Συντάκτης: Eksegersi.gr

Οταν γίνονται διάσημοι ποδοσφαιριστές, τους φορούν στο στήθος το γαλλικό εθνόσημο, τους δείχνουν να τραγουδούν τη «Μασσαλιώτιδα» και τους καμαρώνουν ως δείγματα μιας ανοιχτής, δημοκρατικής, πλουραλιστικής, πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Οταν εξεγείρονται, θυμούνται ότι είναι μετανάστες, έστω και δεύτερης και τρίτης γενιάς, με γαλλική ταυτότητα στην τσέπη, και τους αποκαλούν καθάρματα, αληταριό, απόβλητους, που δεν λένε να ενσωματωθούν στη δημοκρατική τους κοινωνία. Κι όμως, κάποιοι απ’ αυτούς που ξεκίνησαν από τα εργατικά γκέτο των προαστίων και σήμερα κολυμπούν στο χρήμα, διάσημοι ποδοσφαιριστές της Εθνικής Γαλλίας, είχαν το θάρρος να μη φτύσουν το παρελθόν τους. Δεν πέρασαν, άλλωστε πολλά χρόνια από τότε που γύριζαν κι αυτοί στα γκέτο και ξέρουν την κατάσταση πολύ καλύτερα από τους περισσότερους υποκριτές που κοινωνιολογούν τούτες τις μέρες της φωτιάς.   Λιλιάν Τουράμ: Μεγάλωσα στα προάστια και αισθάνομαι πολύ κοντά σε αυτά τα παιδιά. Η όλη κατάσταση με αηδιάζει. Κανείς δεν κάνει τις σωστές ερωτήσεις. Κανείς δεν προσπαθεί…

Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση αποσπασμάτων από την Le Monde (7/11/05), όπως τα βρήκαμε μεταφρασμένα στο Indymedia. Το παραθέτουμε γιατί δείχνει μια εικόνα απ’ την αντίπερα όχθη, αυτή της καθωσπρέπει γαλλικής κοινωνίας.   Κυριακή 6 Νοεμβρίου: 8 μ.μ. Ο Αμπντέλ, ο Μπιλάλ, ο Γιουσέφ, ο Ουσμάν, ο Ναντίρ και ο Λοράν (τα ονόματα έχουν αλλαχθεί) συναντιούνται μπροστά από το δεκαόροφο ογκόλιθο της εργατικής πολυκατοικίας υπ’αριθμόν 112 στο Ομπερβιλιέρ (σ.τ.μ. εργατικό προάστιο βόρεια του Παρισιού). Καθώς έρχεται να τους συναντήσει, ο Ρασίντ, ντυμένος μ’ ένα χοντρό μπουφάν, ανάβει ένα τσιγάρο και βάζει φωτιά εκεί που βρίσκονται οι κάδοι των απορριμμάτων. «Είναι θλιβερό, αλλά δεν έχουμε επιλογή», λέει ο Ναντίρ.   Εδώ και δέκα μέρες, το έργο ξαναπαίζεται καθημερινά. Η μικρή παρέα απ’ αυτή την εργατική πολυκατοικία της οδού Ελέν-Κοσενέκ, στην οποία ζουν πάνω από χίλιοι ενοικιαστές, θέλει «να τα σπάσει όλα». Αυτοκίνητα, αποθήκες, γυμναστήρια είναι στόχοι αυτής της οργής που…

