Συντάκτης: Eksegersi.gr

Στις φυλακές Κορυδαλλού προφυλακίστηκαν οι Πέτρος Καρασαρίνης, Γιώργος Καλαϊτζίδης και Παναγιώτης Ασπιώτης, συνοδευόμενοι με ένα βαρύτατο κατηγορητήριο, στο οποίο δεσπόζει η κατηγορία για «ένταξη σε εγκληματική οργάνωση», δηλαδή η περιβόητη διάταξη του τρομονόμου, που προστέθηκε για να δώσει υπόσταση σε μια ανυπόστατη υπόθεση.   Οι δυο πρώτοι συνελήφθησαν τη νύχτα της Πέμπτης προς Παρασκευή, 7-8 Ιούλη. Οπως ανακοίνωσε η Αστυνομία, πετούσαν στα σκουπίδια σακούλες που περιλάμβαναν σπασμένες ασπίδες των ΜΑΤ. Οπως υποστήριξαν από την πρώτη στιγμή και οι δύο, ο Καρασαρίνης δεν είχε ιδέα και απλά βοήθησε να μεταφερθούν κάποιες σακούλες με το αυτοκίνητό του. Ο Καλαϊτζίδης είπε πως οι ασπίδες βρίσκονταν πράγματι στην κατοχή του με σκοπό να τις πετάξει. Αρνήθηκε οποιαδήποτε συμμετοχή στο επεισόδιο με τη διμοιρία των ΜΑΤ στη Χαρ. Τρικούπη.   Η Αντιτρομοκρατική έκανε μια «περατζάδα» από τα κελιά που κρατούνταν οι δύο, αλλά «έφυγε» από την υπόθεση, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει κάτι που να την…

Αναμενόμενα ήταν τα μέτρα που αποφάσισαν, χωρίς καμιά ιδιαίτερη συζήτηση, οι υπουργοί των «25» την περασμένη Τετάρτη. Μέτρα που αφορούν κυρίως την παρακολούθηση των επικοινωνιών (κινητά, Ιντερνετ κ.λπ.) και που έρχονται να προστεθούν στο τρομο-πλαίσιο που διαμορφώνεται με ραγδαίους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια. Με πρόσχημα την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας», τα ευρωπαϊκά αστικά κράτη αρνούνται τις αρχές του διαφωτισμού, που κάποτε είχαν αποτελέσει τη βάση συγκρότησής τους, αντιγράφοντας τις τακτικές των φασιστικών καθεστώτων του μεσοπόλεμου, για τον έλεγχο της ζωής των πολιτών τους, ώστε να εξασφαλίσουν την απόλυτη υπακοή και να αποτρέψουν όχι τα χτυπήματα από το εξωτερικό (ξέρουν πολύ καλά ότι έναντι αυτών δεν μπορούν να κάνουν τίποτα), αλλά κάθε ενεργή αμφισβήτηση στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική τους.   Την καταγγελία αυτών των μέτρων την κατανοούμε και τη θεωρούμε επιβεβλημένη. Τα κλαψουρίσματα δεν μπορούμε να δεχτούμε. Και ειδικά εκείνα τα κλαψουρίσματα που φαινομενικά έχουν διπλό στόχο, στην ουσία όμως καταριούνται…

Εκεί που όλα έδειχναν τελειωμένα, με την κυβέρνηση να καταθέτει στη Βουλή το εργασιακό νομοσχέδιο και τη ΓΣΕΕ να αντιδρά με μια 24ωρη απεργία, κάτι έγινε και το παρασκηνιακό παζάρι ξανάναψε. Η ΓΣΕΕ έστειλε μια μελιστάλαχτη επιστολή-απάντηση πολλών σελίδων στον Παναγιωτόπουλο, αυτός δήλωσε πως ουδέποτε ακούστηκε από στέλεχος του υπουργείου η φράση «διευθυντικό δικαίωμα» (!), ο Μεϊμαράκης άρχισε παρασκηνιακές διαβουλεύσεις με τη ΔΑΚΕ και η ΓΣΕΕ άρχισε παζάρι με τον ΣΕΒ, με μια αιφνιδιαστική συνάντηση την Πέμπτη το απόγευμα.   Τη στιγμή που κλείνει η ύλη της «Κ» το παζάρι βρίσκεται στο φόρτε του. Θα τα βρουν και θα πάνε σε μια συναινετική λύση; Δεν το γνωρίζουμε. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η κυβέρνηση θα νομοθετήσει τις επόμενες μέρες.   Οπως όλα δείχνουν, το παζάρι γίνεται στο διευθυντικό δικαίωμα για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας και όχι σ’ αυτή καθαυτή τη διευθέτηση. Η ΓΣΕΕ έκανε ξεκάθαρο, στην επιστολή που έστειλε στον…

