Συντάκτης: Eksegersi.gr

Πριν από πολλά χρόνια, το συνδικαλιστικό κίνημα συσπειρωνόταν γύρω από το αίτημα της ΑΤΑ (Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή). Ζητούσε, δηλαδή, τη θέσπιση ενός μηχανισμού με τον οποίο οι μισθοί θα αναπροσαρμόζονταν αυτόματα, ανάλογα με την αύξηση του επίσημου τιμάριθμου. Οι ταξικές δυνάμεις κριτικάριζαν αυτό το αίτημα ως ρεφορμιστικό, διότι έφραζε το δρόμο στη διεκδίκηση ουσιαστικών αυξήσεων, ενώ στην πρακτική του εφαρμογή δεν θα διατηρού-σε ούτε την αρχική αγοραστική δύναμη των μισθών. Κάποια στιγμή, την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, η ΑΤΑ θεσπίστηκε. Βέβαια, κάθε άλλο παρά ΑΤΑ ήταν, αφού ο μηχανισμός φρόντιζε να αυξάνει τους μισθούς σημαντικά λιγότερο από την αύξηση του τιμάριθμου. Ακολούθησε τότε νέα διελκυστίνδα, με τα συνδικάτα να ζητούν «πραγματική ΑΤΑ» και τις κυβερνήσεις να εφαρμόζουν διάφορες αλχημείες (πάντα σε βάρος των εργαζόμενων), μέχρι που η ΑΤΑ ενταφιάστηκε μετά τιμών και έκτοτε την έχουν ξεχάσει όλοι. Θα περίμενε κανείς ότι σήμερα, σε μια περίοδο που η ακρίβεια καλπάζει,…

Η 58η Σύνοδος των Πρυτάνεων στα Χανιά κράτησε την ίδια κεντριστική στάση με αυτή των Πρυτάνεων στη γνωστή συνέντευξη Τύπου. Απ’ τη μια μεριά τα φαινόμενα αντιβίας του φοιτητικού κινήματος, που ακύρωσε στην πράξη την πρώτη απόπειρα εφαρμογής του νόμου-πλαίσιο και από την άλλη οι «αμφίσημες και αντιφατικές εν πολλοίς κομματικές και συνδικαλιστικές τακτικές» που «εισάγουν (κυρίως αυτές) τα Πανεπιστήμια στη βαθύτερη κρίση της μεταπολιτευτικής περιόδου». Στο ψήφισμά της η Σύνοδος, διαπίστωσε πως, παρά την κρίση αναξιοπιστίας των ΑΕΙ, «η ελληνική κοινωνία αναγνωρίζει τον κορυφαίο ρόλο του Πανεπιστημίου στην ανάπτυξή της» και έτσι έμμεσα «άδειασε» τον υπουργό Παιδείας, ο οποίος πρόσφατα εξευτέλισε παντελώς το δημόσιο Πανεπιστήμιο, δηλώνοντας πως του χρειάζεται το «σοκ» της ίδρυσης των ιδιωτικών ΑΕΙ. Ρίχνοντας το ανάθεμα στο φοιτητικό κίνημα, αλλά και στην ΠΟΣΔΕΠ, που επανειλημμένα έχουν δηλώσει, μετά το πέρας των περσινών φοιτητικών καταλήψεων, πως θα ματαιώσουν την εφαρμογή του νόμου-πλαίσιο στην πράξη, οι Πρυτάνεις, ως…

Στα δεδομένα του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (διαδικασία που δρομολογήθηκε με τη διακήρυξη της Μπολόνια) προσαρμόζει τις μεταπτυχιακές σπουδές στη χώρα μας το νέο νομοσχέδιο, που κατατέθηκε στη βουλή. Τούτο φροντίζει να το κάνει σαφές εξ αρχής η αιτιολογική έκθεση, που συνοδεύει το σχέδιο νόμου: «το παρόν σχέδιο νόμου κωδικοποιεί και συμπληρώνει τις ισχύουσες διατάξεις για τις μεταπτυχιακές σπουδές, προκειμένου να προσαρμοστεί πλήρως η ελληνική νομοθεσία στα ευρωπαϊκά δεδομένα…αποσκοπεί πλην των άλλων στην ευελιξία της οργάνωσης και λειτουργίας Προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ)…αλλά και στη συνεργασία των ΑΕΙ της χώρας μας με αναγνωρισμένα ομοταγή ιδρύματα του εξωτερικού και κυρίως της Ευρώπης για κοινά προγράμματα… στην προώθηση της κινητικότητας και επίλυση των δυσχερειών για την ελεύθερη διακίνηση φοιτητών…στη συστηματοποίηση και ουσιαστικοποίηση της χρηματοδότησης τόσο των μεταπτυχιακών σπουδών όσο και της πανεπιστημιακής έρευνας και στην ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου για την ποιοτική αξιολόγηση των μεταπτυχιακών προγραμμάτων σπουδών». Ευελιξία, κινητικότητα, χρηματοδότηση υπό όρους και…

