Η προσπάθεια των φασιστικών συμμοριών να χρησιμοποιήσουν τις εξέδρες των γηπέδων και τις Θύρες των οργανωμένων οπαδών προκειμένου να προωθήσουν τις ιδέες τους και να στρατολογήσουν νέα μέλη δεν είναι κάτι και- νούργιο. Τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια είχαμε μια «ύφεση» στη δράση των φασιστικών ομάδων στα ευρωπαϊκά γήπεδα, όμως το τελευταίο διάστημα παρατηρείται εκ νέου μια έντονη κινητικότητα. Το δυσάρεστο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι ορισμένοι ποδοσφαιριστές κυρίως στην Ιταλία, που δηλώνουν φασίστες και οπαδοί του Μουσολίνι, ανοίγουν τη συζήτηση και ταυτόχρονα δημιουργούν το χώρο στις εξέδρες των ομάδων τους για τις ακροδεξιές και τις φασιστικές συμμορίες. Επίσημα η ΟΥΕΦΑ και η ΦΙΦΑ έχουν ξεκινήσει μια καμπάνια εναντίον του ρατσισμού και έχουν επιβάλλει πρόστιμα σε ομάδες των οποίων οι οπαδοί έχουν προκαλέσει ρατσιστικά επεισόδια σε βάρος έγχρωμων ποδοσφαιριστών, όμως έχουν μείνει στα λόγια και δεν έχουν τιμωρήσει κανέναν από τους παίχτες που δηλώνουν ανοιχτά ότι είναι φασίστες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του παλαίμαχου πλέον παίχτη της Λάτσιο Πάολο Ντι Κάνιο, ο οποίος χαιρετούσε φασιστικά τους οργανωμένους οπαδούς της ομάδας του. Οταν το θέμα πήρε μεγάλη δημοσιότητα, ο τότε πρόεδρος της ΦΙΦΑ Ζεπ Μπλάτερ τον απείλησε με ισόβιο αποκλεισμό, όμως ο παίχτης δεν τιμωρήθηκε ποτέ, αφού δήλωσε: «φασιστής και όχι ρατσιστής».
Η αφορμή για να ασχολη- θούμε σήμερα με το συγκεκριμένο θέμα είναι μια ευχάριστη είδηση από το γερμανικό πρωτάθλημα. Στην αναμέτρηση Μπόχουμ – Βέρντερ Βρέμης οκτώ οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας προσπάθησαν να αναρτήσουν σημαίες με σβάστικες και πανό με ναζιστικό περιεχόμενο. Οταν τους αντιλήφθηκαν οι υπόλοιποι οπαδοί της Βέρντερ, τους έσκισαν πανό και σημαίες, τους έριξαν μερικές ψιλές και μετά το τέλος του αγώνα τους παρέδωσαν στους μπάτσους. Ταυτόχρονα, έδωσαν τα στοιχεία τους στη διοίκηση της ομάδας και απαίτησαν να ληφθούν μέτρα εναντίον τους. Η διοίκηση της Βέρντερ την περασμένη Δεύτερα (μια μέρα μετά το παιχνίδι) ανακοίνωσε ότι τους απαγόρευσε την είσοδο για όλα τα εντός έδρας παιχνίδια της ομάδας, αναφέροντας στην ανακοίνωσή της: «Δεν χρειαζόμαστε τέτοιους οπαδούς. Αυτά τα γεγονότα μας προβληματίζουν αρκετά και τα λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη. Θα πάρουμε όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εμποδίσουμε την είσοδό τους στο γήπεδο. Είμαστε περήφανοι για τον τρόπο που αντέδρασαν οι υπόλοιποι οπαδοί μας, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν τη Βέρντερ και τη νοοτροπία αυτής της ομάδας».