Παραθέτουμε αυτούσια τα όσα είπε για το ασφαλιστικό ο Αλογοσκούφης, κατά την παρουσίαση της έκθεσης του ΟΟΣΑ για την ελληνική οικονομία:   «Το χρέος θέτει και σημαντικούς περιορισμούς ως προς τη δυνατότητα αντιμετώπισης μελλοντικών προκλήσεων, όπως είναι το πρόβλημα της γήρανσης του πληθυσμού. Το πρόβλημα αυτό πρέπει να αρχίσει να μας απασχολεί σοβαρά πολύ πριν οι πιέσεις γίνουν ασφυκτικές.   «Πρέπει να σταθώ στην πρωτοβουλία της κυβέρνησης για Εθνικό Διάλογο σχετικά με τα προβλήματα και τις αδυναμίες του ασφαλιστικού συστήματος, που μπορεί να αποδειχθούν, όπως λέει και η έκθεση του ΟΟΣΑ, ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Μετά την αντιμετώπιση του ασφαλιστικού προβλήματος των τραπεζών, είναι ανάγκη να βρούμε τρόπο να εξασφαλίσουμε με συναίνεση τη μακροχρόνια βιωσιμότητα συνολικά του ασφαλιστικού συστήματος».   Τα πράγματα είναι κάτι παραπάνω από σαφή. Το ασφαλιστικό θεωρείται «ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας». Επομένως, μια κυβέρνηση που θέλει να…

Συνεχίζοντας την αποκάλυψη βασικών πτυχών της κυοφορούμενης νέας αντιασφαλιστικής ανατροπής, παρουσιάζουμε σήμερα το σχέδιο για τη δημιουργία ασφαλιστικού ταμείου των εργαζόμενων στο Δημόσιο, που θα αποτελέσει τη βάση για το συνεχές «ξετίναγμα» των ασφαλιστικών τους δικαιωμάτων.   Το σχέδιο αυτό παρουσιάστηκε στην ΑΔΕΔΥ το Μάη του 2003 από τον τότε υπουργό Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Κ. Σκανδαλίδη. Εχουμε στα χέρια μας δυο έγγραφα του Σκανδαλίδη, χωρίς σφραγίδες και υπογραφές (είναι αυτό που ονομάζουν non paper). Το πρώτο έχει ημερομηνία 8.5.2003 (το βλέπετε στη φωτογραφία) και σε μια σελίδα περιέγραφε τη βασική φιλοσοφία της πρότασης για τη δημιουργία «Οργανισμού Ασφάλισης και Συνταξιοδότησης Δημοσίων Υπαλλήλων». Το δεύτερο έγγραφο έχει ημερομηνία 21.5.2003 και αναπτύσσει ακόμα περισσότερο την πρόταση. Ο ανεπίσημος χαρακτήρας που έχουν αυτά τα έγγραφα αποκαλύπτει ενοχή. Ο Σκανδαλίδης, ένα χρόνο μετά την ψήφιση του νόμου Ρέππα-Χριστοδουλάκη, δεν ήθελε να ανοίξει μέτωπο (ήταν και στα μαύρα του τα χάλια τότε το…

Σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Πρ. Παυλόπουλο, ο οποίος έκανε τον χιλιοστό απολογισμό του έργου του υπουργείου του (κάτι πρέπει να γράφεται κάθε μέρα στον Τύπο για τον πολυπράγμονα Προκόπη), 78.500 ήταν οι συμβασιούχοι που υπέβαλαν αιτήσεις μετατροπής των συμβάσεών τους σε αορίστου χρόνου, σύμφωνα με το γνωστό ως «προεδρικό διάταγμα Παυλόπουλου». Απ’ αυτούς, σύμφωνα με στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τις αποφάσεις των υπηρεσιακών συμβουλίων, θα «μονιμοποιηθούν» οι 38.000 (ούτε οι μισοί, δηλαδή). Από τους υπόλοιπους αρκετοί θα είναι αυτοί που θα καταφύγουν στα δικηγορικά γραφεία, μπας και μπορέσουν να λύσουν το πρόβλημά τους διά της δικαστικής οδού.   Πόσοι ήταν οι συμβασιούχοι στους οποίους προεκλογικά υποσχόταν τακτοποίηση ο Καραμανλής;250.000! Δηλαδή, σε θέσεις αορίστου χρόνου θα τακτοποιηθεί μόλις το 15%! Αυτό, βέβαια, είναι ένα ακόμη έργο ντροπής για την κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά και κάτι παραπάνω. Είναι ένα ακόμη έργο ντροπής και για τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που…

