Από την πρώτη στιγμή, αξιολογώντας τα δεδομένα στην υπόθεση της δολοφονίας του 19χρονου οπαδού του Αρη, αναφερθήκαμε στην προσπάθεια όλου του αστικού εσμού να περιχαρακώσει την υπόθεση στην οπαδική της διάσταση. Η κυβέρνηση, οι μπάτσοι, τα «πετσωμένα» ΜΜΕ, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ και οι νεοναζί προσπάθησαν να θολώσουν τα νερά και να δημιουργήσουν σύγχυση, τόσο για τις νεοναζιστικές και φασιστικές πολιτικές καταβολές του τάγματος εφόδο» όσο και για τις σχέσεις του με την ΠΑΕ ΠΑΟΚ, προκειμένου να κρυφτούν οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που ανέχτηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα τη δράση των οργανωμένων οπαδών του ΠΑΟΚ, οπαδική και πολιτική για να αποφύγει το πολιτικό κόστος που θα είχε μια σύγκρουση μαζί τους.
Επίσης, τονίσαμε ότι οι φασιστικές, νεοναζιστικές καταβολές των ΠΑΟΚτζίδικων ταγμάτων εφόδου ήταν ξεκάθαρες και αποδεικνύονταν από τη δράση τους. Από τον τρόπο που έδρασαν στη δολοφονία του 19χρονου οπαδού του Αρη, που θύμιζε καταδρομική επιχείρηση σε εχθρική περιοχή. Από την επιλογή των στόχων τους στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης, όπου έκαναν επιθέσεις ενάντια σε μετανάστες, σε φοιτητές της ΕΑΑΚ, σε μέλη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ, σε αντιφασίστες μαθητές και καθηγητές και όχι σε οπαδούς άλλων ομάδων. Και από τον τρόπο που αντιμετώπισαν την υπόθεση της δολοφονίας του Αλκη, με τις ανακοινώσεις τους και με την ανάρτηση πανό στις εξέδρες των γηπέδων που έπαιζαν οι ομάδες του ΠΑΟΚ. Τα παραπάνω οδηγούν αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ο οπαδικός στρατός του Σαββίδη, δρώντας ενιαία σε οπαδική και πολιτική διάσταση, εφαρμόζει το δόγμα «μια πόλη, μια ομάδα, μια μαύρη ιδεολογία».
Αν, παρολαυτά, κάποιοι είχαν αμφιβολίες για την πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση του ΠΑΟΚτζίδικου τάγματος εφόδου, είναι σίγουρο ότι πείστηκαν από το πανό με το σύνθημα «Αδέλφια κρατάτε γερά», που κρεμάστηκε στο πέταλο της Τούμπας, στον επαναληπτικό αγώνα του Conference League κόντρα με τη Μίντιλαντ. Οι οργανωμένοι οπαδοί του ΠΑΟΚ έδειξαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την ιδεολογία που επικρατεί στις γραμμές τους. Εκφράζοντας την υποστήριξή τους στους προφυλακισμένους οπαδούς, ανέλαβαν με τον πιο επίσημο τρόπο την «πολιτική ευθύνη» για τη δολοφονία του οπαδού του Αρη. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε για να πείσουμε ότι όσοι επικροτούν την εν ψυχρώ δολοφονία ενός 19χρονου, μόνο και μόνο γιατί υποστήριζε διαφορετική ομάδα, δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά υπάνθρωποι φασίστες και νεοναζί.
Σε μια πρώτη ανάγνωση, η ενέργειά τους φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με την προσπάθεια που κάνει σύσσωμος ο αστικός εσμός για να βγάλει την υπόθεση από την επικαιρότητα, προκειμένου να μην αναδειχτούν οι ευθύνες της κυβέρνησης και του Σαββίδη. Αν όμως εκτιμήσουμε πιο προσεχτικά τα δεδομένα, θα δούμε ότι βρίσκεται «εντός γραμμής». Είναι σε όλους γνωστό ότι οι οργανωμένοι οπαδοί της ομάδας ελέγχονται σε απόλυτο βαθμό από τον Σαββίδη και επί της ουσίας λειτουργούν σαν οπαδικός του στρατός.