Η εξέγερση των Γάλλων νεολαίων εργατών και ανέργων αντιμετωπίστηκε με καχυποψία έως και απέχθεια από τα συνδικάτα και τα κόμματα της «Αριστεράς», παρά το γεγονός ότι εμφανίστηκαν να «κατανοούν» το ξέσπασμά της. Αν και όλοι σημειώνουν ότι υπάρχουν βαθύτερες αιτίες που οφείλονται στη φτώχεια και την περιθωριοποίηση ενός τμήματος του πληθυσμού, ταυτόχρονα αποδοκιμάζουν την αντιβία των εξαθλιωμένων και παίρνουν την αγιαστούρα για να κηρύξουν την «ειρήνη» και την επιστροφή στην «ομαλότητα». Στην καλύτερη περίπτωση διαχωρίζονται απ’ την εργατική νεολαιίστικη αντιβία των γόνων των μεταναστών, ζητώντας κάποιες μεταρρυθμίσεις στα πλαίσια του καπιταλισμού, αντί να κοιτάξουν να βαθύνουν τον αντικαπιταλιστικό αγώνα και να προσπαθήσουν να συσπειρώσουν γύρω απ’ την εξεγερμένη νεολαία πλατύτερα τμήματα του πληθυσμού. Τί ζητάμε όμως; Αλλοι καιροί, άλλα ήθη…   Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από τις ανακοινώσεις διάφορων συνδικάτων και οργανώσεων της «Αριστεράς», που συλλέξαμε από τις ηλεκτρονικές τους διευθύνσεις. Τα σχόλια τα αφήνουμε σε σας. Οι εμφάσεις στα κείμενα…

Από την πρώτη στιγμή που εκδόθηκε αυτή εδώ η εφημερίδα, υποστηρίζουμε ότι ο πιο επικίνδυνος φασισμός και ρατσισμός δεν είναι αυτός των θλιβερών σαλτιμπάγκων που πιστεύουν ότι είναι εγγόνια του κοντού με το τετράγωνο μουστάκι, αλλά των γραβατομένων καθωσπρέπει πολιτικών που διαχειρίζονται το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτοί είναι που περνούν νόμους-νεκροταφεία των εργατικών κατακτήσεων. Αυτοί είναι που καλλιεργούν τον έρποντα ρατσισμό δίνοντας στ’ αφεντικά τους την πολιτική νομιμοποίηση να χρησιμοποιούν τους μετανάστες ή τους γόνους τους σαν εργαλεία άκρατης εκμετάλλευσης. Αυτοί είναι που κατεβάζουν τους μπάτσους να μαζέψουν για απέλαση τους «υπεράριθμους» μετανάστες. Αυτοί είναι που στέλνουν τις μονάδες καταστολής να διαλύσουν τις εξεγέρσεις.   Αυτό ακριβώς βλέπουμε να συμβαίνει στη Γαλλία σήμερα. Δείτε πως αντιμετωπίζει το πιο δημοκρατικό κράτος στην Ευρώπη, η Γαλλία, την εξέγερση των γόνων των Αφρικανών μεταναστών (που είναι πλέον Γάλλοι πολίτες). Αφού πρώτα βγήκε ο υπουργός Εσωτερικών (και πουλέν της κυβέρνησης Ντε Βιλπέν) Νικολά Σαρκοζί και…

«Χαστούκι στο γούστο του κοινού». Ετσι τιτλοφορούνταν το πρώτο μανιφέστο των ρώσων φουτουριστών το 1913. Ηταν μια από τις πολλές αβάν γκαρντ επικλήσεις, που ζητούσε να καταστρέψει την αστική αισθητική και τις συμβάσεις σ’ όλους τους τομείς της τέχνης. Στην κινηματογραφική τέχνη, αναγγελόταν το σχέδιο για μια επίθεση στο παλιωμένο ήδη εμπορικό θέαμα, στα προβλέψιμα, χιλιοειπωμένα δακρύβρεχτα σενάρια.   Γνήσιος επίγονος εκείνης της πρωτοπόρας ανατρεπτικής κατεύθυνσης, ο Λαρς Φον Τρίερ είναι το κινηματογραφικό πρόσωπο του καιρού μας: καινοτόμος, τολμηρός, προκλητικός και ταυτόχρονα «στρατευμένος». Οπως ακριβώς ο Ρόμπερτ Μούζιλ έφερε στη θέση του παραδοσιακού μυθιστορήματος τη φιλοσοφική σκέψη, έτσι και ο Τρίερ μετατρέπει το κυρίαρχο στον κινηματογράφο αφηγηματικό μοντέλο σε φιλοσοφικό δοκίμιο. Χρησιμοποιώντας μια εξαιρετικά αφαιρετική φόρμα, ώστε να τονιστούν μόνο τα ουσιώδη, ο θεατής προσκαλείται σε μια δαιμονική ενεργοποίηση της σκέψης του προκειμένου να υπερβεί καθιερωμένες ιδέες και μύθους. Σ’ ένα σκηνικό που όπως ακριβώς και στο Dogville (το πρώτο…