Οι κάτοικοι της Λευκίμμης δίνουν ένα σκληρό αγώνα για το δικαίωμά τους στη ζωή. Η εξέλιξη αυτού του αγώνα δεν τους άφησε άλλα περιθώρια, εκτός από τη σύγκρουσή τους με τις κατασταλτικές δυνάμεις του αστικού κράτους. Υπομνήματα έκαναν, στα κόμματα πήγαν, στα δικαστήρια προσέφυγαν, το κράτος απεφάνθη: η περιοχή τους θα μετατραπεί σε σκουπιδότοπο. Τι άλλο τους έμενε να κάνουν; Να εμποδίσουν την εγκατάσταση του εργολάβου. Το έκαναν και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ. Δυο επιλογές είχαν. ‘Η θα έσκυβαν το κεφάλι και θα γύριζαν στα σπίτια τους ντροπιασμένοι ή θα έκαναν νόμο το δίκιο τους και θα συγκρούονταν. Επέλεξαν το δεύτερο. Και το έκαναν όχι με τη λογική του καρπαζοεισπράκτορα («εμείς θα τους σπρώξουμε, αυτοί θα μας χτυπήσουν και θα μας ρίξουν χημικά, εμείς θα φύγουμε και θα τους καταγγείλουμε», όχι με τη λογική του καραγκιόζη («θα με δείρεις, θα με δείρεις, θα ιδρώσεις, θα κρυολογήσεις»), αλλά με τη…

10ωρα και 12ωρα «χτυπούν» καθημερινά τα συνεργεία συντήρησης στον ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου της ΔΕΗ, προκειμένου να ολοκληρώσουν γρήγορα την αναβάθμιση του στροβίλου της τρίτης μονάδας. Από τις 9 το βράδυ της Παρασκευής 13 Ιούνη, τρεις ώρες πριν σχολάσουν, οι συνάδελφοί του αναζητούσαν τον 37χρονο Γιάννη Δαβίτη. Τον βρήκαν νεκρό λίγο πριν τις 2 τα ξημερώματα, στο υπόγειο του λέβητα της τέταρτης μονάδας. Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι έπεσε από μεγάλο ύψος. Η ΔΕΗ, όπως κάνει πάντοτε, εξέδωσε μια τυπική ανακοίνωση και εξέφρασε τα συλλυπητήριά της στην οικογένεια του νεκρού. Για τους καπιταλιστές ένας ακόμη θάνατος, μια ακόμη δολοφονία, δε σημαίνει τίποτα. Η δουλειά συνεχίζεται…

Μετά από 100 χρόνια το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα αποφάσισε να αποκαταστήσει τα πράγματα και σε επίπεδο συμβολισμών. Στο πρόσφατο συνέδριό του αφαίρεσε κάθε αναφορά στο μαρξισμό και τις «ελπίδες της επανάστασης» (απομεινάρια από την εποχή της Β’ Διεθνούς) και αυτοορίστηκε ως αστικό ρεφορμιστικό κόμμα που αποδέχεται την οικονομία της αγοράς (δηλαδή τον καπιταλισμό) και προωθεί τη μικτή οικονομία (ιδιωτικό και κρατικό καπιταλισμό). Ελπίζουμε να αφαίρεσαν και τη Διεθνή από ύμνο του κόμματος, για να μην προσβάλλεται άλλο η μνήμη του Κομμουνάρου Εζέν Ποτιέ, που έγραψε αυτούς τους αθάνατους στίχους. Χαιρετίζουμε την απόφαση των γάλλων σοσιαλδημοκρατών και ελπίζουμε το παράδειγμά τους να ακολουθήσουν κάποιοι που εδρεύουν στην πλατεία Κουμουνδούρου και τον Περισσό (αν και δε νομίζουμε ότι θα το κάνουν).