Το προηγούμενο διάστημα, η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, για να βγάλει από τη δύσκολη θέση τον Σαββίδη, έριξε στην πιάτσα το επιχείρημα ότι η πρόσφατη δολοφονική επίθεση εναντίον των οπαδών του Αρη ήταν μια ενέργεια ακραίας οπαδικής βίας από κάποιους «τρελαμένους» που δεν έχουν θέση στην οικογένεια του ΠΑΟΚ, χωρίς κανένα πολιτικό υπόβαθρο (ούτε φα, ούτε antifa έλεγαν τα «παπαγαλάκια» του Σαββίδη). Συνεπώς, γεννιέται το ερώτημα, γιατί δε δόθηκε εντολή από την ΠΑΕ στην ηγεσία των οργανωμένων οπαδών να κατεβάσει αμέσως το πανό της ντροπής, αλλά επέτρεψε να παραμείνει στα κάγκελα σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, βγάζοντας μόνο εκ των υστέρων και μόνο μετά το ντόρο που έγινε, μια υποκριτική ανακοίνωση με την οποία καταδίκασε την ενέργεια των οπαδών της ομάδας;
Η απάντηση είναι πολύ απλή. Ο οπαδικός στρατός βρίσκεται σε δύσκολη θέση και ο πρόεδρος, για να τονώσει το ηθικό του, επέτρεψε να σηκωθεί το συγκεκριμένο πανό στην Τούμπα. Ο Σαββίδης, με αυτόν τον τρόπο, έστειλε «μήνυμα» προς τους οργανωμένους οπαδούς: Σας στηρίζω και είμαι στο πλευρό σας, αλλά για λόγους τακτικής και επικοινωνίας, η ΠΑΕ θα δηλώνει δημόσια ότι οι πράξεις σας δεν εκφράζουν την οικογένεια του ΠΑΟΚ. Υπό αυτή την οπτική γωνία θα πρέπει να αξιολογήσουμε την υποκριτική ανακοίνωση που έβγαλε για να «καταδικάσει» το μήνυμα που είχε το πανό των οπαδών της ομάδας. Αλλωστε, όλο αυτό το διάστημα δεν έχει γίνει καμιά ενέργεια από τη διοίκηση του ΠΑΟΚ για να ληφθούν μέτρα κατά των οργανωμένων οπαδών και να περιοριστεί η δράση τους.
Αν αυτό σας θυμίζει κάτι, δεν κάνεται λάθος. Πρόκειται για την τακτική του Μιχαλολιάκου και της ΧΑ. Πρώτα ντοπάρει τα τάγματα εφόδου με τις «ξιφολόγχες που θα αρχίσουν πάλι να ακονίζονται στα πεζοδρόμια». Μετά το έγκλημα παίρνει αποστάσεις (τον Φύσσα τον σκότωσαν σε ποδοσφαιρικό καυγά – ο Ρουπακιάς ήταν πρώην μέλος του ΚΚΕ κτλ.), όταν στριμώχνεται καταδικάζει, μετά «αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη» για να δείξει στα τάγματα εφόδου ότι είναι πάντα δίπλα τους και απλώς κάνει… αναγκαστικούς πολιτικούς ελιγμούς. Τα ίδια έκαναν και μετά τις επιθέσεις εναντίον αντιφασιστών από το τάγμα εφόδου στο ΕΠΑΛ Σταυρούπολης. Πρώτα χαιρέτισαν και μετά… έσκιζαν τα ρούχα τους ότι τάχα τους… συκοφαντούμε. Την ίδια ακριβώς τακτική ακολουθεί και η ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Και τα φασισταριά παίρνουν το μήνυμα, γιατί ξέρουν πολύ καλά πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι. Το έχουν διδαχτεί.
Οφελος από την ενέργεια των οπαδών του ΠΑΟΚ έχει και η κυβέρνηση. Ο θίασος του Κούλη προσπαθεί να πείσει ότι δε θα ανεχτεί τέτοιες ενέργειες και γι’ αυτό οι δικαστικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα προκειμένου να εντοπιστούν οι οπαδοί που κρέμασαν το πανό στα κάγκελα της Τούμπας. Τα κυβερνητικά «παπαγαλάκια» τόνισαν αφενός την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης και αφετέρου την ανάγκη να υπάρξουν σκληρά κατασταλτικά μέτρα κατά των οργανωμένων οπαδών, παρουσιάζοντας την ενέργεια των οπαδών του ΠΑΟΚ σαν ένα ακόμη επεισόδιο ακραίας αθλητικής βίας. Ταυτόχρονα, φρόντισαν να «θάψουν» κάθε πτυχή που σχετίζεται με την πολιτική διάσταση της υπόθεσης.