Η στήλη προτείνει (παρά το προχωρημένο της ώρας) στους αναγνώστες της να παρακολουθούν το σόου του Τάκη Τσουκαλά στην εκπομπή των οργανωμένων οπαδών του Ολυμπιακού στο TV Magic. Ρεσιτάλ δίνει ο άνθρωπος και προσπαθεί να εκφράσει αλλά κυρίως να παραμυθιάσει την απανταχού γαυροσύνη, η οποία το τελευταίο διάστημα δεν βρίσκεται στα καλύτερά της. Η κατάσταση διορθώθηκε λίγο μετά τη νίκη επί της Ξάνθης και την επαναφορά στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα, όμως η γκρίνια παραμένει.   Η γραμμή που προσπαθεί να περάσει ο… συνάδελφος είναι ότι οι βασικοί υπεύθυνοι για την πορεία της ομάδας και ιδιαίτερα την ευρωπαϊκή είναι οι παίχτες που έχουν αποκτήσει δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, έχουν δημιουργήσει κλίκες και ομάδες και βάζουν το προσωπικό τους συμφέρον πάνω από αυτό της ομάδας. Στη συνέχεια καταλογίζει ευθύνες στον πρόεδρο που το τελευταίο διάστημα δεν ασχολείται όσο πρέπει με την ομάδα και έχει αφήσει τους παίχτες να κάνουν κουμάντο, ενώ αφήνει και κάποιες αιχμές…

Τους τελευταίους μήνες έτυχε να παρακολουθήσουμε μερικές συνεδριάσεις του Πενταμελούς Εφετείου Αναστολών, στις οποίες εκδικάστηκαν τα αιτήματα πολιτικών κρατουμένων για αναστολή εκτέλεσης της ποινής τους (Τσιγαρίδας, Π. Σερίφης, Σ. Ξηρός, Αθανασάκη δυο φορές). Γίναμε έτσι μάρτυρες μιας διαδικασίας που, όπως μας είπαν δικηγόροι, αποτελεί τη συνήθη δικαστηριακή πρακτική. Περίπου το 80% με 90% των αιτημάτων απορρίπτονται, χωρίς καμιά επιχειρηματολογία. Μ’ ένα ξερό «δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του νόμου».   Γράφουμε αυτό το σχόλιο απ’ αφορμή δυο γεγονότα. Το πρώτο είναι η προ λίγου καιρού προτροπή του προέδρου του Αρείου Πάγου Ρ. Κεδίκογλου προς τους δικαστές, να δείχνουν επιείκεια και να εφαρμόζουν αυτά που προβλέπει ο νόμος, μη στέλνοντας ανθρώπους για ψύλλου πήδημα στη φυλακή. Πράγματι, ο νόμος λέει πως η φυλάκιση πρέπει να εφαρμόζεται κατ’ εξαίρεση και κυρίως όταν ο καταδικασθείς είναι επικίνδυνος φυγής ή τέλεσης νέων αδικημάτων. Η δικαστηριακή πρακτική, όμως, δείχνει ότι κατ’ εξαίρεση δίνεται η αναστολή εκτέλεσης…