Ταπεινωτικό τέλος είχε η επιχείρηση δεκάδων αστυνομικών να σπάσουν τον αποκλεισμό από χιλιάδες διαδηλωτές της πόλης Moquegua στο νότιο Περού στις 16 Ιουνίου.  Οι κάτοικοι που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις διεκδικούν από την κυβέρνηση μεγαλύτερο μερίδιο για την περιοχή τους από τους φόρους που εισπράττει από τη Southern Copper Corporation, τη μεγαλύτερη εταιρία εξόρυξης χαλκού του Περού, της οποίας τα μεγαλύτερα ορυχεία βρίσκονται στην περιοχή της Moquegua. Οι τιμές του χρυσού, του χαλκού και του ψευδάργυρου έχουν εκτοξευτεί στα ύψη, όπως και τα κέρδη των εταιριών εξόρυξης, γεγονός που προκαλεί κοινωνική ένταση σ’ όλες τις περιοχές του Περού όπου υπάρχουν ορυχεία, καθώς οι κάτοικοι βλέπουν ότι το μόνο που αποκομίζουν από το φυσικό πλούτο της γης τους είναι η μόλυνση και η καταστροφή του περιβάλλοντος. Οι κάτοικοι της Moquegua είχαν αποκλείσει πριν από μια βδομάδα την πόλη, στήνοντας οδοφράγματα στους γύρω δρόμους, στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο που συνδέει το Περού με τη…

Το στρατό σχεδιάζει να βγάλει στους δρόμους των ιταλικών πόλεων ο Μπερλουσκόνι, όπως αποκάλυψε ο υπουργός Πολέμου Ιγκνάτσιο Λα Ρούσα, προκειμένου να βοηθήσει την αστυνομία στην «αντιμετώπιση της εγκληματικότητας». Και τι βρήκε ν’ απαντήσει ο ηγέτης της «κεντροαριστεράς» Βάλτερ Βελτρόνι; Οτι η απόφαση αυτή είναι ταπεινωτική για τις δυνάμεις επιβολής της τάξης! Πανομοιότυπες ήταν οι αντιδράσεις που προήλθαν και από τα συνδικάτα των μπάτσων, που ζήτησαν περισσότερες προσλήψεις μπάτσων και όχι βοήθεια από το στρατό. Κι ύστερα, απορούμε που όσοι Ιταλοί πήγαν στις κάλπες προτίμησαν Μπερλουσκόνι.

Απανωτά ισχυρά πλήγματα δέχονται το τελυταίο διάστημα οι αμερικανονατοϊκές δυνάμεις κατοχής και οι μαριονέτες τους στο Αφγανιστάν. Το πρώτο ήταν η θεαματική επιχείρηση απελευθέρωσης 1.200 κρατουμένων στη φυλακή Σαρπόσα της Κανταχάρ. Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από δύο βομβιστές αυτοκτονίας και 30 μαχητές την περασμένη Παρασκευή, 13 Ιουνίου, στις 9:20 το βράδυ. Ο ένας βομβιστής ανατίναξε ένα φορτηγό φορτωμένο με εκρηκτικά στην κεντρική πύλη και ο δεύτερος στην πίσω πλευρά της φυλακής. Αμέσως μετά, μια ομάδα μαχητές πάνω σε μοτοποδήλατα επιτέθηκαν με ρουκέτες και πυροβόλα, σκοτώνοντας τουλάχιστον 15 αστυνομικούς, και άνοιξαν τα κελιά. Ανάμεσα σ’ αυτούς που απέδρασαν ήταν και 400 πολιτικοί κρατούμενοι Ταλιμπάν, οι οποίοι διέφυγαν με αυτοκίνητα που τους περίμεναν, χωρίς να μπορέσουν οι αφγανονατοϊκές δυνάμεις στην πόλη να αντιδράσουν. Πολλοί κρατούμενοι κατάφεραν να διαφύγουν, με τη βοήθεια της νύχτας, μέσα από τους κήπους που περιβάλλουν την πόλη. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αποδράσεις στην ιστορία. Το ανθρωποκυνηγητό που…