Οπως είπαμε και παραπάνω, το γεγονός είναι ευχάριστο, παρά ταύτα εμένα μου άφησε μια πικρία όταν το διάβασα. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι αν κάτι τέτοιο γινόταν στην Ελλάδα, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Ακόμη και στην περίπτωση που οι υπόλοιποι οπαδοί την έπεφταν στους φασίστες και δεν τους επέτρεπαν να «χύσουν το δηλητήριό τους», σε καμία περίπτωση δεν θα συνέχιζαν την κόντρα και ούτε θα απαιτούσαν από τη διοίκηση της ομάδας τους να τους απαγορεύσει την είσοδο στο γήπεδο. Στην Ελλάδα, πιθανόν γιατί δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο σε μαζική κλίμακα (εξαίρεση η περιβόητη Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών τη δεκαετία του ’80), έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι πάνω απ’ όλα είναι η ομάδα και οι πολιτικές απόψεις έπονται. Οσοι δραστηριοποιούμαστε παλιότερα στο χώρο των οργανωμένων οπαδών γνωρίζουμε καλά ότι σε πολιτικές κόντρες μέσα στις Θύρες η πλειοψηφία έπαιζε πυροσβεστικό ρόλο, στη λογική «μη πλακωνόμαστε μεταξύ μας, όλοι την ομάδα υποστηρίζουμε». Εχουμε άλλωστε το παράδειγμα από την προσπάθεια μιας χούφτας φασιστών (είχαν φτιάξει ένα σύνδεσμο, συσπείρωσαν κάποιο κόσμο στη βάση του τσαμπουκά και της τυφλής σύγκρουσης με τους γαύρους και τους βαζέλους), που προσπάθησαν να αναρτήσουν πανό με ναζιστικό περιεχόμενο στην εξέδρα των οργανωμένων οπαδών της AEK. Πήραν ένα πολύ καλό μάθημα από την πλειοψηφία των ΑΕΚτζήδων, αλλά μέχρι εκεί. Οταν είδαν ότι δεν τους έπαιρνε και ταυτόχρονα ότι η πλειοψηφία δεν είχε και διάθεση να ξεκαθαρίσει μια και καλή μαζί τους, αποφάσισαν να μαζεύονται σε μια διαφορετική Θύρα από τους υπόλοιπους οργανωμένους οπαδούς της ΑΕΚ, συνεχίζοντας να προκαλούν με την παρουσία τους.
Οι προσπάθειες να στήσουν οι φασίστες μαζικούς πυρήνες στα γήπεδα και τις Θύρες δεν είχαν ιδιαίτερη επιτυχία όσον αφορά τη στρατολόγηση μελών και στις περισσότερες των περιπτώσεων αντιμετωπίστηκαν έγκαιρα και αποτελεσματικά. Δυστυχώς, όμως, η φασιστική νοοτροπία έχει σημαδέψει τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια την πρακτική των σκληροπυρηνικών ομάδων των οργανωμένων οπαδών, οι οποίες συγκρούονται χωρίς έλεος όποτε τους δοθεί η ευκαιρία, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του οπαδού του Παναθηναϊκού στη συμπλοκή της Λεωφόρου Λαυρίου. Μπορεί λοιπόν να μην κατάφεραν οι φασίστες να αποκτήσουν μαζική «οργανωμένη» βάση στις εξέδρες των ελληνικών γηπέδων, κατάφεραν όμως να τις «μολύνουν» με τη λογική τους και πλέον η δράση των σκληροπυρηνικών οπαδών έχει περάσει στη λογική της συμμορίας και της εξόντωσης των αντίπαλων οπαδών. Οι φασίστες μπορεί να μη κατάφεραν να αναρτούν πανό ή σημαίες στα γήπεδα και να προπαγανδίζουν τις ιδέες τους, κατάφεραν όμως να επιβάλουν τη φιλοσοφία τους και την πρακτική τους στον τρόπο που δρουν οι μικρές σε αριθμό σκληροπυρηνικές ομάδες των οργανωμένων οπαδών.
