική μας».
Στη συνέχεια ο Shehadeh αναφέρεται στον νόμο της 19ης Ιουλίου 2018, που ταυτίζει το ισραηλινό κράτος με τον εβραϊσμό και ανακαλεί την επίσημη χρήση της αραβικής γλώσσας, την οποία μιλά το 90% των Αράβων (Παλαιστίνιων) του Ισραήλ και για την οποία μόλις 2.000 εβραίοι μαθητές εκδήλωσαν ενδιαφέρον, μόνο επειδή θέλουν να ενταχθούν στη Μονάδα 8200, μια κατασκοπευτική υπηρεσία του στρατού, αποκρυπτογράφησης κωδίκων κτλ.
Αναφέρεται στον εκφασισμό της ισραηλινής κοινωνίας που ανακηρύσσει ήρωες κοινούς δολοφόνους Παλαιστινίων, όπως στην περίπτωση του 18χρονου λοχία Ελόρ Αζάρια που πυροβόλησε εξ επαφής έναν ετοιμοθάνατο Παλαιστίνιο και τα πλήθη των διαδηλωτών υποστηρικτών του στην πλατεία Ράμπιν στο Τελ Αβίβ τραγουδούσαν κατά του αρχηγού των Ισραηλινών Δυνάμεων Άμυνας, Γκάντι Αϊζενκότ «Γκάντι, Γκάντι, πρόσεχε. Ο Ράμπιν ψάχνει για παρέα», μια αναφορά στη δολοφονία του τέως πρωθυπουργού Γιτζάκ Ράμπιν.
Αναφέρεται επίσης στις καταστροφές (σύμφωνα με την UNESCO) 22 ιστορικών μνημείων της Γάζας, καθώς και πανεπιστημίων, αφού για τους Ισραηλινούς η εξάλειψη της μνήμης του παρελθόντος οδηγεί τους Παλαιστίνιους στην αποσύνδεση από τη γη τους και στην έξωσή τους από αυτή.
Ολες αυτές και πολλές άλλες ορθές επισημάνσεις του Shehadeh (που μπορεί, βεβαίως να τις βρει κανείς και σε άλλες πηγές), γεγονότα που δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία στον αναγνώστη για τον μόνο δρόμο που έχει απομείνει στους Παλαιστίνιους, δηλαδή τον ένοπλο αγώνα μέχρις εσχάτων, καθώς και για τον συγγραφέα αυτό που φοβάται το Ισραήλ στην Παλαιστίνη είναι η ίδια η ύπαρξή της, που οδηγούν αυτόν τον ίδιο; Διαβάστε:
Αφού «το πολιτικό προσωπικό της Παλαιστίνης είναι διασπασμένο και στερείται κοινού οράματος οι πιθανότητες να αλλάξει αυτή η συνθήκη εκ των έσω, χωρίς εξωτερική πίεση, είναι ελάχιστες. Πρέπει να βρεθεί ένας μηχανισμός ο οποίος δεν θα αφήνει τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μοναδικό εγγυητή των διαπραγματεύσεων που θα ακολουθήσουν επειδή οι ΗΠΑ δεν είναι ουδέτερος παράγοντας… Οι διαπραγματεύσεις πρέπει να περιλαμβάνουν και άλλους εγγυητές με κύρος όπως τα Ηνωμένα Έθνη και ο Παγκόσμιος Νότος οι οποίοι θα συζητήσουν με τις ΗΠΑ τα σημαντικότερα ζητήματα δηλαδή την αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους, τους πρόσφυγες, την απελευθέρωση κρατουμένων, τους οικισμούς και τις μελλοντικές σχέσεις του Ισραήλ με την Παλαιστίνη… Μόνο με αυτές τις αλλαγές το ασύλληπτο μαρτύριο που υφίστανται λαός της Γάζας και ισραηλινοί όμηροι με τις οικογένειές τους δεν θα είναι μάταιο»!