Μετά από πάνω από ένα μήνα διαπραγματεύσεων, η διαμεσολαβητική προσπάθεια της Αιγύπτου για την επίτευξη εκεχειρίας μεταξύ της κυβέρνησης της Χαμάς στη Γάζα και του Ισραήλ (για την οποία μόλις το 10% πιστεύει ότι θα εφαρμοστεί, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις του περασμένου μήνα), η εξάμηνη εκεχειρία συμφωνήθηκε και άρχισε να εφαρμόζεται τα ξημερώματα της περασμένης Πέμπτης. Σύμφωνα με τη συμφωνία, αν η εκεχειρία κρατήσει τρεις μέρες, οι Σιωνιστές θα χαλαρώσουν τον αποκλεισμό της Γάζας, επιτρέποντας τη διακίνηση βασικών προμηθειών στην περιοχή, ενώ αν η εκεχειρία διαρκέσει περισσότερο, θα αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για το άνοιγμα του περάσματος της Ράφα (μεταξύ Γάζας και Αιγύπτου). Στη συμφωνία δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε ανταλλαγή κρατουμένων, ούτε απελευθέρωση του ισραηλινού στρατιώτη που αιχμαλωτίστηκε πριν από δύο χρόνια. Φυσικά, οι Σιωνιστές εκμεταλλεύτηκαν όλο το προηγούμενο διάστημα –ακόμα και μερικές μέρες πριν την έναρξη της εκεχειρίας– για να εξαπολύσουν επιθέσεις τόσο στη Δυτική Οχθη όσο και στη Λωρίδα της…

Η ραγδαία άνοδος της τιμής του πετρελαίου –που συνεχίστηκε και αυτή τη βδομάδα, με τις τιμές να κυμαίνονται μεταξύ 135 και 140 δολαρίων το βαρέλι– θέτει επί τάπητος τα εξής ερωτήματα: Πόσο αυτό το ράλι οφείλεται σε πραγματικά αίτια και πόσο σε κερδοσκοπία; Ανεξάρτητα από το που οφείλεται η έκρηξη των τιμών, πώς θα μπορέσει να μπει ένας φραγμός και ποιος θα τον θέσει; Οι οπαδοί της θεωρίας της «κορύφωσης της παραγωγής πετρελαίου» (peak oil), δηλαδή της ολοένα και μεγαλύτερης εξάντλησής του, μας προετοιμάζουν για τα χειρότερα. Γι’ αυτούς δεν υπάρχει κερδοσκοπία και μονοπωλιακές τιμές που επιβάλλονται από το χρηματιστικό κεφάλαιο. Υπάρχει μόνο ο κίνδυνος του «peak oil», στο οποίο πλησιάζουμε, δεδομένου ότι η αυξημένη ζήτηση δε μπορεί να ικανοποιηθεί από την προσφορά. Αυτή η εξήγηση, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι περιέχει δόσεις αλήθειας (χωράει πολλή συζήτηση γύρω από το πόσο επαρκούν τελικά τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και εδώ οι…

Η παράδοση θέλει το καλοκαίρι να κατακλύζεται από αδιάφορες ταινίες και η τρέχουσα κινηματογραφική εβδομάδα φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτή την τακτική. Εχουμε λοιπόν εννέα ταινίες, εκ των οποίων οι περισσότερες είναι εντελώς ανάξιες λόγου. Από τις υπόλοιπες ξεχωρίζουν κατά τα ειωθότα δύο επανεκδόσεις. Η μία είναι η γνωστή νουβέλα του Τρούμαν Καπότε «Πρόγευμα στο Τίφαννυς», της οποίας τη σκοτεινιά μετέτρεψε το Χόλιγουντ, μέσω του Μπλέικ Εντουαρντς, σε μια ευχάριστη, λίγο δακρύβρεχτη κωμωδία, που διασκέδασε εκατομμύρια θεατές και έκανε πάμπλουτους τους συντελεστές της. Η άλλη είναι η «Εξαφάνιση» του Αλαν Πάκουλα, ένα ψυχολογικό θρίλερ που με αφορμή την εξαφάνιση ενός επιχειρηματία ερευνά τη σχέση ενός ντετέκτιβ με μια πόρνη και πίσω απ` αυτούς τη σκοτεινή πλευρά της Αμερικής. Η ταινία παραπέμπει στη δεκαετία του `70, όταν η νέα ήπειρος εξακολουθούσε να παρουσιάζει ενδιαφέρον και ο mainstream αμερικανικός κινηματογράφος είχε ακόμα κάτι να πει. Από τις νέες ταινίες ξεχωρίζουν οι «Κλέφτες αλόγων»…

Ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου και μπορούμε να κάνουμε ένα πρώτο απολογισμό γι’ αυτά που είδαμε. Σε γενικές γραμμές, δεν είχαμε τη μεγάλη έκπληξη σε ό,τι αφορά τις ομάδες που προκρίθηκαν (εκτός από τη Γαλλία και την Τσεχία, που έδωσαν την θέση τους σε Ολλανδία και Τουρκία), είχαμε όμως διαφοροποιήσεις στην κατάταξη των ομίλων, γεγονός που έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε ενδιαφέροντα ζευγάρια στην προημιτελική φάση. Κάποια από τα φαβορί για τον τελικό θα αποχαιρετήσουν νωρίς τη διοργάνωση, αφού με άλλον αντίπαλο ήλπιζαν ότι θα συναντηθούν και άλλον βρήκαν στο δρόμο τους. Αναφερόμαστε στη Γερμανία και την Ιταλία. Η Γερμανία έχασε την πρώτη θέση του ομίλου της από την Κροατία και πρέπει να αντιμετωπίσει την Πορτογαλία, όπως και η Ιταλία που θα αντιμετωπίσει την Ισπανία. Μέχρι σήμερα,  καλό ποδόσφαιρο έχει παίξει μόνο η Ολλανδία που δείχνει αρκετά δυνατή και οι παίχτες της έχουν όρεξη να διασκεδάσουν και…

Γράφαμε πριν από μερικές εβδομάδες για τη μουσειοποίηση του Μάη του ‘68 και την προσπάθεια ενσωμάτωσής του στην κυρίαρχη ιδεολογία. Στο μεταξύ, μια εκδήλωση που έγινε στην Ελλάδα μάς θύμισε ότι μουσειοποιήσεις δεν κάνει μόνο η αστική τάξη, αλλά και η ψευτοαριστερά. Μέσω των δικών της μουσειοποιήσεων αφυδατώνει τα επαναστατικά γεγονότα του παρελθόντος και προσπαθεί να τα μετατρέψει σε στηρίγματα της διαχειριστικής στρατηγικής της. Οι μεγαλύτεροι στην ηλικία γνωρίζουμε από πρώτο χέρι (και οι νεότεροι ενδεχομένως από τα διαβάσματά τους), ότι τις δυο πρώτες δεκαετίες της μεταπολιτευτικής περιόδου οι λέξεις Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) ήταν απαγορευμένες στο πολιτικό λεξιλόγιο του Περισσού. Οι αναφορές τους στο παρελθόν σταματούσαν στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αλλωστε, μετά την πραξικοπηματική 6η Ολομέλεια του 1956, η επανάσταση του 1946-49 είχε βαφτιστεί «τυχοδιωκτισμός». Μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού», όμως, και τη μεγάλη κρίση που πέρασε ο Περισσός, ο ΔΣΕ συμπεριλήφθηκε στο κομματικό επετειολόγιο. Σ’ αυτό το πλαίσιο, μάζεψαν τους…

♦ Οχι στην Ευρωσυνθήκη. Δημοψήφισμα τώρα  (ΣΥΡΙΖΑ) Βεβαίως είναι σωστό ότι η Ευρωσυνθήκη θα έπρεπε να επικυρωθεί με δημοψηφίσματα στις χώρες-μέλη. Βεβαίως και είναι σωστό ότι οι αστικές δυνάμεις επέλεξαν να την επικυρώσουν από τα κοινοβούλια για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Ωραία και καλά όλ’ αυτά. Αλλά προκύπτουν και ορισμένα πολιτικά προβληματάκια στα οποία οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας και κυρίως αυτές που είναι έτοιμες να κυβερνήσουν –ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή– υποχρεούνται να απαντήσουν. Ολη αυτή η ιστορία δε θέτει επί τάπητος ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα αντιδημοκρατικής-αυταρχικής λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Πώς και με ποια τακτική θα το αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνει κυβέρνηση; Τη στιγμή μάλιστα που δεν θα είναι μόνος του στην κυβέρνηση –τι κρίμα– αλλά θα συνεργάζεται με τις προοδευτικές και τίμιες δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, που διακρίνονται για την ευρωλαγνεία τους. Εχω την εντύπωση ότι αυτό το θέμα ειδικά ο σύντροφος Αλαβάνος, λόγω της προηγούμενης θητείας…

