Η φετινή καλοκαιρινή περίοδος είναι ίσως η χειρότερη από τη σύσταση του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όσον αφορά τις κινήσεις των ομάδων για να ενισχύσουν το ρόστερ τους ενόψει της νέας αγωνιστικής περιόδου. Η πλήρης απαξίωση του ποδοσφαιρικού «οικοδομήματος» σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση έχουν αλλάξει σημαντικά τα δεδομένα στις επαγγελματικές κατηγορίες και δεν αφήνουν περιθώρια για αισιόδοξες προβλέψεις. Οσον αφορά το αγωνιστικό μέρος του πρωταθλήματος, δεν μπορούμε να περιμένουμε σημαντική διαφοροποίηση από την περσινή περίοδο και όπως όλα δείχνουν, το ενδιαφέρον θα επικεντρωθεί στην κόντρα ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό.
Οι δυο ομάδες είναι μακράν καλύτερες από τις υπόλοιπες, το «δίδυμο» είναι μπετό κατά την ιπποδρομιακή διάλεκτο. Μένει να δούμε ποιο θα είναι το φορκάστ, μιας και στο τελικό αποτέλεσμα σημαντικό ρόλο θα παίξουν οι «εξωαγωνιστικοί παράγοντες». Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ο Σαββίδης είχε σαφέστατο πλεονέκτημα, αφενός γιατί κατάφερε με τη βοήθεια της κυβέρνησης να εκλέξει φίλα προσκείμενη διοίκηση στην ΕΠΟ και αφετέρου γιατί ο Μαρινάκης ήταν το «κόκκινο πανί» για τον Τσίπρα και την παρέα του, αφού είχε αναλάβει σχεδόν εργολαβικά να ασκεί αντιπολίτευση και δεν κρατούσε ούτε τα προσχήματα στο αβαντάρισμα του Κούλη. Με την κυβερνητική εναλλαγή το παιχνίδι γίνεται πιο περίπλοκο. Ο νέος υφυπουργός Αθλητισμού, Λευτέρης Αυγενάκης, είναι ταγμένος αθλητικά στην ερυθρόλευκη οικογένεια και έχει πολιτογραφηθεί ως άνθρωπος του Μαρινάκη, όμως από τις μέχρι σήμερα επιλογές της η κυβέρνηση δεν δείχνει να θέλει να τα σπάσει με τον Σαββίδη.
Η εκτίμηση είναι ότι σε πρώτη φάση η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να κερδίσει χρόνο, να εφαρμόσει γραμμή ουδετερότητας ανάμεσα στις δυο πλευρές και να διασφαλίσει ότι δε θα υπάρχουν «τρικλοποδιές» ανάμεσα στους δυο καπιταλιστές. Το αν το χρονικό διάστημα της «ουδετερότητας» θα είναι μικρό ή μεγάλο θα εξαρτηθεί και από τα αποτελέσματα των ομάδων εντός του αγωνιστικού χώρου. Αν κάποια από τις δυο καταφέρει να αποκτήσει βαθμολογικό προβάδισμα, τα πράγματα θα είναι εύκολα για τον Κούλη, αφού δε θα χρειαστεί να «επέμβει». Αν όμως η μάχη πηγαίνει πόντο-πόντο, όσο πλησιάζουμε προς το τέλος του πρωταθλήματος είναι σίγουρο ότι θα χρησιμοποιηθούν και «μη συμβατικά» μέσα για την επίτευξη του στόχου, οπότε η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη και η κυβέρνηση θα πρέπει να διαλέξει στρατόπεδο.
Με βάση τα σημερινά δεδομένα, ο ΠΑΟΚ έχει και τον ενθουσιασμό από την περσινή επιτυχία, είναι πιο «δεμένος» και «πιο ομάδα» σε σύγκριση με τον Ολυμπιακό, ενώ θα έχει ένα εξωαγωνιστικό αβαντάζ, αφού ακόμα και στην περίπτωση που εφαρμοστεί αυστηρά το «50-50» θα πάρει τα «σπόρια». Ο Ολυμπιακός είναι καλύτερος σαν έμψυχο υλικό, ξεκίνησε πολύ καλά στις ευρωπαϊκές του υποχρεώσεις και έχει το κίνητρο να επανέλθει στην κορυφή (πιθανότατα, ντεζαβαντάζ για τους ερυθρόλευκους να αποτελέσουν και οι ευρωπαϊκές τους υποχρεώσεις στο Champions League).