Προσωπικά πιστεύω ότι ο κίνδυνος είναι πολύ μεγαλύτερος και ότι οι συνέπειες από αυτόν τον τρόπο δράσης των οπαδών θα είναι πολύ πιο σοβαρές από την ύπαρξη κάποιων φασιστικών ομάδων στις Θύρες. Οπως συμβαίνει και στην πολιτική, ο φασισμός και ο ρατσισμός των κουστουμαρισμένων και της αστικής δημοκρατίας είναι πολύ πιο επικίνδυνος από την δράση των φασιστικών συμμοριών. Γνωρίζουμε καλά ότι την ίδια στιγμή που το αστικό κράτος απαγορεύει στα λόγια ή «καταστέλλει» φασιστικές ή ναζιστικές συμμορίες, προωθεί τη λογική του προσωπικού βολέματος, της νοικοκυροσύνης, του ατομικισμού, καλλιεργεί την αντιπάθεια προς τους μετανάστες, στήνει ναρκοπέδια στον Εβρο και βυθίζει τις βάρκες με τους πρόσφυγες στο Αιγαίο. Καμιά ανοχή, λοιπόν, τόσο στον απροκάλυπτο όσο και στον καλυμμένο φασισμό. Πρέπει όσοι θέλουμε να τοποθετούμε τον εαυτό μας στην «απέναντι» όχθη και να οραματιζόμαστε «την έφοδο στους ουρανούς» να κάνουμε πιο αισθητή τη δράση μας και να τσακίσουμε το αυγό του φιδιού…
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Ποινική δίωξη ασκήθηκε εναντίον 9 οπαδών του Παναθηναϊκού (σύμφωνα με τις δηλώσεις των μπάτσων) για την επίθεση που έγινε εναντίον του καναλιού Extra 3 και του Τάκη Τσουκαλά, παρουσιαστή της εκπομπής των ερυθρόλευκων οπαδών στο συγκεκριμένο κανάλι. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, είκοσι άτομα έφτασαν με μηχανάκια στο κανάλι, εισέβαλαν στο κτίριο, τα έκανα γυαλιά καρφιά, έριξαν μολότοφ και πριν αποχωρήσουν πυρπόλησαν και δυο αυτοκίνητα που βρίσκονταν στο πάρκινγκ του καναλιού (το ένα ήταν του Τσουκαλά). Το γεγονός αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο στην κόντρα των σκληροπυρηνικών οπαδών Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού, οι μπάτσοι το συνδέουν με την εξέλιξη της δίκης για τη δολοφονία του Φιλόπουλου στη Λεωφόρο Λαυρίου και δυστυχώς αναμένουμε τα αντίποινα από την πλευρά των ερυθρόλευκων.
ΥΓ2: Την ενοχή δύο κατηγορούμενων ως φυσικών αυτουργών και τριών για απλή συνέργεια σε ανθρωποκτονία από πρόθεση για τη δολοφονία Φιλόπουλου πρότεινε ο εισαγγελέας, όπως και την ενοχή δώδεκα ατόμων για το αδίκημα της έκρηξης (κακούργημα) και τη σύσταση συμμορίας (αντί για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, συνεπώς το κακούργημα μετατράπηκε σε πλημμέλημα). Επίσης, πρότεινε την αθώωση οκτώ κατηγορούμενων από όλες τις κατηγορίες. Ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του θεωρεί ότι τα επεισόδια ξεκίνησαν όταν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έφραξαν το δρόμο στους οπαδούς του Ολυμπιακού και τους επιτέθηκαν με μολότοφ και πέτρες, οι ερυθρόλευκοι οπαδοί αντεπιτέθηκαν και ακολούθησε πανδαιμόνιο, προσθέτοντας ότι οι οπαδοί των δυο ομάδων δεν πήγαν στην Παιανία για να δουν αγώνα, αλλά για να λύσουν τις διαφορές τους. Η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού θα επηρεάσει τις εξελίξεις στην κόντρα των οπαδών των δυο ομάδων.