Γιούρο: είναι βαθιά η τρύπα του τσολιά 65 ώρες δουλειά τη βδομάδα: η ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα Εργατικές αντιστάσεις: μας «παίρνουν» από παντού… Θέση, αντίθεση, σύνθεση, επίθεση ♦ Τον θυμάστε τον Αλέξη Οικονομίδη; (πάλαι ποτέ του Περισσού και του Ριζοσφάχτη δημοσιογράφος). Ε, λοιπόν, είναι πλέον εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑΟΣ (φυσιολογική εξέλιξη…) (μετά τις περασμένες εκλογές). ♦ Υπάρχει(;) κι αυτή: η «Συντροφική Συσπείρωση Ενάντια στην Αντιεθνικιστική Τρομοκρατία» ανακοίνωση της οποίας ευχαρίστως δημοσίευσε η «ΡΗΞΗ» (με το παρελθόν της) της 24/5/08. Οι Ελληναράδες –όπως δείχνουν– δεν γνωρίζουν στοιχειώδη πράγματα της ελληνικής γλώσσας. Πάρτε δείγμα: «… επέλεξε να γίνει η ουρίτσα των αντεθνικών συμπλεγμάτων κάποιων περιθωριακών ομαδούλων…» Ομαδούλων – πως λέμε, υποδούλων, μάτωμα των ούλων κ.ο.κ.… ♦ 30 εκατ. ευρώ ετησίως θα κοστίζουν τα αντικαπνιστικά μέτρα της κυβέρνησης (δηλαδή 10.000.000 πακέτα τσιγάρα σε σημερινές τιμές). Και οι εταιρίες το δέχονται τόσο εύκολα; ♦ 3.000 ευρώ πρόστιμο επέβαλε η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα…

Αγαπητά μου παιδιά Εδώ Λιλιπούπολη, εδώ Λιλιπούπολη. Σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζομένων καταναλωτών, των  ελεύθερων δηλητηριασμένων Ελλήνων. Αδέρφια μας μεσάζοντες, αδέρφια μας έμποροι, είμαστε άοπλοι (αλλά όχι για πολύ). Πώς είναι δυνατό να χυθεί ουκρανικό ηλιέλαιο, πώς είναι δυνατό να τρώμε πανάκριβα δηλητηριασμένα γιαούρτια, μέλια, κοτόπουλα, βαλβολίνες, υγρά φρένων; Εδώ Λιλιπούπολη:  Το χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι χορεύει τσιφτετέλι στο χορό των μπιζελιών και τα κολοκυθάκια χτυπάνε παλαμάκια πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν. Μ’ ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών ήρθε η ώρα πια κι εγώ ήρθε η ώρα πια κι εγώ να χορέψω με λαχτάρα αγκαλιά με μια αγκινάρα το πρώτο μου ταγκό. Βλίτα και σπανάκι χορεύουνε συρτάκι χορεύουνε συρτάκι στο χορό των μπιζελιών κι η μπάμια η μεγάλη χορεύει πεντοζάλη πάνω στην πρασινάδα και πάνω στο γκαζόν Μ’ ένα πράσινο καινούργιο παπιγιόν προχωρώ για τον χορό των μπιζελιών ήρθε η ώρα…