Τα καραγκιοζιλίκια της ΓΣΕΒΕ, που εξαγγέλθηκαν ως αποκλεισμοί των εθνικών δρόμων, μετατράπηκαν σε συμβολικούς αποκλεισμούς και κατέληξαν σε… διανομή ανακοινώσεων από την άκρη του δρόμου, για να μετατεθούν στο τέλος από τις 13 στις 19 Ιούλη, ήταν το χειρότερο ρέκβιεμ για την υπόθεση της διεύρυνσης του ωράριου των καταστημάτων, που η κυβέρνηση ήταν αποφασισμένη να περάσει και το πέρασε, επειδή αυτό απαιτούσαν μια χούφτα αλυσίδες και πολυκαταστήματα.   Μήπως, όμως, ήταν καλύτερα τα πράγματα στο άλλο μέτωπο, αυτό που καθοδηγούσαν οι δυνάμεις του Περισσού; Μια 24ωρη απεργία που κανείς δεν κατάλαβε ότι έγινε, κανείς δεν την αισθάνθηκε. Μια 24ωρη απεργία – σύμβολο της ταξικής συνεργασίας, αφού σ’ αυτή βρέθηκαν πλάι-πλάι εργαζόμενοι και μικρά (ή και μικρομεσαία) αφεντικά. Τί έμεινε απ’ αυτή την απεργία; Λίγο θέαμα, εν είδει επαναστατικής γυμναστικής. Περνάμε από ένα πολυκατάστημα, αποκλείουμε για λίγο την είσοδό του και φεύγουμε για το επόμενο. Στο μεταξύ, το προηγούμενο ανοίγει και…

Είχε γραφεί το ρεπορτάζ στη σελίδα 3 για τους τρεις θανάτους νέων εργατών μέσα σε δυο μέρες από εργατικά «ατυχήματα», όταν ένας ακόμη θάνατος, νέου κι αυτή τη φορά εργάτη, ήρθε να προστεθεί στη μακάβρια στατιστική. Ο 23χρονος Γιώργο Τσάβο, μετανάστης από την Αλβανία, άφησε την τελευταία του πνοή σ’ ένα σιλό της «Τσιπίτα» στη Λαμία.   Ο Τσάβο εργαζόταν σε εργολάβο που αναλάμβανε διαδικασίες καθαρισμού και γύριζε σε όλη την Ελλάδα κάνοντας αυτή τη δουλειά. Ο εργολάβος είχε αναλάβει τον καθαρισμό ενός τεράστιου σιλό αλεύρων. Ο νεαρός εργάτης μπήκε μόνος του στο σιλό για να καθαρίσει τα τοιχώματα από το ξεραμένο αλεύρι. Χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας, χωρίς κάποιον άλλο δίπλα του, χωρίς συνεχή επικοινωνία με τον εξωτερικό χώρο. Μόνο του τον βρήκαν ύστερα από ώρα, καταπλακωμένο από μεγάλη ποσότητα αλεύρου. Χρειάστηκε να κληθεί η ΕΜΑΚ για να τον ανασύρει νεκρό.   Ηταν ο 55ος νεκρός από την αρχή του…