Παλαιστίνιος ζητά να τεθεί η Παλαιστίνη υπό διεθνή επιτροπεία, με τις ΗΠΑ σε κυρίαρχο ρόλο!
Πριν από αυτό το… μεγαλοφυές συμπέρασμα, ο Shehadeh τοποθετείται απέναντι στη Χαμάς, που τελικά είναι ο βασικός του στόχος. Σαν να μην υπάρχει άλλη αντιστασιακή δύναμη στην Παλαιστίνη. Σαν να μην έχει διαμορφωθεί μια ατσαλένια ενότητα ανάμεσα στα ένοπλα σκέλη όλων των παλαιστινιακών παρατάξεων στη Γάζα, που όλα υπογράφουν τις ενέργειές τους ως τμήμα της μάχης του Κατακλυσμού του Αλ-Ακσα, τον οποίο ξεκίνησαν οι Ταξιαρχίες Ιζεντίν Αλ-Κασάμ, το ένοπλο σκέλος της Χαμάς. Σαν να μην έχουν αναγνωρίσει όλες οι πολιτικές παρατάξεις τον ηγετικό ρόλο της Χαμάς και να μην της έχουν αναθέσει την εκπροσώπηση του συνόλου της Παλαιστίνης στις διαπραγματεύσεις της Ντόχα και του Καΐρου για κατάπαυση του πυρός.
Ο Shehadeh θεωρεί ότι η κυβέρνηση Νετανιάχου το 2009 ενίσχυσε τη Χαμάς, επειδή επέτρεψε στο Κατάρ να χρηματοδοτήσει με 1.000.000 δολάρια την ανοικοδόμηση της Γάζας! Αυτό το λες και… πρωτότυπο. Μέχρι τώρα, ακούγαμε τους διάφορους αντιπάλους της Αντίστασης να λένε πως το Ισραήλ ανέχτηκε τη Χαμάς τη δεκαετία του ’80, ως αντίβαρο στην PLO. Τώρα, βρέθηκε κάποιος να ισχυριστεί ότι το Ισραήλ ενίσχυσε τη Χαμάς το 2009. Οταν έχει προηγηθεί ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας από το 2007, επειδή στις παλαιστινιακές εκλογές νίκησε η Χαμάς. Η εισβολή τον Δεκέμβρη 2008 – Γενάρη 2009. Οταν ακολούθησαν άλλες εισβολές τα επόμενα χρόνια. Οταν προηγήθηκαν και ακολούθησαν στοχευμένες δολοφονίες ηγετικών στελεχών της Χαμάς και μελών των οικογενειών τους.
Ο Shehadeh θεωρεί ότι «η βαρβαρότητα της επίθεσης της Χαμάς και το αίμα των πολιτών επισκίασε την στρατιωτική επιτυχία της», αφού δολοφόνησε περίπου 1.200 στρατιώτες και πολίτες και πήρε σχεδόν 250 ομήρους και «μολονότι ένας πληθυσμός υπό κατοχή έχει το δικαίωμα αντίστασης σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, δεν έχει κανένα δικαίωμα να διαπράξει εγκλήματα πολέμου». Αναπαράγει, μ’ άλλα λόγια, την προπαγάνδα των αμερικανών και άλλων ιμπεριαλιστών της Δύσης, που εξισώνει το θύμα με τον θύτη. Αλήθεια, ρώτησε τους Παλαιστίνιους τι γνώμη έχουν γι’ αυτό;
Η μοναδική φορά που μετά από 76 χρόνια συνεχών σιωνιστικών εγκλημάτων, η Παλαιστινιακή Αντίσταση βρέθηκε από τη θέση του αμυνόμενου στο ρόλο του επιτιθέμενου, έστω για λίγες ώρες, θεωρείται από τον Shehadeh έγκλημα πολέμου! Κανένα σχόλιο. Και η παρουσίαση αυτού του βιβλίου τελειώνει εδώ.
Ε.Σ.