Το καλοκαίρι παραθερίζουμε. Το χειμώνα, πώς σκ@τ@ το λένε αυτό που κάνουμε; Κι αν τη μέρα κάνουμε ημερίδες, τη νύχτα τι κάνουμε, νυχτερίδες; Ποιες εσπερίδες και ποια μήλα, ρε; Μεθαύριο Δευτέρα, το αιώνιο «παιντί», ή ΓΑΠ (Γκαφατζής Αδέξιος Ποδηλάτης) ή Giorgakis, κλείνει τα 56 χρόνια από τότε που άνοιξε τα μάτια του στο St Paul της Minnesota. Φαντάζομαι ότι ευχές θα γίνονται δεκτές μέσω διαδικτύου (mail, chat, web cameras κλπ.) τα οποία ο ΓΑΠ παίζει στα εννιά δάχτυλα των χεριών του (ήταν δέκα πριν την καταραμένη… αριστερή στροφή και τα βλέπω να γίνονται οκτώ αν κάνει και κα’να δεξιόστροφο άνοιγμα στο μεσαίο χώρο). Δεν θα μπορεί να τρώει και finger food –όπως κάθε αμερικανόπαις– χωρίς δάχτυλα… Ευγενική χορηγία της στήλης οι περί μυλωνά παροιμίες: «Μυλωνάς δε δούλευε, το αλεύρι μοίραζε». «Ολοι κλαίν’ τον πόνο τους κι ο μυλωνάς τ’ αυλάκι». «Σαν θέλει η μοίρα μυλωνάς γίνεται και δεσπότης». «Οποιος είναι…

♦ Σαν κλεφτρόνια Αν περάσεις μια μέρα σε αίθουσα ποινικού δικαστήριου μπορεί και να το διασκεδάσεις. Ειδικά αν σου τύχουν υποθέσεις κλοπής και απάτης. Θα ακούσεις τα απίθανα επιχειρήματα που επιστρατεύουν οι κατηγορούμενοι και οι δικηγόροι τους και ορισμένες φορές θα διαπιστώσεις πως ενώ υπάρχει η βεβαιότητα πως την έχουν κάνει τη λαμογιά, το δικαστήριο τους αθωώνει, γιατί έχουν καταφέρει να οργανώσουν καλά τη νομική τους άμυνα σε επίπεδο αποδείξεων. Γιατί τα αναφέρουμε όλ’ αυτά; Γιατί ποινική υπεράσπιση ψιλοκλεφτρονιών θυμίζει ο πολιτικός λόγος των τελευταίων ημερών, μετά από ορισμένες αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Μίζενς. «Εμείς δεν τα πήραμε  μαύρα, αλλά ήταν χορηγία και έχουμε παραστατικά». «Εγώ τα αγόρασα με τιμολόγια και τα εξόφλησα με δόσεις». Και άλλα τέτοια απείρου πολιτικού κάλλους επιχειρήματα. Σε ένα ποινικό δικαστήριο οι κατηγορούμενοι σίγουρα θα απαλλάσσονταν, αφού φρόντισαν να κάνουν τη λαμογιά με νομιμοφανή τρόπο. Στο δικαστήριο της πολιτικής, όμως, οι πάντες έχουν καταλάβει τι…

Κορωνίδα στα τεκταινόμενα των ημερών οι αποκαλύψεις για τα «δωράκια» της Siemens σε διακεκριμένα πολιτικά στελέχη. «Δωράκια» αξίας έως και δεκάδες χιλιάδες ευρώ, που έδεναν αρμονικά με τις πολύ ψηλότερες μίζες για τα έργα που επί δεκαετίες εκτελεί στην Ελλάδα ο γερμανικός μονοπωλιακός κολοσσός. Κολλημένοι με τη μίζα οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου, πληρώνονται αδρά από τα πραγματικά αφεντικά του τόπου, προκειμένου να εξαπατούν, να ενσωματώνουν, να καταστέλλουν τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους. Την ίδια στιγμή, οι κυβερνήσεις των κρατών-μελών της ΕΕ καταργούν και τυπικά το 8ωρο, επιταχύνοντας την πορεία προς τον εργασιακό μεσαίωνα, ενώ η κυβερνητική πλειοψηφία ψηφίζει στην ελληνική Βουλή ρύθμιση, ώστε αν κάποιο δικαστήριο ξεφύγει και αρνηθεί να κηρύξει μια απεργία παράνομη και καταχρηστική, η έφεση της εργοδοτικής πλευράς να συζητιέται το πολύ εντός 48 ωρών και από επιλεγμένη (δηλαδή ελεγχόμενη) σύνθεση δικαστών. Ενα κουβάρι είναι όλα. Η ακρίβεια στην αγορά και τα φορολογικά χαράτσια, που…