Τους 51, σύμφωνα με την επίσημη στατιστική, έφτασαν οι νεκροί σε εργατικά «ατυχήματα» από την αρχή του χρόνου. Οι τρεις τελευταίοι πέθαναν μέσα σε ένα διήμερο, στα τέλη της περασμένης εβδομάδας.   Ο 17χρονος Γιάννης Κατσιγαράκης, εργαζόμενος σε εταιρία σεκιούριτι, χτυπήθηκε από το ρεύμα την ώρα που προσπαθούσε να τοποθετήσει σύστημα ασφάλειας στο Καλό Χωριό Λασιθίου. Ενα 17χρονο παιδί στάλθηκε να κάνει ηλεκτρική σύνδεση χωρίς να έχει αποσυνδεθεί το σημείο από το δίκτυο της ΔΕΗ.   Την ίδια μέρα, ένας 27χρονος εργάτης από το Ηράκλειο, γλίστρησε και έπεσε από ύψος 7 μέτρων, καθώς με ένα συνάδελφό του τοποθετούσαν τέντα σε διαμέρισμα του δεύτερου ορόφου οικοδομής. Ηταν σκαρφαλωμένος σε μια πτυσσόμενη σκάλα, χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας.   Την Κυριακή, έχασε τη μάχη με το θάνατο στο Θριάσιο Νοσοκομείο ο 20χρονος Χρήστος Βιτωράτος, που νοσηλευόταν με βαριά εγκαύματα επί 16 μέρες. Χτυπήθηκε από έκρηξη φιάλης προπανίου, την οποία προσπαθούσε να τοποθετήσει σε…

Ο Πάσχος Μανδραβέλλης, αρθρογράφος της πλάκας σε μια δεξιά φυλλάδα, συνηθισμένος να γράφει ό,τι θέλουν ν’ ακούσουν τ’ αφεντικά του τόπου μας (εγχώρια και εισαγόμενα):   «Το πρόβλημα μπορεί να απαλύνεται με αστυνομικού τύπου μέτρα αλλά δεν εξαλείφεται. Αν κάποιος είναι αποφασισμένος να μεταβεί στον Παράδεισο παίρνοντας και 50, 200 ή 3.000 αθώους μαζί του, τίποτε δεν μπορεί να τον σταματήσει. Το μόνο που μακροπρόθεσμα μπορεί να λειτουργήσει είναι η Παιδεία στις παραγωγούς της τρομοκρατίας περιοχές. Αυτό σημαίνει άνοδο του βιοτικού τους επιπέδου, αλλά σημαίνει ταυτόχρονα κι ενστάλαξη των δυτικών αξιών που έχουν στο επίκεντρό τους τον άνθρωπο και τη ζωή».   ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ   Λεπτομέρεια: Ο Φισκ ζει εδώ και χρόνια μόνιμα στη Μέση Ανατολή και μετακινείται από χώρα σε χώρα ζώντας ανάμεσα στους ντόπιους πληθυσμούς. Ο «δικός μας» δεν ξεκουνάει από την Αθήνα. Τα ξέρει όλα, όμως…      

Ο Ρόμπερτ Φισκ, ρεπόρτερ και αναλυτής επί των μεσανατολικών και ασιατικών θεμάτων παγκόσμιας εμβέλειας. Ψύχραιμος και ειλικρινής, όπως πάντοτε:   «Ο κ. Μπλερ μας είπε ότι “δεν θα καταφέρουν ποτέ να καταστρέψουν τις αξίες μας”. Δεν προσπαθούν να καταστρέψουν τις αξίες μας. Προσπαθούν να κάνουν την κοινή γνώμη να εξαναγκάσει τον Μπλερ να αποσυρθεί από το Ιράκ, να φύγει από τη συμμαχία του με τις ΗΠΑ και να διαχωρίσει τη θέση του από την πολιτική του Μπους στη Μέση Ανατολή.   Οι Ισπανοί πλήρωσαν το τίμημα για τη στήριξη που έδωσαν στον Μπους – και η απόσυρση του ισπανικού στρατού από το Ιράκ απέδειξε ότι οι βομβιστικές επιθέσεις της Μαδρίτης πέτυχαν το στόχο τους -…   Είναι εύκολο για τον Τόνι Μπλερ να αποκαλεί τις επιθέσεις “βάρβαρες”. Φυσικά και ήταν βάρβαρες. Αλλά τί ήταν και οι θάνατοι των αμάχων στην αγγλοαμερικανική εισβολή του 2003, τα παιδιά που γίνονταν κομμάτια από τις…

Οταν λίγο λιγότεροι απ’ τους μισούς Ιρακινούς βουλευτές (103 σε σύνολο 275) ζητούν χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των ξένων στρατευμάτων, αναφέροντάς τα ως «κατοχικά», τότε μπορεί να καταλάβει κανείς που έχουν φτάσει τα πράγματα στη χώρα με την αμερικανοβρετανική κατοχή. Με τις επιθέσεις να συνεχίζονται αμείωτες, είναι αμφίβολο αν η κατοχή μπορεί να πετύχει τους στόχους της και να διατηρηθεί με την υπάρχουσα μορφή.    