♦ Τέλος ανοχής! Ενότητα και αγώνας διαρκείας. Εφτασε η ώρα. Ολες/όλοι στις Γ.Σ. και τις κινητοποιήσεις του κλάδου μας (ΟΛΜΕ) Ωστε υπήρξε ανοχή απέναντι στην κυβέρνηση και της πολιτικής της. Από ποιους; Από τους εργαζόμενους; Από την ΟΛΜΕ; Η αφίσα δεν ξεκαθαρίζει το τοπίο. Υπάρχει, αλήθεια, γραφειοκράτης με τάσεις δημόσιας αυτοκριτικής; Σαφέστατα όχι. Στο κάτω-κάτω, η ηγεσία της ΟΛΜΕ, όπως κάθε σοβαρή γραφειοκρατική ηγεσία που σέβεται τον εαυτό της, το ρόλο της, λίγο ως πολύ κινήθηκε στην πεπατημένη. Επισκέψεις στα υπουργεία, συνεντεύξεις Τύπου, ημερίδες, καμιά ψιλοεικοσιτετράωρη, συμμετοχή -αγωνιστική πάντα- στις κινητοποιήσεις της ΑΔΕΔΥ. Εδωσε τη μάχη. Οι εργαζόμενοι ήταν αυτοί που είχαν ανοχή απέναντι στην κυβέρνηση. Τώρα, όμως, που εξαντλήθηκε η ανοχή τους, κατά τη διαπίστωση και την προτροπή της αφίσας, τώρα που έφτασε η ώρα που περίμενε η ηγεσία του κλάδου, τώρα να δείτε αγώνες, τώρα να δείτε πράματα και θάματα. Αν δεν τα δείτε, δεν πειράζει. Υπάρχει και…

Δωροπλοκίες Στους δρόμους παίρνεις το Mπαχαλορεά! The end is just the beginner (LED ZEPPELIN) Vivre la haine! Vivre des miserables! La sédition est la solution   ♦ Bιασμός=μη συναινετικόν σεξ. ♦ Γ. Πατσιλινάκος: «Συνεχίζω τον αγώνα από άλλο μετερίζι» (PIZOΣΠAΣTHΣ, 4/11/ 05). Kαλό βόλι καπετάνιε… ♦ Aκόμα ζει/ο Σαρκοζί; ♦ «Συνδικαλισμός στις ένοπλες δυνάμεις» (PIZOΣΠA-ΣTHΣ, 4/11/05): αυτό μάς μάρανε… ♦ ΠAPON, 30/10/05: «Oι αντάρτες του ΠAΣOK» – Σε δήμους και νομαρχίες. (Eίπα και γω). ♦ «…συκοφαντώντας τους αγωνιστές της EOKA ως φασίστες» (Γ. Kαραμπελιάς στο ΠAPON, 30/10/05. (Γρίβαμ’ σέ θέλ’ ο… Kαραμπελιάς!). ♦ Tελικά (παρά το EYPΩΠAO της Eλευθεροτυπίας) πάλι Eυρωπέος ο Παναθηναϊκός. ♦ «Eγεννήθη κοινωνικό μανιφέστο» έγραφε η EΛEYΘE-POTYΠIA για το Κόμμα Eυρωπαϊκής Aριστεράς. (άστο και… μανιχέστο, δικέ μου). ♦ «H ισχυροποίηση της ταξικής τους Oμοσπονδίας μέσα από το συνέδριο της OEKIΔE που θα διεξαχθεί στις 5 και 6 Nοέμβρη, αλλά και η προετοιμασία για τις εκλογές στο κλαδικό…

Αγαπητά μου παιδιά Ο καιρός κρύωσε και ζορίζομαι να πάρω πετρέλαιο. Τα είδη πρώτης ανάγκης αυξήθηκαν και δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα. Τα φροντιστήρια των παιδιών ζητάνε χρήματα κι εγώ δεν έχω. Οι λογαριασμοί έρχονται ο ένας πίσω από τον άλλον κι εγώ απελπίζομαι. Είπα να βρω δεύτερη δουλειά, μα δεν έχω καλά – καλά ούτε την πρώτη. Με ταΐζουν σκουπίδια, μου τάζουν, με χλευάζουν, αποστρέφουν το βλέμμα τους λέγοντας μεγάλα λόγια. Τους πιστεύω, δεν έχω άλλη επιλογή. Και τι μπορώ να κάνω δηλαδή; Πάω στο καφενείο και ξεχνιέμαι. Μπορεί και να συζητώ για την μεγάλη αλλαγή που ποτέ δεν έρχεται. Επειτα γυρίζω σπίτι και βλέπω τηλεόραση. Ξεχνιέμαι. Πάω και στο γήπεδο για να εκτονωθώ. Ισως να ξέρω τι συμβαίνει, ίσως πάλι και όχι. Τί σημασία έχει; Είμαι λίγο πατριώτης και λίγο άπατρις, λίγο υποψιασμένος και λίγο ανυποψίαστος, λίγο ξεσηκωμένος και λίγο σκυφτός. Ε, και τι έγινε; Σκυφτός και…

* Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται εδώ πέρα, η άλλη μισή στο Παρίσι βρίσκεται. * Δεν μπορώ πια, κουράζομαι, εκνευρίζομαι, δε βρίσκω λόγια. Ας σχολιάσει κάποιος άλλος το νέο βιβλίο του εξαίρετου συγγραφέως Κώστα Σημίτη και ειδικά τα όσα γράφει για την υπόθεση Οτσαλάν. * Και βέβαια υπάρχει λέξη που να αποφορτίζει την έννοια του βιασμού (ερώτημα της στήλης «Ριπές» στο περασμένο κοντρόφυλλο). Τον πρωταγωνιστή – γαμπρό του Ρόμπερτ ντε Νίρο στην ταινία «Meet the parents» τον έλεγαν Γκέιλορ Γαμισάκη. Λεξίκαυλε, η σειρά σας… * Η Κοκκινοσκουφίτσα κάθεται και ρεμβάζει καθώς πέφτουν τα φθινοπωρινά φύλλα. Αλλα πράσινα, άλλα κίτρινα, άλλα κόκκινα. Ακόμα κι εκεί, το πάλαι ποτέ ΠΟΚ εκπροσωπείται χρωματολογικά, Κε Πάπια μου. ΠΑΟ, ΑΕΚ κι Ολυμπιακός. Ω θεοί, τι ανισότητα! * Αφού διαβάζω ό,τι βρω μπροστά μου, καλά να πάθω. Το αλφάβητο, λέει, το πήραμε από τους φοίνικες! Σιγά να μην το πήραμε κι από τους κάκτους!… * Δηλαδή,…

Μαης 1992. Λος Αντζελες. Μια ρατσιστική δικαστική απόφαση, που αθώωσε τους μπάτσους που ξυλοκόπησαν άγρια τον μαύρο νεαρό τον Ρόντνεϊ Κινγκ, αποτέλεσε τη σπίθα που άναψε τη φωτιά στην πόλη, αλλά και σε 12 άλλες πόλεις της Αμερικής. Αν και ο Κινγκ δεν πέθανε, η βία ξέσπασε αχαλίνωτη από χιλιάδες νέους, πολλοί από τους οποίους ήταν έφηβοι και μόνο οι μισοί απ’ αυτούς μαύροι, σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις των εφημερίδων.   Το «αμερικάνικο όνειρο» συνετρίβη εντυπωσιακά μπροστά στα μάτια της ανθρωπότητας αφήνοντας ένα θλιβερό απολογισμό: 58 νεκροί, 4.000 τραυματίες, 12.000 συλλήψεις. Ο τότε πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν έσπευσε να αποδώσει ευθύνες στη νεοφιλελεύθερη πολιτική του πατέρα Μπους και του προκατόχου του Ρίγκαν, ενώ ο Μπους την ίδια στιγμή που έσπευδε να εκφράσει την «κοινωνική του ευαισθησία» με υποσχέσεις και κατευναστικές δηλώσεις, έστελνε τους μισθοφόρους δολοφόνους των επίλεκτων μονάδων πεζοναυτών να ενισχύσουν το στρατό και την αστυνομία στο Λος…

