Ολοένα και βαθύτερη γίνεται η σχέση της πολιτικής με το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο και υπό αυτό το πρίσμα οι δημοτικές εκλογές έχουν έντονο αθλητικό ενδιαφέρον. Αρχικά, είχαμε τον Μπέο, που εκμεταλλεύτηκε την ενασχόλησή του με τον τοπικό Ολυμπιακό για να εκλεγεί το 2014 δήμαρχος στο Βόλο και να επανεκλέγει από τον πρώτο γύρο στις εκλογές της περασμένης Κυριακής, και τον Μαρινάκη, που κατάφερε το ίδιο στον Πειραιά, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη του Ολυμπιακού και των ερυθρόλευκων οπαδών, βάζοντας «μπροστινό» τον Μοράλη. Οπως δείχνουν τα αποτελέσματα της κάλπης στον πρώτο γύρο των εκλογών, ο Μελισσανίδης κερδίζει τη μάχη στη Νέα Φιλαδέλφεια (μέσω του γνωστού και μη εξαιρετέου Βούρου).
Ο μοναδικός ιδιοκτήτης ΠΑΕ που δεν κατάφερε να εκλέξει δικό του δήμαρχο στην πόλη που δραστηριοποιείται επιχειρηματικά είναι ο Σαββίδης, αφού ο Ορφανός δεν κατάφερε να περάσει στο δεύτερο γύρο. Ο Σαββίδης επέλεξε τη «διακριτική» υποστήριξη του Ορφανού και δεν του έδωσε το επίσημο χρίσμα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, θεωρώντας ότι αυτό αρκούσε, όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά από το σχεδιασμό του, αφού με ανακοίνωσή της η Θύρα 4 την έπεσε στον Ορφανό για τα πεπραγμένα κατά τη θητεία του ως υφυπουργός Αθλητισμού. Ο Ιβαν έγινε έξαλλος με τη Θύρα 4, θεωρώντας ότι εμμέσως πλην σαφώς οι οπαδοί έδωσαν γραμμή υπέρ της Νοτοπούλου και στέρησαν τις μερικές εκατοντάδες ψήφους που χρειαζόταν ο εκλεκτός του για να περάσει στο δεύτερο γύρο.
Για να επιβάλουν την κυριαρχία τους και να αυξήσουν την επιρροή τους στις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις σε κεντρικό επίπεδο, οι προεδράρες χρησιμοποιούν τα πάντα, μη εξαιρουμένης και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ετσι, γίνεται ολοένα και πιο καθαρό ότι οι ομάδες μετατρέπονται σε όχημα, όχι μόνο για να προωθήσουν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα οι καπιταλιστές που επενδύουν στο ποδόσφαιρο, αλλά και για να επιβάλουν «το νόμο και την τάξη» στις πόλεις που έχει έδρα η ομάδα τους, κατά τα πρότυπα της Μαφίας.
Σε μια περίοδο που δεν υπάρχουν συλλογικές μορφές οργάνωσης των λαϊκών αγώνων και το αποτέλεσμα της ταξικής πάλης είναι σε βάρος της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και της νεολαίας, η ομάδα γίνεται το σημείο αναφοράς, οι οπαδοί της στοιχίζονται γύρω από τη διοίκησή της, σηκώνουν ξένα λάβαρα και κάνουν δική τους υπόθεση τα επιχειρηματικά συμφέροντα του καπιταλιστή προέδρου της. Οσοι ασχολούμαστε άμεσα ή έμμεσα με τα δρώμενα στο χώρο του ποδοσφαίρου, εκτός από το πολιτικό καθήκον να συμμετέχουμε ενεργά στην προσπάθεια για την πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης, θα πρέπει να δώσουμε και τη μάχη για να πάψουν οι νεολαίοι που δραστηριοποιούνται στις εξέδρες των γηπέδων να αποτελούν οπαδικούς στρατούς, να πανηγυρίζουν όταν όλα λειτουργούν με βάση το συμφέρον του καπιταλιστή-προέδρου και να κάνουν τις πόλεις τους Παλέρμο.
Με καθυστέρηση τεσσάρων χρόνων θα γίνει πράξη η απόφαση της ΦΙΦΑ για αύξηση των ομάδων που θα συμμετέχουν στην τελική φάση του Μουντιάλ από 32 σε 48. Η ηγεσία και ο πρόεδρος της ΦΙΦΑ Τζιάνι Ινφαντίνο ήθελαν να αυξηθούν οι ομάδες σε 48 από το Μουντιάλ του Κατάρ το 2022, όμως μια σειρά λόγοι δεν τους επέτρεψαν να υλοποιήσουν το σχέδιό τους και πλέον η αύξηση μετατίθεται για το 2026 και το Μουντιάλ που θα συνδιοργανώσουν ΗΠΑ, Καναδάς και Μεξικό. Από διαρροές από αξιωματούχους της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας προκύπτει ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο δε θα εφαρμοστεί η αύξηση το 2022 είναι η «αστάθεια» που υπάρχει στην περιοχή, η αντιπαλότητα μεταξύ γειτονικών χωρών και η έλλειψη των αναγκαίων αθλητικών υποδομών. Η αύξηση των ομάδων είχε ως βασική προϋπόθεση δυο ακόμη γήπεδα εκτός Κατάρ, με τις προδιαγραφές που θέτει η ΦΙΦΑ για αγώνες επιπέδου Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τέτοιου είδους γήπεδα δεν υπάρχουν και συνεπώς ο Ινφαντίνο θα πρέπει να περιμένει άλλα τέσσερα χρόνια για να δει το σχέδιό του να υλοποιείται.