Μπορεί τα δάκρυα της «παγκόσμιας κοινότητας» να περίσσεψαν για τις μερικές χιλιάδες νεκρούς των Δίδυμων Πύργων και του Πενταγώνου της 11ης Σεπτέμβρη του 2001, τις μερικές εκατοντάδες της Μαδρίτης της 11ης Μάρτη του 2003 και τις μερικές δεκάδες του Λονδίνου της 7ης αυτού του Ιούλη, όταν όμως πρόκειται για τους νεκρούς «της άλλης πλευράς» μένει μόνο το κούνημα της κεφαλής και μια ένοχη σιωπή για την αδράνεια των ευρωπαϊκών λαών απέναντι στο μακελειό.   Μια ματιά στα ψυχρά νούμερα είναι συγκλονιστική. Στο μισό εκατομμύριο των Ιρακινών που έχασαν τη ζωή τους στη διάρκεια του δωδεκάχρονου εμπάργκο έρχονται να προστεθούν 128.000 Ιρακινοί που σκοτώθηκαν στα δύο χρόνια της αμερικανοβρετανικής εισβολής στο Ιράκ. Νούμερο που παρουσιάστηκε από ιρακινή ανθρωπιστική οργάνωση που εδρεύει στη Βαγδάτη βασιζόμενο σε στοιχεία από οικογένειες θυμάτων και νοσοκομεία. Θέλετε να δείτε πόσοι ήταν «τρομοκράτες»; Αρκεί να σας πούμε ότι οι μισοί απ’ αυτούς ήταν γυναίκες και παιδιά κάτω…

Στο Λονδίνο μαζεύουν τα συντρίμμια της πολεμικής επίθεσης, στην Ιταλία προετοιμάζονται για την επόμενη. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά το άγριο πογκρόμ στις μουσουλμανικές κοινότητες στο Τορίνο, τη Φλωρεντία, τη Μπολόνια, τη Ρώμη, τη Νάπολη και άλλες πόλεις, που ξεκίνησε το πρωί της Τετάρτης. Μέχρι και σε βορειοαφρικάνικες κοινότητες στη Σικελία έψαξαν οι μπάτσοι και αντιτρομοκρατικάριοι.   Εκατοντάδες άνθρωποι, όπως αναφέρει το Αλ-Τζαζίρα (13/7), ελέγχθηκαν, ενώ οι μπάτσοι έκαναν κατασχέσεις εγγράφων και υπολογιστών. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τετάρτη βράδυ) δεν αναφέρθηκαν συλλήψεις, όμως υπήρξαν οι πρώτες καταδίκες για «τρομοκρατία», δύο βορειοαφρικανών στο Μιλάνο. Την ίδια στιγμή νέα «αντιτρομοκρατικά» μέτρα ανακοινώθηκαν. Διπλασιασμός της κράτησης χωρίς να απαγγελθούν κατηγορίες (από 12 σε 24 ώρες), ανάκριση υπόπτων για «τρομοκρατία» χωρίς την παρουσία δικηγόρων, ευκολότερη πρόσβαση σε κινητά και ηλεκτρονικά αρχεία στο Ιντερνετ.   Γιατί άραγε να συμβαίνουν όλα αυτά στην Ιταλία; Αν δεν πρόκειται για πόλεμο, εξαιτίας της συμμετοχής…