♦ Δημοκρατικότατα Ξέρετε τί κρατήσαμε εμείς απ’ όλα όσα προδημοσιεύτηκαν από το βιβλίο Σημίτη; Την αναφορά στα της διαδοχής και της εκχώρησης του δαχτυλιδιού στον Γιωργάκη. Επέλεξε, γράφει, να συνεννοηθεί μαζί του και όχι με άλλους που θα μπορούσαν να τον διαδεχτούν, γιατί ο Γιωργάκης είχε «τη μεγαλύτερη αποδοχή στην κοινή γνώμη»! Και ποιος το καθόρισε αυτό; Τα δημοσιεύματα των εφημερίδων και τα γκάλοπ! Ετσι, ο Σημίτης… δημοκρατικότατα παρέκαμψε το κόμμα και τα όργανά του και έδωσε το δαχτυλίδι στον Γιωργάκη, λες και το κόμμα ήταν ιδιοκτησία του. Το σημειώνουμε όχι γιατί περιμέναμε τίποτα το διαφορετικό από ένα αστικό κόμμα, αλλά γιατί ο Σημίτης και η πάλαι ποτέ «ομάδα των τεσσάρων» κατηγορούσαν τον Α. Παπανδρέου ότι κυβερνούσε το κόμμα απολυταρχικά και εφάρμοζε την ενός ανδρός αρχή. Εκείνο, βέβαια, που ποτέ δεν πρόκειται να παραδεχτεί ο Σημίτης και ο κάθε Σημίτης είναι πως και ο ίδιος ήταν δοτός και ο διάδοχός…

Αν εξαιρέσει κανείς τους πιο φανατικούς ακροδεξιούς στη γαλλική κυβέρνηση (Σαρκοζί και συντροφία) όλοι όσοι δημοσιολογούν τούτες τις μέρες, περιδεείς μπροστά στην εξέγερση των κολασμένων νέων προλετάριων της Γαλλίας, εμφανίζονται εξαιρετικά αυτοκριτικοί και συναινετικοί: «Φταίμε, επειδή δεν προσέξαμε τα προάστια με την ανεργία και την εξαθλίωσή τους, φταίμε επειδή δεν τους προσφέραμε ευκαιρίες, πρέπει να επανορθώσουμε με προγράμματα κοινωνικής μέριμνας, μόρφωσης, πολιτισμού και αθλητισμού, εργασιακής ένταξης».   Το ίδιο χιλιοπαιγμένο έργο. Κάθε φορά που ζορίζονται θυμούνται να κάνουν την αυτοκριτική τους γι’ αυτό που δεν έκαναν και δεν πρόκειται να κάνουν, επειδή δεν μπορούν να το κάνουν. Ο σημερινός καπιταλισμός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ζώνες έσχατης ένδειας και κοινωνικής εξαθλίωσης. Τις θυμάται και υπόσχεται ότι θα τις καταργήσει μόνο όταν οι κολασμένοι αυτών των ζωνών βγαίνουν ορμητικά, άγρια, καταστροφικά στο προσκήνιο. Είτε πρόκειται για την καθημαγμένη Ανατολή είτε πρόκειται για την καρδιά των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων. Μόλις το κύμα της…

► Εάν οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί συνεχίσουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες, θα υποχρεωθούν αργά ή γρήγορα να αναμετρηθούν με φαινόμενα βίας τα οποία έχουν τη ρίζα τους στην εξαθλίωση. Οσοι απορούν για τις αιτίες του φαινομένου ξεχνούν ότι ήδη στις φτωχοσυνοικίες της Νάπολης και του Παλέρμο η αστυνομία εκδιώκεται από τους κατοίκους.   Ρομάνο Πρόντι   ► Στην Ελλάδα δεν κινδυνεύουμε από τέτοιου τύπου φαινόμενα, παρά το μεγάλο αριθμό μεταναστών, διότι οι μετανάστες πρώτης γενιάς, παρά τις αδικίες που υφίστανται, είναι εξαιρετικά φοβισμένοι για να προκαλέσουν τέτοιου τύπου επεισόδια.   Απογευματινή   ► Κάποιοι φασίστες από το κυβερνόν κόμμα αλλά και από το δικό μας αρνούνται την υπηκοότητα στους μετανάστες.   Θεόδωρος Πάγκαλος   ► Το Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν ζητεί «προς το παρόν» τον «αποκεφαλισμό» του υπουργού Εσωτερικών, φοβούμενο μη χρεωθεί ότι τροφοδοτεί την εξέγερση.   Ελευθεροτυπία   ► Αυτοί οι άνθρωποι είναι πέρα…

