Η ποδοσφαιρική επικαιρότητα στη χώρα μας έχει το τελευταίο διάστημα κιτρινόμαυρο χρώμα. Οι εξελίξεις στην ΑΕΚ είναι ραγδαίες και ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στον πρόεδρο και τους οργανωμένους οπαδούς βρίσκεται σε φάση όξυνσης. Η αγωνιστική κατρακύλα της ομάδας, που άρχισε τον καινούργιο χρόνο, συνεχίζεται και όλα δείχνουν ότι η ΑΕΚ βρίσκεται έξω από όλους τους στόχους που είχαν τεθεί στην αρχή της χρονιάς, γεγονός που δεν δέχτηκαν με τις καλύτερες των διαθέσεων οι οπαδοί της. Η περίοδος χάριτος στον πρόεδρο Θεμιστοκλή Νικολαΐδη τελείωσε και η Original του χρεώνει πλέον αποκλειστικά την ευθύνη για την αγωνιστική κατάντια της ομάδας.
Η στήλη ασκεί κριτική στον τρόπο που λειτουργεί ο πρόεδρος της ΑΕΚ από τις πρώτες μέρες που ανέλαβε να βγάλει την ΑΕΚ από το οικονομικό και διοικητικό αδιέξοδο στο οποίο βρισκόταν, σε μια εποχή που η συντριπτική πλειοψηφία τον υμνούσε για την αποφασιστικότητα, τη μαγκιά, την ανιδιοτέλεια, το όραμα και τα άλλα συμπαρομαρτούντα μιας αγιογραφίας. Μάλιστα, ήταν αρκετοί αυτοί που μας χαρακτήριζαν εμπαθείς απέναντί του και απέδιδαν την κριτική στην οπαδική προτίμηση της στήλης. Και ήταν πολλοί αυτοί που μου έλεγαν «Πάπια, σταμάτα να κριτικάρεις τον Νικολαϊδη, σκεπτόμενος σαν βάζελος, γιατί θα εκτεθείς ανεπανόρθωτα». Με βάση τις σημερινές εξελίξεις η στήλη μπορεί να αισθάνεται δικαιωμένη, γιατί για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται το αυτονόητο για μας, ότι ο οποιοσδήποτε αναλαμβάνει τη διαχείριση μιας ΠΑΕ σε μια εποχή ακραίου επαγγελματισμού είτε θα λειτουργήσει υποχρεωτικά με βάση το οικονομικό συμφέρον της εταιρίας (ο όρος ομάδα χρησιμοποιείται μόνο από τους οπαδούς της) και συνεπώς θα έρθει σε κόντρα αργά ή γρήγορα με τους οπαδούς – πελάτες, είτε θα καταστραφεί αν προσπαθήσει να λειτουργήσει σαν οπαδός και όχι σαν καπιταλιστής.
Αξίζει όμως να δούμε τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται και λειτουργεί ο νυν πρόεδρος της ΑΕΚ, ο οποίος νομίζει ότι η κιτρινόμαυρη οικογένεια είναι υποχρεωμένη να πειθαρχεί χωρίς αντιρρήσεις στις διαταγές και τις αποφάσεις του, επειδή ανέλαβε το ρίσκο να βγάλει την ΑΕΚ από τη δύσκολη κατάσταση που βρισκόταν. Στην πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, που έδωσε την επαύριο της ευρωπαϊκής εντός έδρας ήττας από την Παρί, προσπάθησε να το παίξει άνετος και να δώσει εξηγήσεις για όλα, ακόμα και για το οικονομικό κομμάτι και για το γιατί δεν έκανε μεταγραφές το Γενάρη (χωρίς κατά την άποψή μου να πείσει), προσπάθησε να μην έρθει σε κόντρα με κανέναν χρησιμοποιώντας πολύ προσεχτικές εκφράσεις, δεν κατάφερε όμως να κρύψει τη μεγαλομανία και την αλαζονεία του.