Η εκτίμηση-πρόβλεψη της στήλης είναι ότι η σύγκρουση των δυο ομάδων δε θα αργήσει και ο Κούλης θα πρέπει να προετοιμάζεται για το ρόλο του διαιτητή. Οσον αφορά το νικητή, είναι παγερά αδιάφορο για τη στήλη αν θα είναι ο γαύρος του Πειραιά ή ο γαύρος της Βόρειας Ελλάδας.
Το ποδοσφαιρικό οικοδόμημα αλλάζει και όπως λέει και ο συνάδελφος αθλητικογράφος Κώστας Καίσαρης, θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις συντελούμενες αλλαγές με τη φράση «το τέλος του αθηνοκεντρικού ποδοσφαίρου». Αν και με μια πρώτη ματιά η φράση δικαιολογείται από τα δεδομένα, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Στη φετινή αγωνιστική περίοδο, από τις 40 ομάδες που αγωνίζονται στις επαγγελματικές κατηγορίες (Super League 1, Super League 2 και Football League) μόλις 8 έχουν έδρα το λεκανοπέδιο της Αττικής, όταν την περίοδο 2003-2004 οι 10 από τις 16 ομάδες της Α’ Εθνικής ήταν ομάδες της Αττικής. Η αλλαγή που συντελέστηκε μέσα σε 15 χρόνια είναι σημαντική.
Μια πρώτη εξήγηση που θα μπορούσαμε να δώσουμε είναι ότι η οικονομική κρίση και η έλλειψη «ρευστού» ξεκαθάρισαν το τοπίο, με αποτέλεσμα ομάδες που δεν εκπροσωπούσαν τίποτα παραπάνω από τη ματαιοδοξία των προέδρων τους και τα στενά όρια της γειτονιάς να μην έχουν λόγο ύπαρξης. Αυτή η εκδοχή σημαίνει ότι το λεκανοπέδιο χτυπήθηκε περισσότερο από την κρίση σε σχέση με την περιφέρεια, όπου υπάρχουν ακόμα καπιταλιστές που έχουν διάθεση να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο και να κερδίσουν άμεσα ή έμμεσα από αυτό. Τα οικονομικά στοιχεία δε δείχνουν κάτι τέτοιο, άρα θα πρέπει να διερευνήσουμε λίγο πιο διεξοδικά το θέμα.
Κατά την άποψη της στήλης και χωρίς να παραγνωρίζεται η δυσμενής επίδραση της οικονομικής κρίσης και στο χώρο του ποδοσφαίρου, σημαντικότεροι λόγοι είναι η διάλυση της ποδοσφαιρικής «παραγωγικής» διαδικασίας, ο τρόπος που «ξεπλένεται» το μαύρο χρήμα και οι αλλαγές στη διάρθρωση της τοπικής διοίκησης με τη δημιουργία των καλλικρατικών και μητροπολιτικών δήμων. Τα προηγούμενα χρόνια, οι μικρότερης δυναμικότητας ομάδες είχαν μια φουρνιά παίχτες από τις ακαδημίες τους και «έχτιζαν» γύρω από αυτούς το ρόστερ τους. Γύρω από την ομάδα συσπειρώνονταν και οι φίλαθλοι της περιοχής που υποστήριζαν τα δικά τους παιδιά, έβρισκαν και έναν τοπικό επιχειρηματία που φιλοδοξούσε να γίνει δήμαρχος ή ένα «χορηγό» που ήθελε να νομιμοποιήσει τα οικονομικά του και με αυτόν τον τρόπο η ομάδα «επιβίωνε» στις επαγγελματικές κατηγορίες. Πλέον, με τη διάλυση της ποδοσφαιρικής παραγωγικής διαδικασίας, μια τοπικής εμβέλειας ομάδα είναι πολύ δύσκολο να έχει δικούς της παίχτες, με συνέπεια να χρειάζεται μεγαλύτερο μπάτζετ και να μην υπάρχει η συσπείρωση των τοπικών φιλάθλων γύρω της. Επιπλέον, με τη συνένωση των δήμων η διαδικασία εκλογής των τοπικών αρχών έγινε πιο σύνθετη, οπότε μειώθηκε ο αριθμός των επίδοξων ηγετών που θα μπουν μπροστά για τη δόξα της γειτονιάς ή της περιοχής. Αν σ' αυτά προσθέσουμε ότι μέσα από το αθλητικό στοίχημα μπορεί να «ξεπλυθεί» πιο εύκολα και πιο ανώνυμα το «μαύρο» χρήμα, καταλαβαίνουμε γιατί μειώνονται συνεχώς οι ομάδες ευκαιρίας χωρίς κοινωνική και οπαδική «γείωση».