Δυστυχώς, όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από τη στιγμή της δολοφονίας, οι αναφορές στην υπόθεση σχετίζονται με την οπαδική της διάσταση και οι πολιτικές τείνουν να εξαφανιστούν. Στην περίπτωση της δολοφονίας του 19χρονου οπαδού του Αρη έχουμε το πιο απτό αποτέλεσμα της εφαρμογής σε απόλυτο βαθμό του δόγματος «No Politica» στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών (του ΠΑΟΚ εν προκειμένω). Η έλευση του Σαββίδη είχε ως συνέπεια να εκδιωχθεί κάθε αριστερό, αντικαπιταλιστικό και αντιφασιστικό στοιχείο από τους συνδέσμους των οπαδών της ομάδας και από τις εξέδρες της Τούμπας. Ο έλεγχος της Θύρας 4 και των μεγάλων συνδέσμων του ΠΑΟΚ, κατ’ εντολήν Σαββίδη, πέρασε σε άτομα με έντονη εθνικιστική-φασιστική δράση. Ηταν φυσικό επακόλουθο, μέσα από τις τάξεις των οργανωμένων οπαδών, να γεννηθούν και να στελεχωθούν τα τάγματα εφόδου που ανέπτυξαν έντονη δράση. Στην οπαδική διάσταση, προσπάθησαν να επιβάλουν στην πόλη την απόλυτη κυριαρχία τους τσακίζοντας με τη βία τους οπαδούς των άλλων ομάδων. Ταυτόχρονα, είχαν έντονη συμμετοχή στο πολιτικό «γίγνεσθαι» της πόλης, δίνοντας τον τόνο σε καθετί αντιδραστικό, από τα εθνικιστικά συλλαλητήρια μέχρι τις επιθέσεις σε καταλήψεις και συλλογικότητες, προσπαθώντας να επιβάλουν τη μαύρη ιδεολογία τους.
Γι’ αυτό θα πρέπει να συνεχίσουμε να αναδεικνύουμε την πολιτική διάσταση της υπόθεσης και να τονίζουμε τις ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των προηγούμενων κυβερνήσεων, που αν και γνώριζαν τη σύμφυση οπαδισμού-νεοναζισμού στις τάξεις των οργανωμένων οπαδών του ΠΑΟΚ, την ανεχόταν, ελπίζοντας ότι θα κερδίσουν ψήφους από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ (είναι πάρα πολλοί, όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα).
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να αποδομήσουμε τη γραμμή της σκληρής καταστολής, την οποία ο αστικός εσμός προσπαθεί να παρουσιάσει σαν την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την πάταξη της αθλητικής οπαδικής βίας. Οσο και να προσπαθήσουν, όσο σκληρή κι αν είναι η καταστολή, δε θα μπορέσουν να εξαλείψουν την οπαδική βία. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι αιτίες που γεννούν την οπαδική βία είναι κοινωνικές και σύμφυτες με τον καπιταλισμό. Συνεπώς, ο μοναδικός τρόπος για να πάψουν να υπάρχουν οι ιδιωτικοί στρατοί των προέδρων και οι φασιστικές και νεοναζιστικές οπαδικές συμμορίες, είναι ο ταξικός αγώνας για να τσακίσουμε το σύστημα που τις γεννά.
Κος Πάπιας
ΥΓ. Ο Δημήτρης Μυστακίδης είναι ευρέως γνωστός ως ο μουσικός (και δάσκαλος μουσικής) που αναβίωσε την τέχνη της λαϊκής κιθάρας (o επόμενος «μεγάλος» μετά τον Μανώλη Χιώτη). Αυτός ο κοινωνικά και πολιτικά ευαίσθητος καλλιτέχνης, όμως, έχει και διακριτή δημιουργία, η οποία μάλλον δεν έχει προσεχτεί όσο της αξίζει. Σ’ ένα πρόσφατο τραγούδι, σε στίχους και μουσική δική του, κατάφερε να συμπυκνώσει μέσα σε τέσσερα λεπτά, με εξαιρετική πυκνότητα και δύναμη, μια ιστορία μισού αιώνα. Εβαλε τα αυτοβιογραφικά του στοιχεία (γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Δυτικά της Θεσσαλονίκης) πάνω στον κοινωνικό καμβά, λέγοντας αλήθειες που οι πολλοί δεν λένε.
«Η δολοφονία του Αλκη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Σκέψεις που έγιναν τραγούδι. Δεν βρήκα άλλο τρόπο να εκφράσω τον θυμό μου. Η νεότερη ιστορία της πόλης δεν τιμάει κανέναν μας», έγραψε ο Δημήτρης Μυστακίδης. Απολαύστε τη «Θεσσαλονίκη» του.