Οι συνάδελφοι υποστηρικτές του προέδρου της ΑΕΚ, σχολιάζοντας τη συνέντευξή του, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι ανεξάρτητα από το αν συμφωνούν ή διαφωνούν με τις απόψεις και την επιχειρηματολογία του, αυτό που θα πρέπει να κρατήσουμε από τη συνέντευξη είναι ότι ήταν ανθρώπινος, ήρεμος, σίγουρος, ανοιχτός στην καλόπιστη κριτική και δίχως έπαρση. Αν και δεν είναι σωστό από άποψη δεοντολογίας να στεκόμαστε σε ορισμένες από τις απόψεις που διατυπώνονται σε μια συνέντευξη και πάνω σε αυτές να οικοδομούνται σκληρές κριτικές, δε μπορούμε να μη σχολιάσουμε μια φράση από την συνέντευξη του Νικολαΐδη, η οποία ήταν και η ουσία των όσων προηγήθηκαν. «Θέλω να κάνω τόσα πολλά πράγματα, αλλά δεν προλαβαίνω. Δεν προλαβαίνω να κάνω σε 2,5 χρόνια όσα δεν έχουν γίνει σε 80». Αν αυτό δεν είναι μνημείο αλαζονείας, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους και παρακαλώ τον σύντροφο αρχισυντάκτη να με απαλλάξει από τη θέση του αθλητικού συντάκτη της «Κ» ή να μου συστήσει έναν καλό δάσκαλο για να μου μάθει ελληνικά. Δυστυχώς για τον κύριο Νικολαΐδη, η ΑΕΚ έχει 83 χρόνια ιστορία και δυο ανθρώπους στην προεδρία της που έγραψαν λαμπρές σελίδες στην ιστορία της. Μάλλον δεν έχει ακούσει τα ονόματα Νίκος Γκούμας και Λουκάς Μπάρλος και γι’ αυτό θεωρεί ότι τα επιτεύγματά του, τα 2,5 τελευταία χρόνια, αποτελούν τις πιο λαμπρές σελίδες στην ιστορία της ΑΕΚ.
Αν και δεν είμαι ο πλέον αρμόδιος για να συμβουλέψω τον πρόεδρο της ΑΕΚ, θα του συνιστούσα να μην προκαλεί τον κόσμο της ομάδας του. Και δεν αναφέρομαι στους οργανωμένους οπαδούς και την Original (αν και δεν μπορεί να θεωρηθούν αμελητέα ποσότητα), αλλά στους φίλους της που έχουν συνδέσει την αγάπη τους γι’ αυτήν με μνήμες και ιδανικά, τα οποία θα πρέπει και να γνωρίζει και να σέβεται ο γιάπης Θεμιστοκλής Νικολαΐδης. Αλλά ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι η ιστορία της ΑΕΚ αρχίζει από τον Αύγουστο του 2005, που ανέλαβε την προεδρία της, ποιο είναι το όραμα που έχει δώσει στους φίλους και τους οπαδούς της για να τον ακολουθήσουν; Μήπως το όραμα της 2ης θέσης που οδηγεί σε φράγκα από τη συμμετοχή στους ομίλους του Champions League, αφού ως γνωστό η κατάκτηση του τίτλου είναι μια «εφήμερη χαρά»; Μήπως η δημιουργία ποδοσφαιρικής σχολής και μιας ομάδας που θα προσφέρει γκολ και θέαμα, χωρίς όμως πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές γιατί είναι ακριβοί και δεν έχει η ομάδα φράγκα; Μήπως η συνεργασία με τους μπάτσους για την καταπολέμηση της βίας και το «δόσιμο» όσων οπαδών δεν συμφωνούν με τις διαταγές και τα προεδρικά διατάγματά του; Για ποιο απ’ όλα θα πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι οι οπαδοί της; Μήπως γιατί η ομάδα τους έχει γίνει «κρατική» και ο πρόεδρός της για να επιβιώσει στη θέση του κάνει τα πάντα για να είναι αρεστός στο σύστημα και τα κέντρα εξουσίας του ελληνικού ποδοσφαίρου; Μήπως γιατί χωρίς καμία ντροπή πούλησε τους οργανωμένους οπαδούς που τον λάτρεψαν και τον βοήθησαν να αναλάβει την ΑΕΚ, γιατί πλέον του είναι άχρηστοι; Μήπως γιατί οι οικονομικές μπίζνες που θέλει να στήσει δεν επιτρέπουν το νέο γήπεδο της ΑΕΚ να γίνει στην Φιλαδέλφεια αλλά κάπου αλλού, προκειμένου να εξασφαλιστούν περισσότερα κέρδη για τους καπιταλιστές που τον χρηματοδοτούν;
Μπορεί να γίνομαι κακός και να κινδυνεύω να χαρακτηριστώ εμπαθής, αλλά αυτή είναι η αλήθεια για τα 2,5 χρόνια του Θεμιστοκλή Νικολαΐδη στην προεδρία της ΑΕΚ. Γιατί μετά από 2,5 χρόνια δεν μπορούμε, όσο και αν το θέλουμε, να μιλήσουμε για τον Ντέμη. Εδώ υπάρχει και μια ειρωνεία της ζωής. Στα 80 χρόνια ιστορίας της ΑΕΚ, που απαξίωσε με 20 λέξεις ο πρόεδρος Θεμιστοκλής Νικολαΐδης, ήταν και ορισμένες λαμπρές σελίδες που έγραψε ο ποδοσφαιριστής με το 11 στην πλάτη και τον δικέφαλο αητό στο μπράτσο, Ντέμης Νικολαΐδης, που λατρεύτηκε όχι μόνο από τους οπαδούς της ΑΕΚ αλλά και από τους οπαδούς και άλλων ομάδων, όπως ο υποφαινόμενος.
