Οι τέσσερις αναμετρήσεις ανάμεσα σε Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης για το Champions League, το πρωτάθλημα και το κύπελλο Ισπανίας έδειξαν δυο πράγματα. Οτι οι Καταλανοί είναι μια κλάση ανώτεροι από τους Καστιγιάνους και ότι ο Μουρίνιο είναι πολύ μεγάλη κομπλεξάρα και πολύ λίγος ως προπονητής. Η εικόνα που παρουσίασε η Ρεάλ στους τέσσερις αγώνες ήταν πολύ κατώτερη από αυτή που θα προσδοκούσαν τόσο οι οπαδοί της όσο και όλοι οι ουδέτεροι που ήθελαν να δουν τις δυο ομάδες να προσφέρουν γκολ και θέαμα και να ξεδιπλώνουν στο γήπεδο τις μεγάλες τους ποδοσφαιρικές δυνατότητες. Δυστυχώς, ο Μουρίνιο είχε άλλη γνώμη. Επέλεξε η ομάδα του να παίξει κάτι σαν ποδόσφαιρο, με τουλάχιστον οχτώ παίχτες κάτω από τη σέντρα. Στόχος του ήταν να κρατήσει το μηδέν στην άμυνα και να προσπαθήσει να κλέψει το παιχνίδι στις αντεπιθέσεις. Τα κατάφερε μόνο στον τελικό του κυπέλλου Ισπανίας (και αυτό γιατί ο τερματοφύλακας της Ρεάλ Ιγκερ Κασίγιας έπιασε τα άπιαστα), όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να γλιτώσει το χλευασμό ακόμη και από τους οπαδούς της ομάδας του, που δεν είναι συνηθισμένοι να βλέπουν την Ρεάλ να παίζει κατενάτσιο.
Παρά την άσχημη αγωνιστική εικόνα της Ρεάλ, αρκετοί «συνάδελφοι» αθλητικογράφοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Μουρίνιο είναι ο καλύτερος προπονητής στην Ευρώπη. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για να καταρρίψουμε το επιχείρημά τους ότι το να παίζεις άμυνα και να προσπαθείς να εξουδετερώσεις το ατού τις αντίπαλης ομάδας με μπουνιές και κλωτσιές είναι δείγμα προπονητικής ευφυΐας. Χρειάζεται, όμως, να κάνουμε ένα σχόλιο για το λόγο που τους επιβάλλει να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα. Είναι σε όλους γνωστό, ότι στον επαγγελματικό αθλητισμό, άρα και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, όλα κρίνονται με βάση το αποτέλεσμα και τις επιτυχίες. Η βασική προϋπόθεση για να εξασφαλίσει μια ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρεία κέρδη είναι να κατακτήσει τίτλους, ανεξάρτητα από τον τρόπο και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει για να φτάσει στην επιτυχία. Είναι ξεκάθαρο ότι η νίκη με κακό ποδόσφαιρο και ½ – 0 είναι προτιμότερη από μια ήττα που θα συνοδεύεται από πολλά γκολ και πλούσιο θέαμα. Υπ’ αυτό το πρίσμα, ο Μουρίνιο, από τη στιγμή που καταφέρνει να φτάνει στο επιθυμητό αποτέλεσμα, είναι κορυφαίος.