Εκτός όμως από τις πρακτικές δυσκολίες, υπάρχουν δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι οι βασικοί χορηγοί της ΦΙΦΑ ήταν ιδιαίτερα σκεπτικοί για το σχέδιο Ινφαντίνο. Η επιλογή του Κατάρ για τη διοργάνωση είχε συναντήσει μεγάλες αντιδράσεις από πολλούς, που θεωρούσαν ότι η συγκεκριμένη χώρα, σε συνδυασμό με τις γενικότερες διεργασίες και την πολιτική κατάσταση στην περιοχή, δεν εγγυάται μια επιτυχημένη και κερδοφόρα διοργάνωση. Οι αντιδράσεις επανήλθαν μετά τη δημοσιοποίηση της πρόθεσης από την πλευρά της ΦΙΦΑ για άμεση εφαρμογή της αναδιάρθρωσης και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απόφαση για μετάθεσή της στο Μουντιάλ του 2026. Οι κακές γλώσσες λένε ότι οι πολυεθνικές-χορηγοί και ιδιαίτερα αυτές που είναι αμερικανικών συμφερόντων ξεκαθάρισαν στην ηγεσία της ΦΙΦΑ την επιθυμία τους για εφαρμογή των αλλαγών στο αμερικανικό Μουντιάλ και όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η επιθυμία τους σημαίνει εντολή.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ. Σύμφωνα με πληροφορίες της στήλης οι αφοι Αγγελόπουλοι, με εσωτερικό έγγραφο στις τάξεις των ερυθρόλευκων οπαδών, έδωσαν στο παρασκήνιο γραμμή «μη συμμετοχής στις κάλπες». Σε ανύποπτο χρόνο είχαν δηλώσει ότι για να εξασφαλιστεί η ομαλότητα και η διαφάνεια στην εκλογική διαδικασία θα πρέπει οι εκλογικοί αντιπρόσωποι να είναι από το εξωτερικό, αφού οι ντόπιοι σε μεγάλο βαθμό έχουν «διαβρωθεί» από τα κυκλώματα του ΣΥΡΙΖΑ και δεν μπορούν να εγγυηθούν το αδιάβλητο της εκλογικής διαδικασίας (μάλλον αυτό θα είχε στο μυαλό του ο Αυγενάκης όταν έκανε τη δήλωση για νοθεία στις εκλογές), οπότε, για να μην κατηγορηθούν για «κωλοτούμπα», επέλεξαν να μην συμμετέχουν στις εκλογές. Από την πλευρά του, ο Μαρινάκης τους δήλωσε ότι κατανοεί τη στάση τους και δε θα υπάρξει κανένα πρόβλημα στη συνεργασία τους για το καλό του Ολυμπιακού. Αλλωστε, οι Αγγελόπουλοι, εκτός από τον εαυτό τους, δεν πρέπει να επηρεάζουν κανέναν άλλο, άρα δυο ψήφοι λιγότεροι δε θεωρούνται εκλογική απώλεια.
Οσοι έχουν ασχοληθεί έστω και στοιχειωδώς με το ελληνικό ποδόσφαιρο γνωρίζουν ότι όταν ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός βρίσκεται σε αγωνιστική κρίση, αυτός που κάθε φορά βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά είναι ο Τάκης Λεμονής. Πιστός στρατιώτης της ερυθρόλευκης οικογένειας, δηλώνει παρών όποτε τον καλέσουν, βγάζει την ομάδα από το αδιέξοδο και αποσύρεται αθόρυβα, περιμένοντας την επόμενη κρίση για να βοηθήσει. Οσο κι αν ακούγεται παράξενο σε κάποιους, η στήλη θεωρεί ότι ο sir Τάκης είναι η ιδανικότερη λύση για να αναλάβει την προεκλογική εκστρατεία και να προσπαθήσει να σταματήσει τον εκλογικό κατήφορο του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας, από συγκριτικό πλεονέκτημα είναι πλέον η «μαύρη τρύπα» για το κόμμα, αφού στη συνείδηση του εκλογικού σώματος έχει καταγραφεί ως ο μοναδικός πολιτικός που μπόρεσε να χάσει με δέκα μονάδες διαφορά από τον Κούλη. Ετσι, πλέον υπάρχουν βάσιμες αμφιβολίες για την ικανότητά του να αντιμετωπίσει την κρισιμότητα της κατάστασης. Το δεύτερο στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της λύσης Λεμονή είναι ότι ο ερυθρόλευκος προπονητής έχει συνδέσει το όνομά του με επιτυχίες και θεωρείται μετρ στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτή στην οποία βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο συνειρμός που θα κάνει η συντριπτική πλειοψηφία των φιλάθλων είναι ότι, «αφού ανέλαβε ο Τάκης, η επιτυχία είναι δεδομένη». Αυτό θα αλλάξει αμέσως την ψυχολογία αφενός των συριζαίων, που θα αισθανθούν μεγαλύτερη σιγουριά, και αφετέρου των νεοδημοκρατών, που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν νέα δεδομένα και έναν αποτελεσματικό αντίπαλο. Το τρίτο στοιχείο είναι ότι η αλλαγή προπονητή συνήθως λειτουργεί ευεργετικά για την ομάδα, αφού άπαντες συσπειρώνονται γύρω από το νέο προπονητή και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Αλλωστε, οι πιθανότητες να βρεθεί κάποιος, εκτός του Τσίπρα, που να χάσει με μεγάλη διαφορά από τον Κούλη, είναι πολύ μικρές. Ο τέταρτος και βασικότερος λόγος που συνηγορεί υπέρ του Λεμονή είναι ότι με την επιλογή αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ θα δημιουργήσει ρήγμα στην ερυθρόλευκη οικογένεια, θα κερδίσει τη συμπάθεια των ερυθρόλευκων οπαδών και θα αναγκάσει τον Μαρινάκη να σταματήσει τον πόλεμο εναντίον του.
