Στο προηγούμενο φύλλο αναφερθήκαμε στην εθνική ομάδα μπάσκετ και στην αναντιστοιχία της αγωνιστικής της εικόνας στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα με την κατάσταση που επικρατεί σε επίπεδο συλλόγων στο ελληνικό πρωτάθλημα, τονίζοντας ότι πίσω από τη βιτρίνα της Εθνικής στην Ευρώπη υπάρχει η μιζέρια της εγχώριας καθημερινότητας.
Η Εθνική τελείωσε αήττητη την πρώτη φάση και ο δημοσιογραφικός εσμός, σε συνεργασία με τη διοίκηση της ΕΟΚ και τον Βασιλακόπουλο, προσπάθησε με πληθώρα αναλύσεων να πείσει για τις δυνατότητες τις συγκεκριμένης ομάδας, που μπορούσε να φτάσει στο μετάλλιο ή και ακόμη ψηλότερα, στην κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ομως στη ζωή τα πράγματα εξελίχτηκαν διαφορετικά. Στον κρίσιμο αγώνα με την Ισπανία αποκαλύφθηκαν περίτρανα οι αδυναμίες της ομάδας.
Καταρχάς, φάνηκε η έλλειψη ομοιογένειας εξαιτίας της παρουσίας τριών παιχτών από το ΝΒΑ, οι οποίοι έχουν συνηθίσει σε ένα διαφορετικό στιλ μπάσκετ από αυτό που επέλεξε το προπονητικό τιμ. Στον αγώνα με την Ισπανία, η επιλογή ήταν το αργό μπάσκετ προκειμένου να ελέγξει η Εθνική το ρυθμό του αγώνα και να μην επιτρέψει στους Ισπανούς να κάνουν το γνωστό τους γρήγορο παιχνίδι. Το αποτέλεσμα ήταν, όμως, περισσότερο από τους αντίπαλους να μπλοκάρουν επιθετικά Καλάθης και Αντετοκούνμπο.
Το δεύτερο σημείο που φάνηκε είναι η έλλειψη προπονητή αντάξιου του ρόστερ της ομάδας. Ο Κατσικάρης είναι συμπαθής και μπορεί να δουλεύει αρκετά, όμως δεν έχει τη στόφα του μεγάλου προπονητή, δεν μπορεί «να βγάλει τον λαγό από το καπέλο» για να αλλάξει τη ροή του αγώνα και δεν κατάφερε να διαβάσει σωστά το παιχνίδι και τις ιδιαιτερότητές του, ώστε να φτάσει η ομάδα του στη νίκη. Το πλέον πιθανό είναι να έχει την τύχη του αποδιοπομπαίου τράγου, στον οποίο θα φορτώσουν ο Βασιλακόπουλος και η παρέα του τις ευθύνες της αποτυχίας.
Το τρίτο σημείο είναι το κόμπλεξ που έχουν απέναντι στους Ισπανούς, οι εκτός NBA παίχτες της Εθνικής. Ξεκίνησαν φοβισμένα, έχασαν τις περισσότερες προσωπικές μονομαχίες και όταν κατάφεραν να βρεθούν μπροστά στο σκορ με μια αγωνιστική έξαρση μερικών λεπτών, έδειξαν να μην πιστεύουν στη νίκη και υπέκυψαν στην αγωνιστική τακτική των αντιπάλων τους. Για μια ακόμη φορά έχασαν από τους Ισπανούς που είχαν σημαντικές απουσίες και το ξόρκισμα της «κατάρας» μεταφέρεται στην επόμενη συνάντηση των δυο ομάδων.
Εν κατακλείδι, στο παρκέ του γηπέδου της Λιλ η πραγματικότητα επικράτησε της βιτρίνας και γλιτώσαμε από τις εξάρσεις εθνικισμού για το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής που συνοδεύουν κάθε αθλητική επιτυχία.