Ενα μήνα πριν από την εφαρμογή του σχεδίου «αποδέσμευσης» από τη Λωρίδα της Γάζας, μία ακόμα ανθρώπινη βόμβα έσκασε στα σπλάχνα του Ισραήλ. Η επίθεση αυτοκτονίας από έναν 18χρονο, μέλος της Τζιχάντ, στο εμπορικό κέντρο της παραλιακής πόλης Νετάνια του βόρειου Ισραήλ, με τέσσερις νεκρές γυναίκες και πάνω από 30 τραυματίες, υπενθύμισε σε όλους πόσο εύθραυστη είναι η εκεχειρία που ισχύει εδώ και πέντε μήνες στην Παλαιστίνη.   Τα όσα επακολούθησαν ήταν μια επανάληψη του σκηνικού που ισχύει τα τελευταία χρόνια στην Παλαιστίνη. Εισβολή του ισραηλινού στρατού στην Τουλκάρμ της Δυτικής Οχθης, δολοφονία ενός Παλαιστίνιου αστυνομικού από Ισραηλινούς στρατιώτες, συλλήψεις και αποκλεισμοί στη Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας. Την ίδια στιγμή εκτόξευση νέων αυτοσχέδιων ρουκετών από την Τζιχάντ σε εβραϊκούς εποικισμούς.   Η Παλαιστίνη εξακολουθεί να αποτελεί ωρολογιακή βόμβα. Ακόμα και με την αποχώρηση των Σιωνιστών απ’ τη Λωρίδα της Γάζας τίποτα δεν θ’ αλλάξει, γιατί η κατοχή…

Αν η 11η Σεπτέμβρη ήταν ένα γεγονός που εξέπληξε τους πάντες και η 11η Μάρτη αποτέλεσε την πρώτη γροθιά στο στομάχι της Ευρώπης, η 7η Ιούλη δεν ήταν έκπληξη για κανέναν. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα πολεμικό χτύπημα που όλοι περίμεναν ότι θα γίνει, χωρίς όμως να ξέρουν το «πότε». Οπως ακριβώς σε ένα μεγάλο πόλεμο που οι άμαχοι περιμένουν τα εχθρικά αεροπλάνα να αδειάσουν τις βόμβες τους πάνω απ’ τα σπίτια τους. Μόνο που εδώ δεν υπάρχουν εχθρικά κράτη, αλλά εχθρικά στρατόπεδα σε έναν ασύμμετρο πόλεμο. Ποιος το περίμενε μάλιστα αυτό το χτύπημα να γίνει στο κέντρο μιας αστυνομοκρατούμενης πόλης, τη στιγμή μάλιστα που συνεδρίαζαν οι ηγέτες των οχτώ πλουσιότερων χωρών του κόσμου στο Εδιμβούργο;   Τα γεγονότα είναι ήδη γνωστά με κάθε λεπτομέρεια. Επομένως, δεν υπάρχει λόγος να επαναλάβουμε κι εμείς πόσοι σκοτώθηκαν και πόσοι τραυματίστηκαν, πώς οι «τρομοκράτες» κατόρθωσαν να μπουν στα μετρό και να ανατινάξουν τις βόμβες…

Στις 8 Ιανουαρίου του 2005, το περιοδικό «Newsweek» δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο υποστήριζε ότι η αμερικάνικη κυβέρνηση μελετούσε να θέσει σε εφαρμογή στο Ιράκ την «Επιλογή Σαλβαντόρ» για να πολεμήσει την εξέγερση. Υπενθυμίζουμε ότι η «Επιλογή Σαλβαντόρ» είναι το αμερικάνικο στρατιωτικό πρόγραμμα εκπαίδευσης και χρηματοδότησης στη δεκαετία του ’80 των διαβόητων αποσπασμάτων θανάτου του σαλβαντοριανού στρατού στον πόλεμο εναντίον των ανταρτών του «Φαραμπούτο Μαρτί». Ο ρόλος τους ήταν να εκτελούν στελέχη του αντάρτικου για να το αποδυναμώσουν, να δολοφονούν συμπαθούντες, να κάνουν επιδρομές σε χωριά, συλλήψεις, βασανιστήρια και μαζικές δολοφονίες για να τρομοκρατούν το λαό, επιθέσεις σε πηγές εφοδιασμού και στρατόπεδα εκπαίδευσης των ανταρτών. Τα θύματά τους ανέρχονται στις 70.000.   Η αποκάλυψη αυτή πήρε μεγάλη δημοσιότητα και ο αμερικάνος υπουργός πολέμου Ντ. Ράμσφελντ έσπευσε ταχύτατα να τη διαψεύσει. Ωστόσο, τον ίδιο μήνα, το αμερικάνικο «Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα» έδωσε στη δημοσιότητα ένα κατάλογο με συλλήψεις «ύποπτων τρομοκρατών»,…