Υπάρχει, όμως, και ένας ακόμη «ιδεολογικός» λόγος που κάνει τους «συνάδελφους» να τάσσονται στο πλευρό του. Το ποδόσφαιρο πρέπει να πάψει να είναι το λαϊκό άθλημα που προσφέρει θέαμα, γκολ και συγκινήσεις και να γίνει μια κερδοφόρα οικονομική δραστηριότητα που θα προσφέρει στον πελάτη-οπαδό το αίσθημα της νίκης και της υπεροχής, για να νιώσει πιο άνετα στη βάρβαρη καθημερινότητα που βιώνει. Ο τρόπος που παίζει η Μπαρτσελόνα και η συνεργασία που υπάρχει ανάμεσα στους παίχτες της κατά την διάρκεια του αγώνα είναι φανερό ότι ξεφτιλίζει και ανατρέπει τα πρότυπα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Οι περισσότεροι παίχτες και ο προπονητής της καταλανικής ομάδας προέρχονται από τις ακαδημίες της, παίζουν χρόνια μαζί και έχουν καταφέρει να βάλουν το εγώ τους στην υπηρεσία της ομάδας, βοηθώντας και συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλο. Αυτή η «αλληλεγγύη» που βγάζουν στο γήπεδο, σε συνδυασμό με το ότι πρώτα απ’ όλα παίζουν για να ευχαριστηθούν το παιχνίδι και δευτερευόντως για να πάρουν το αποτέλεσμα, είναι κακό παράδειγμα σε μια κοινωνία που έχει ως πρότυπα τον ατομικισμό, το βόλεμα και την με κάθε μέσο «καταξίωση». Δυστυχώς όμως για τους «συνάδελφους», η Μπαρτσελόνα, η Αρσεναλ, ο Αγιαξ είναι οι ομάδες που συγκινούν και αρέσουν στην πλειοψηφία των φιλάθλων, ανεξάρτητα από το αν χάνουν ή κερδίζουν, σε αντίθεση με τους κάθε είδους «Μουρίνιο» που δεν καταφέρνουν να γίνουν συμπαθείς ούτε στους οπαδούς της ομάδας τους.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Εξαιτίας επαγγελματικών υποχρεώσεων, βρέθηκα στη Λάρισα και μιας και δεν είχα τίποτε καλύτερο να κάνω παρακολούθησα το βράδυ της Πρωτομαγιάς (επόμενη μέρα του τελικού) στο τοπικό κανάλι την εκπομπή «Κυριακάτικη Αρένα». Εκτός από το σχολιασμό των γεγονότων στο θεσσαλικό ποδόσφαιρο και ειδικότερα την πορεία του Ολυμπιακού Βόλου, οπαδός του οποίου ήταν ο δημοσιογράφος που παρουσίαζε την εκπομπή, είχα την ευκαιρία να μάθω ότι υπάρχει ελπίδα για το ελληνικό ποδόσφαιρο και ότι υπάρχει ο άνθρωπος που μπορεί να το βγάλει από το σημερινό αδιέξοδο. Επειδή οι αναγνώστες της στήλης είστε έξυπνοι, είμαι σίγουρος ότι έχετε ήδη καταλάβει ότι ο σωτήρας του ποδοσφαίρου είναι ο Αχιλλέας Μπέος. Σύμφωνα με τον παρουσιαστή της εκπομπής Αποστόλη (δεν κατάφερα να συγκρατήσω το επώνυμο), η παρουσία του Μπέου στο ΔΣ της ΕΠΟ αποτελεί τη μοναδική ελπίδα για να ξεφύγει το ποδόσφαιρο από τα χέρια των χού-λιγκαν, αφού ο Αχιλλέας δεν μασάει από τσαμπουκάδες και μαγκιές και έχει τη δυνατότητα να τα βάλει με όλα τα «αποβράσματα» που το καταστρέφουν. Το μοναδικό σχόλιο που μπορώ να κάνω για την άποψη του συμπαθή Αποστόλη είναι ότι πρέπει να τον πειράζει το τσίπουρο…