Ενα σημαντικό ποσοστό μεταναστών στηρίζονται στο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, χωρίς να έχουν την αξιοπρέπεια να συνεισφέρουν με την εργασία τους στην περιβάλλουσα κοινωνία. Οι ίδιοι και τα παιδιά τους ευνοούν τους εαυτούς τους ως παρείσακτους.   Φράνσις Φουκουγιάμα

♦ Ο Σημίτης ισχυρίζεται ότι έπαθε το φιάσκο των Ιμίων, γιατί είχε έναν ανίκανο ναύαρχο ως αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων. Ο ναύαρχος Λυμπέρης ισχυρίζεται ότι έπαθε το φιάσκο, γιατί το κουμάντο έκανε ένας ανίκανος πρωθυπουργός. Διαλέγετε και παίρνετε. ♦ Το ΕΣΡ επιμένει στην απόφασή του για κλείσιμο του ραδιοσταθμού Best, επειδή το δεσποταριάτο ενοχλήθηκε από την αθυροστομία του παραγωγού Γρ. Ψαριανού. Η πλειοψηφία απέρριψε την εισήγηση μέλους του ΕΣΡ να επανεξετάσει την απόφαση, επειδή αυτή προκάλεσε αντιδράσεις. Εκείνο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως σ’ αυτή τη δήθεν ανεξάρτητη αρχή συμμετέχουν (και) εκπρόσωποι όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, οι οποίοι ψήφισαν υπέρ της μεσαιωνικής τρομο-λογοκριτικής απόφασης. Τα κόμματα, λοιπόν, έχουν την πολιτική ευθύνη της απόφασης του ΕΣΡ και κάνουν το κορόιδο, ενώ κατά τα άλλα τα στελέχη τους καταφέρονται ενάντια στην απόφαση. ♦ Για τρεις λόγους «αγαπά την Αεροπορία» ο Κάρολος Παπούλιας. Οι δυο πρώτοι είναι οι καθιερωμένες… παπάρες που λένε οι…

● Φλόγες ζωογόνες στο Παρίσι και αλλού ●●● Δεν καίνε τον παλιό κόσμο, βέβαια ●●● Σηματοδοτούν, όμως, την ανάγκη να καεί ●●● Να καεί, πριν μας κάψει όλους στην κόλασή του ●●● Πλάκα έχουν οι κοινωνιολογούντες των ημερών ●●● Ημιμαθείς, φερέφωνοι, προκατειλημμένοι, με το καρότο στο ένα χέρι και το μαστίγιο στο άλλο ●●● Δυστυχώς γι’ αυτούς, οι νέοι των φλεγόμενων οδοφραγμάτων ούτε τους διαβάζουν ούτε τους ακούνε ●●● Αλλά μάλλον δεν είναι οι εξεγερμένοι νέοι ο στόχος τους ●●● Το target group των κοινωνιολογούντων είναι οι νοικοκυραίοι ●●● Αυτοί που δεν μπορούν να καταλάβουν, ακόμα και όταν η οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση δεν διαφέρει και πολύ απ’ αυτή των εξεγερμένων νέων των γκέτο ●●● Αυτοί που έχουν απαλλοτριώσει την ικανότητα του σκέπτεσθαι και κρίνειν και γεμίζουν τα κενά της σκέψης τους ρουφώντας τη μασημένη τροφή της χυδαίας κοινωνιολογίας ●●● Κάποιοι άλλοι, αριστερούληδες και αριστερούτσικοι, φωνάζουν με κείνη τη…