Οταν η δημοσιογραφία δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, όταν στον ίδιο τον κυρίαρχο λόγο εμφανίζονται ρωγμές που τον εμποδίζουν να αποκτήσει τη δύναμη και τη δυναμική που απαιτούν οι περιστάσεις, επιστρατεύεται το βαρύ πυροβολικό. Τα «βαριά» ονόματα καλούνται να βγουν από τα κάστρα τους και να κατέβουν στην αγορά του δήμου, για να στηρίξουν με το κύρος τους τα καταρρέοντα επιχειρήματα του κυρίαρχου λόγου.   Ο Πασκάλ Μπρικνέρ, γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, είναι ένας απ’ αυτούς που επιστρατεύτηκαν για να στηρίξουν την ιμπεριαλιστική απολογητική, μετά το πολεμικό χτύπημα στο Λονδίνο. Σε άρθρο που έγραψε για τη (συντηρητική) «Φιγκαρό» ξεκινά μοιράζοντας συγχαρητήρια στους Βρετανούς, που αντιδρούν με ψυχραιμία, αντίθετα με τους Ισπανούς που απαίτησαν να αποσύρει η κυβέρνησή τους τα στρατεύματά της από το Ιράκ. Στη συνέχεια και αφού αναρωτιέται μήπως η «παράδοση ελευθερίας» έχει πάψει να συγκινεί την ηπειρωτική Ευρώπη (!), ξιφουλκεί εναντίον των διανοουμένων και αναλυτών, που έχουν…

♦ Διήμερο πολιτικών εκδηλώσεων του ΚΚΕ για τους Μετανάστες. Ενιαίος ταξικός αγώνας Ελλήνων και μεταναστών εργατών μέσα από τα Συνδικάτα και το ΠΑΜΕ. Αχτίδα 5ου – 6ου διαμ. ΚΚΕ. Ομιλητές … Πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων   Παρατήρηση 1η: Γιατί ακόμα το ΚΚΕ κρατάει υποβαθμισμένο το θέμα των μεταναστών, γιατί το αφήνει μόνο στο 5ο και 6ο διαμέρισμα; Στις άλλες φτωχογειτονιές, στις εκατοντάδες άλλες φτωχογειτονιές δεν υπήρχε ούτε μια αφίσα. Το ότι οι μετανάστες ψηφίζουν μόνο στα συνδικάτα σημαίνει ότι το κόμμα της εργατικής τάξης δεν έχει και τόσο χρόνο να αφιερώσει σ’ αυτούς; Μέχρι χτες βέβαια, μέχρι πριν 5 χρόνια, δεν τους ήξεραν καν. Τώρα κάτι είναι κι αυτό. Αύριο μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο. Μπορεί η ψήφος τους να έχει μεγαλύτερη σημασία.   Παρατήρηση 2η: Το Συνδικάτο Οικοδόμων ήταν ταξικό από γεννησιμιού του. Πάντα υπό την υψηλή καθοδήγηση της ΚΕ. Εκανε ποτέ την αυτοκριτική του το κόμμα για το ότι…

Boom! Boom! Boom! (τραγουδάει ο Eric Burdοn) Ή με τους ευρωπαιοενωσίτες ή εναντίον τους (πόλεμος, ρεεε!) Η «ασφάλεια» σας είπα – να μου πάρει μία πίπα (να κόψω το τσιγάρο) Κονσεϊσάο – Κονσεϊσάο – ούτε και φέτος το πρωτάθλημα στον ΠΑΟ   ♦ Pustoni Blair. ♦ Αιδα, άιδα (και πάλι) η Αλ Κάιδα. ♦ Κι αυτή τη φορά ο πήχυς πολύ ψηλά. ♦ Πασκάλ Μπρυκνέρ, συγγραφέας του βιβλίου «Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα» (έχει γίνει και ταινία): σκέτη ξενέρα. ♦ «Ο αντιισλαμισμός είναι το λεξοτανίλ της Ακρας Αριστεράς» (Δελτίο «Η πάλη των Τάξεων», τεύχος 13). Αδικο έχει; ♦ Γιαγιά (Τουρέ) 22 ετών… ♦ «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη! – Το όπλο παρά πόδας!» Περισσός ΑΕ. (Α, ρε, Ζαχαριάδη, τί σούμελε να (ματά) πάθεις…). ♦ Πιστός στην πρακτορολογία ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ (12/7/2005) όσον αφορά το πολεμικό χτύπημα στο Λονδίνο (ρε, αυτοί δεν ξεφεύγουν από το βιβλίο του Μπρυκνέρ με τίποτα…). ♦…