Στο λεκανοπέδιο αυτά τα φαινόμενα λειτουργούν πιο έντονα σε σχέση με την περιφέρεια. Αναλογικά και η Θεσσαλονίκη έχει πληγεί από το φαινόμενο, αφού από τις τέσσερις ομάδες (ΠΑΟΚ, Αρης, Ηρακλής και Απόλλων Καλαμαριάς) μόνο οι δυο μεγάλες επιβιώνουν. Αυτό εξηγεί την αλλαγή στη γεωγραφική σύνθεση των ομάδων στις επαγγελματικές κατηγορίες του ποδοσφαίρου.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1. Ο τίτλος είναι το σύνθημα σε πανό με το οποίο οι οργανωμένοι οπαδοί του Παναιτωλικού διαμαρτυρήθηκαν για την προκλητική αθώωση του μπάτσου-δολοφόνου Κορκονέα. Το πανό υπήρχε στο πέταλο, στο φιλικό με την Μπενφίκα Β’, και λόγω της καλοκαιρινής διακοπής της αγωνιστικής δράσης ήταν η μοναδική παρέμβαση διαμαρτυρίας σε αθλητικό χώρο. Οι σχετικές φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο ήταν χαμηλής ανάλυσης και θα «χάνονταν» στο ασπρόμαυρο της στήλης, γι’ αυτό και δεν υπάρχει το οπτικό υλικό από την παρέμβαση των «Warriors» που για μια ακόμα φορά επιβεβαίωσαν τον αντιφασιστικό και αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό της «Θύρα 6».
Ο Πάπαρης ή το Πάπαρι είναι χωριό του δήμου Τρίπολης, γνωστό για τη σύναξη των οπλαρχηγών κατά την ελληνική επανάσταση, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Κολοκοτρώνη για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την πορεία της επανάστασης. Στα νεότερα χρόνια, το χωριό έγινε γνωστό από το καλοκαιρινό πανηγύρι που διοργανώνουν οι κάτοικοι, αφού είναι ένα από τα τελευταία του καλοκαιριού και διαχρονικά συμμετέχει σε αυτό μεγάλος αριθμός «μυημένων». Η στήλη τα τελευταία χρόνια, εξαιτίας οικογενειακών ή επαγγελματικών υποχρεώσεων, δεν έχει καταφέρει να παρευρεθεί στην εν λόγω πολιτιστική εκδήλωση. Αναπολεί τις παλιές καλές εποχές που σύσσωμοι πανηγυριώτισσες και πανηγυριώτες λικνίζονταν ως τις πρώτες πρωινές ώρες με το λαϊκό στίχο «όλος ο κόσμος με μισεί, γιατί μ' αγάπησες εσύ», έχοντας καταναλώσει δεκάδες «παγωμένες». Είναι όμως σίγουρη ότι όσες και όσοι επέλεξαν να συμμετάσχουν στην εκδήλωση πέρασαν μια όμορφη βραδιά και ανέβασαν το πολιτιστικό και καλλιτεχνικό τους επίπεδο.