12/11/1969: Ο John Lennon αρνείται μετάλλιο της βασίλισσας Ελισάβετ, διαμαρτυρόμενος για το Βιετνάμ 12/11/1863: Λαυρεωτικά (Ο J. B. Serpieri ζητά αποκλειστική διαχείριση των μεταλλείων 12/11/1838: Γέννηση Αλεξάντρ Μποροντίν 12/11/1933: Δημοσίευση πρώτης φωτογραφίας του «τέρατος του Λοχ Νες» 12/11/1936: Νόμπελ λογοτεχνίας στον Ευγένιο Ο’ Νιλ 12/11/1945: Γέννηση Neil Young 12/11/1927: Ο Τρότσκι εγκαταλείπει την Σοβιετική Ενωση 12/11/1873: Για τη διάλυση διαδήλωσης φοιτητών στα Προπύλαια, χρησιμοποιούνται για πρώτη φορά πυροσβεστικές αντλίες 12/11/1979: Θάνατος Πυθαγόρα (στιχουργού) 13/11/1914: Εφεύρεση σουτιέν 13/11/1979: Θάνατος Δημήτρη Ψαθά 13/11/1868: Θάνατος Τζοακίνο Ροσίνι 13/11/1974: Θάνατος Βιτόριο ντε Σίκα 14/11: Παγκόσμια ημέρα κατά του διαβήτη 14/11/1948: Γέννηση πρίγκιπα Κάρολου 14/11/563: Θάνατος Ιουστινιανού 14/11/1840: Γέννηση Κλοντ Μονέ 14/11/1926: Ιδρυση ΕΠΟ 14/111989: Ο Μάνος Χατζιδάκις ιδρύει την «Ορχήστρα των Χρωμάτων» 14/11/1966: Αρχή δίκης για την υπόθεση «Α-σπίδα» 14/11/1832: Κυκλοφορία πρώτου αυτοκίνητου 14/11/ 1960: Ιδρυση ΟΠΕΚ 15/11/1922: Εκτέλεση των έξι υπεύθυνων για την μικρασιατική καταστροφή 15/11/1747: Κατασκευή πρώτου αδιάβροχου 15/11/1951: Επιβολή θανατικής ποινής…

Η τρίτη μεταφορά στον κινηματογράφο του γνωστού βιβλίου του Κάρολου Ντίκενς. Ο Ολιβερ Τουΐστ άρχισε να δημοσιεύεται σε συνέχειες το 1837 και στόχος του ήταν η καταγγελία του «νόμου για τους φτωχούς» του 1834, για τον οποίο κάποιοι σαν τον Ντίκενς πίστευαν ότι «ως θεραπεία ήταν πολύ χειρότερη από τη νόσο». Ταπεινώσεις, μίσος, δυστυχία, πείνα, τιμωρίες, ήταν λίγα μόνο απ’ όσα υπέφεραν τα τότε «παιδιά των φαναριών» στα πτωχοκομεία των φιλόπτωχων κυριών. Μερικά, όπως ο Ολιβερ Τουΐστ, δραπέτευαν κι έπεφταν στα χέρια συμμοριών, πορτοφολάδων, κ.λπ. Ο Πολάνσκι σωστά δείχνει τη σκοτεινή πλευρά αυτής της ιστορίας, παρότι μ’ αυτό τον τρόπο η ταινία απευθύνεται σ’ ένα νεανικό και λιγότερο σ’ ένα παιδικό κοινό. Κατά τα άλλα, η ταινία δεν χαρακτηρίζεται από καμιά ιδιαίτερη έμπνευση. Αναπαριστά με πιστότητα το Λονδίνο της εποχής, χαρακτηρίζεται από τεχνική αρτιότητα και καλές ερμηνείες, δεν παύει όμως να είναι μια ακαδημαϊκή μεταφορά του μυθιστορήματος του Ντίκενς. Ελένη…