Το βόλεϊ είναι ένα άθλημα που δεν έχει πολλούς φίλους, όμως όσοι ασχολούνται με αυτό έχουν μια παράξενη «τρέλα», για την οποία ίσως να φταίει η φύση του και η ιδιαιτερότητα του αθλήματος. Αν σε κάποιον δώσεις μια μπάλα, ενστικτωδώς είτε θα την κλωτσήσει είτε θα τη σουτάρει προς κάποιο καλάθι. Στο βόλεϊ, αντίθετα, θα πρέπει ένας παίχτης καταρχήν να μην την αφήσει να σκάσει στο τερέν και να τη στείλει προς ένα συμπαίχτη του για να την πασάρει ψηλά και σωστά σε έναν τρίτο, ο οποίος στη συνέχεια θα προσπαθήσει να τη στείλει να σκάσει στην απέναντι περιοχή. Είναι ένα άθλημα που απαιτεί συνεργασία μεταξύ των παιχτών και ένα από τα λίγα αθλήματα που ένας κορυφαίος παίχτης δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Το φετινό πρωτάθλημα στο βόλεϊ είναι το πιο ενδιαφέρον των τελευταίων χρόνων, αφού η οικονομική κρίση είχε σαν αποτέλεσμα να μειωθεί η διαφορά στη δυναμικότητα των ομάδων. Αν και αγωνιστικά έχουμε μια ποιοτική υποβάθμιση του πρωταθλήματος, το γεγονός ότι το κάθε αποτέλεσμα είναι «ανοιχτό» και δεν υπάρχει το μεγάλο φαβορί, σε συνδυασμό με την «επιστροφή» των ομάδων στους έλληνες παίχτες, προσδίδει μια ιδιαίτερη ομορφιά στην προσπάθεια των ομάδων να φτάσουν στο τίτλο. Αρκεί μια ματιά στον πίνακα της βαθμολογίας: Εθνικός Αλεξανδρούπολης, Φοίνικας Σύρου, Κηφισιά και Ολυμπιακός βρίσκονται στην τετράδα που θα διεκδικήσει τον τίτλο, με τον Εθνικό να δείχνει η πιο σταθερή ομάδα μέχρι στιγμής. ΑΕΚ, Αρης, ΠΑΟΚ και Λαμία συμπληρώνουν την οχτάδα και ίσως να είναι οι ρυθμιστές, αφού στην καλή τους μέρα μπορούν να κάνουν ζημιά στους πρωτοπόρους, ενώ τη μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού θα δώσουν το Αιγίνιο, ο Παμβοχαϊκός (που στο περσινό πρωτάθλημα είχε πρωταγωνιστήσει τερματίζοντας στην πρώτη τετράδα), ο Παναθηναϊκός και η Παναχαϊκή.
Για να είμαστε ειλικρινείς, δύσκολα θα αποφασίζαμε να ασχοληθούμε με το βόλεϊ μόνο και μόνο για να τονίσουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του αθλήματος. Ο λόγος που ασχολούμαστε με το βόλεϊ έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Γιώργος Λένας. Ο Γιώργος ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής στην ιστορική εκτός έδρας νίκη της Κηφισιάς επί του Ολυμπιακού με 1-3 στο κλειστό του Ρέντη. Αν κάποιος δε γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα και δει προσεχτικά τη φωτογραφία της στήλης, έχοντας ενημερωθεί ότι είναι από αγώνα της Α1 κατηγορίας, θα πει ότι σε αυτή υπάρχει φωτομοντάζ. Ο αθλητής που έχει στη φανέλα το νούμερο 2 δείχνει «διπλάσιος» από τους υπόλοιπους συμπαίκτες του, αφού τα κιλά του είναι κατά πολύ παραπάνω από τα κανονικά. Οσοι γνωρίζουν, όμως, μπορούν να δουν στο πρόσωπο του Γιώργου την απόλυτη δικαίωση του παίχτη που παίζει πρώτα απ’ όλα για το κέφι του και την παρέα, του παίχτη που ο πρωταθλητισμός και τα φράγκα δεν του έκαναν ποτέ εντύπωση.
Ενα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του ελληνικού βόλεϊ, που ξέρει πολύ καλά τα μυστικά του αθλήματος και θα μπορούσε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε οποιαδήποτε μεγάλη ομάδα, λόγω συγκυριών, αλλά το κυριότερο γιατί δεν μπήκε ποτέ σε καλούπια και ποτέ δεν αποχωρίστηκε τα κιλά του, επέλεξε να αφήσει το στίγμα του στα «αλώνια» και όχι στα σαλόνια, διατηρώντας το χαμόγελο που είχε όταν πρωτοξεκίνησε. Η εμφάνισή του κόντρα στον Ολυμπιακό ήταν η δικαίωση όλων των αφανών παιχτών και παραγόντων που στηρίζουν με την τρέλα τους το ελληνικό βόλεϊ, αλλά και η προσωπική του δικαίωση μετά από 22ετή παρουσία στα γήπεδα. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά, όταν έπαιξε στο Παγκράτι. Μερικά χρόνια αργότερα ξανασυναντηθήκαμε στη Μεταμόρφωση. Γνωρίζω από πρώτο χέρι την «τρέλα» του.