ΥΓ2: Είναι γνωστό ότι η στήλη πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία που καταδικάζει τους οπα- δούς της ΑΕΚ για τα όσα έκαναν πριν την έναρξη, κατά τη διάρκεια και μετά τη «λήξη» του τελικού κόντρα στον Ατρόμητο για το κύπελλο Ελλάδας, η στήλη στέκεται αλληλέγγυα στο πλευρό τους και θεωρεί ότι με τη στάση και το παράδειγμά τους αποτελούν την μοναδική ελπίδα για να βγει το ελληνικό ποδόσφαιρο από τη σημερινή απαξίωση που το έχουν οδηγήσει το κράτος, η ΕΠΟ, η Σούπερ Λίγκα, οι πρόεδροι των ομάδων, οι λοιποί παράγοντες και ο εσμός των δημοσιογράφων. Οταν το κράτος πατρονάρει με κάθε τρόπο τους καπιταλιστές και τα λαμόγια που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο, όταν η ΕΠΟ συνδιαλέγεται με τον κάθε Πατέρα, Μαρινάκη και Μπέο, τους επιτρέπει να αποφασίζουν για το ποδόσφαιρο και ανέχεται τους κουτσαβακισμούς και τα νταβατζιλίκια τους, όταν οι «κονδυλοφόροι» προσπαθούν να μας πείσουν για το μεγαλείο και τις αξίες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όταν η χρήση κάθε αθέμιτου μέσου είναι αποδεκτή, αρκεί να οδηγεί στη νίκη και στην κατάκτηση τίτλων, όταν ο έλεγχος του παρασκήνιου και η αποδοχή απ΄ τα λαμόγια αποτελούν τίτλο τιμής για τον πρόεδρο της ομάδας, τότε είναι τουλάχιστον υποκριτικό να κατηγορούνται οι οπαδοί της ΑΕΚ, επειδή κατάφεραν να βοηθήσουν την ομάδα τους να κερδίσει το κύπελλο. Αν με τις πράξεις τους οι οπαδοί της ΑΕΚ κατάφεραν να διώξουν τους οικογενειάρχες και τους υγιώς σκεπτόμενους φιλάθλους από το γήπεδο, έχουν προσφέρει μια μοναδική βοήθεια στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφού μόνο αν σταματήσουμε να ασχολούμαστε μ’ αυτό θα υπάρξει ελπίδα να γλιτώσει από τους ανιδιοτελείς εργάτες που το λυμαίνονται.
ΥΓ3: Απαντες θα συμφωνήσετε ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο υπολείπεται κατά πολύ του βραζιλιάνικου, τόσο στο θέαμα και την ποιότητα των ποδοσφαιριστών που βγάζουν οι δυο χώρες όσο και στη συμπεριφορά των οπαδών των ομάδων. Πριν την έναρξη του τελικού για το πρωτάθλημα Καριόκα του Ρίο Ντε Τζανέιρο ανάμεσα στη Φλαμένκο και τη Βάσκο ντα Γκάμα έγιναν σοβαρά επεισόδια ανάμεσα στους οπαδούς των δυο ομάδων, με ένα νεκρό, οχτώ σοβαρά τραυματίες από πυροβολισμούς, δεκάδες ελαφρά τραυματισμένους, οδομαχίες και περισσότερες από 100 συλλήψεις. Τα επεισόδια ξεκίνησαν όταν οπαδοί της Φλαμένκο επιτέθηκαν με πέτρες και ξύλα σε οπαδούς της Βάσκο ντα Γκάμα που περίμεναν το λεωφορείο για να πάνε στο γήπεδο και τραυμάτισαν αρκετούς απ’ αυτούς. Στη συνέχεια, οπαδοί της Βάσκο πέρασαν με αυτοκίνητα από το προάστιο Κάμπο Γκράντε και για αντίποινα άρχισαν να πυροβολούν αδιακρίτως εναντίον τους, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του ένας οπαδός της Φλαμένκο και να τραυματιστούν αρκετοί άλλοι. Τα επεισόδια συνεχίστηκαν και στους δρόμους έξω από το γήπεδο, όμως, παρά την τεταμένη ατμόσφαιρα, η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Βραζιλίας αποφάσισε ο αγώνας να ξεκινήσει κανονικά, όπως άλλωστε συνηθίζεται και στην Ελλάδα. Για την ιστορία, η Φλαμένκο κέρδισε 3-1 στα πέναλτι και ο Ροναλντίνιο, που ήταν ο αρχηγός της, σήκωσε ένα ακόμη τρόπαιο μετά απ’ αυτό με τη Μπαρτσελόνα στον τελικό του Champions League το 2006.