Εν κατακλείδι. Ας σταματήσει το παραμύθι ότι ο Νικολαΐδης έσωσε την ΑΕΚ από την καταστροφή. Η ΑΕΚ σώθηκε από τα 80 χρόνια της ιστορίας της, από τον κόσμο της και από το τεράστιο ειδικό βάρος που έχει στο ελληνικό ποδόσφαιρο (πολύ μεγαλύτερο από αυτό που θα δικαιολογούσαν οι τίτλοι που έχει κατακτήσει). Ο Νικολαΐδης το μόνο που έκανε ήταν να διαχειριστεί όλα αυτά με πολύ έξυπνο τρόπο και μάλιστα με ελάχιστο προσωπικό ρίσκο. Ας θυμηθούμε την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η ΑΕΚ τον Αύγουστο του 2005 και ας αναρωτηθούμε ποιος θα του καταλόγιζε ευθύνες σε περίπτωση αποτυχίας; Ποιος θα του ζητούσε τα ρέστα αν δεν κατάφερνε να βγάλει την ομάδα από τη δύσκολη κατάσταση εκείνης της περιόδου; Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, θα πρέπει να συμφωνήσουμε σ΄ ένα πράγμα. Ο Νικολαϊδης αν αποτύγχανε δεν θα είχε κανένα ουσιαστικό προσωπικό κόστος (ας δεχτούμε ότι θα μπορούσε να είχε παίξει ένα – δύο χρόνια ακόμη ποδόσφαιρο), ενώ στην περίπτωση επιτυχίας του σχεδίου του, όπως και έγινε, θα είχε στην κατοχή του (επί της ουσίας είναι ο μπροστινός κάποιων καπιταλιστών που χρηματοδοτούν την εταιρία) μια ομάδα με την ιστορία και την βαρύτητα της ΑΕΚ, που θα του εξασφάλιζε ένα ικανοποιητικό εισόδημα για να έχει να πορεύεται.
Ισως να γίνομαι κυνικός, αλλά ο Νικολαΐδης πάντα έπαιρνε από την ΑΕΚ. Σαν ποδοσφαιριστής είχε την τύχη να παίξει σε μια από τις καλύτερες ομάδες και κατάφερε να γίνει «ανταποδοτικός» και να προσφέρει, βοηθώντας την ΑΕΚ εντός και εκτός αγωνιστικών χωρών. Σαν πρόεδρος μέχρι στιγμής μόνο παίρνει από την ΑΕΚ, εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία, και φιλοδοξεί να εξασφαλίσει και το μέλλον του λανσάροντας ένα καινούργιο επάγγελμα. Αν τα καταφέρει θα είναι ο πρώτος στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που θα είναι «πρόεδρος ομάδας». Μέχρι σήμερα οι «ανιδιοτελείς εργάτες του αθλητισμού» είχαν κάποιο επάγγελμα για προκάλυψη, άσχετα αν επί της ουσίας ζούσαν από το ποδόσφαιρο. Ο Νικολαΐδης έριξε και αυτό το κάστρο και ήδη στο υπουργείο Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας ο Τσιτουρίδης ετοιμάζεται να τον παρασημοφορήσει, γιατί δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και βοηθάει στην καταπολέμηση της ανεργίας.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Μετά από πολύ καιρό είδαμε και έναν αγώνα μπάσκετ που θύμιζε τις παλιές καλές εποχές. Πραγματικό ντέρμπι ήταν ο αγώνας Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού και άπαντες είχαν να κάνουν μόνο θετικά σχόλια, ακόμη και οι οπαδοί των πράσινων παρά την νίκη των ερυθρόλευκων. Στο λιμάνι μετά από πολλά χρόνια έριξαν φράγκα και πήραν πολύ καλούς παίχτες και πλέον μπορούν να πανηγυρίζουν νίκες σ’ ένα χώρο που ήταν αποκλειστικά φέουδο των Γιαννακοπουλαίων. Τρανταχτή απόδειξη ότι ο μοναδικός τρόπος να σπάσεις «αυτοκρατορίες» είναι να βάλεις το χέρι στην τσέπη και να δημιουργήσεις ανταγωνιστική ομάδα. Διαφορετικά θα έρχεσαι δεύτερος και καταϊδρωμένος και θα σκούζεις σαν μωρά παρθένα που της πήραν την παρθενιά.