ΑΕΚτζής από τα γεννοφάσκια του, έκανε το 2001 το όνειρό του πραγματικότητα, όταν πήγε στην ΑΕΚ του Ζόραν Γκάετς, με πολύ καλές προοπτικές. Ομως, αντί για πρωταγωνιστής με την φανέλα της ομάδας που αγαπούσε, βρέθηκε να υπηρετεί τη θητεία του στη Ρόδο. Ο ίδιος δεν είχε κάποιο βύσμα για να έρθει στην Αθήνα και οι κιτρινόμαυροι παράγοντες είχαν να ασχοληθούν με πιο σοβαρά πράγματα. Εκείνη την περίοδο έπεφταν κάποια φράγκα στο άθλημα και όποιος παράγοντας ήθελε να το παίξει μάγκας φρόντιζε να έχει στην ομάδα του ξένους παίχτες. Το γεγονός αυτό μάλλον ήταν καταλυτικό για τον Γιώργο, αφού είχε έναν ακόμη λόγο που συνηγορού-σε ότι ο πρωταθλητισμός δεν ήταν της ιδιοσυγκρασίας του. Διαθέτοντας πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και τεράστια μυϊκή δύναμη, αν έμπαινε τότε στο «τριπάκι» του πρωταθλητισμού και κυρίως αν δεχόταν να «αποχωριστεί» τα κιλά του, ίσως να είχε αφήσει εποχή. Η ιστορία όμως δεν γράφεται με ίσως.
Με την εμφάνισή του κόντρα στους ερυθρόλευκους ο Γιώργος κατάφερε να πάρει μια γλυκιά «εκδίκηση» στο όνομα όλων αυτών των παιχτών που ιδρώνουν τη φανέλα τους όχι για τα φράγκα, αλλά γιατί τους αρέσει να παίζουν και να διασκεδάζουν. Από μικρός στη βιοπάλη, δούλευε στον οικογενειακό φούρνο και τις περισσότερες φορές πήγαινε απευθείας για προπόνηση. Οπως έλεγε, περίμενε με μεγάλη ανυπομονησία τους εκτός έδρας αγώνες για να μην πάει για δουλειά και να μπορέσει να κοιμηθεί λίγο περισσότερο. Ξέροντας ότι δε θα γίνει πλούσιος από το βόλεϊ, επέλεγε ομάδες όπου ήταν έντονο το στοιχείο της παρέας ανάμεσα στους παίχτες και είχαν σαν προτεραιότητα να παίξουν και να διασκεδάσουν και όχι να κάνουν πρωταθλητισμό. Το μεγαλύτερο κίνητρο για τον Γιώργο ήταν να κερδίσει η ομάδα του όχι για να πάρει τους βαθμούς της νίκης, αλλά για να μπορέσει να πάει μετά τον αγώνα με συμπαίκτες και φίλους σε κάποια ταβέρνα για να κάνουν χαβαλέ και να τσιμπήσουν κανένα ψητό, χωρίς να χάνει βεβαίως το κέφι του και την όρεξή του και σε περίπτωση ήττας.
Με την πορεία του στα γήπεδα ο «φούρναρης», όπως τον έλεγαν οι συμπαίχτες του, έδειξε ότι μπορεί κάποιος να αφήσει το στίγμα του χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει το χαρακτήρα, τις προτεραιότητες και την καθημερινότητά του. Εδειξε τη διαφορά ανάμεσα στον αθλητισμό και τον πρωταθλητισμό και κατάφερε «να βγάλει τη γλώσσα» σε όσους θυσιάζουν τον εαυτό τους για μια «επιτυχημένη» καριέρα. Είμαι σίγουρος ότι στον οπαδό του Ολυμπιακού, που τον ειρωνεύτηκε για τα παραπανήσια κιλά του με τη φράση «όταν γεννήσεις, κράτησέ μου ένα κουτάβι», εκτός από το χαμόγελο που του χάρισε όταν άκουσε το πείραγμα, θα είχε και μια πρόσκληση μετά το παιχνίδι, για να πάνε για κοψίδια και καλό κρασί. Αν είχε αντέξει να μείνει στο γήπεδο και να δεχτεί ότι η ομάδα του έχασε από τη μαγκιά και την απόδοση ενός παίχτη που λόγω της κοιλιάς του έμοιαζε περισσότερο με ταβερνιάρη.
Κος Πάπιας
Papias@eksegersi.gr
