Η απόφαση του Τζίγγερ να αποδεχτεί την πρόσκληση-πρόκληση του Βγενόπουλου και της ΠΕΚ και να δρομολογήσει εξελίξεις στη διοίκηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός είχε σαν αποτέλεσμα να υπάρχει έντονη κινητικότητα στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μπροστά στη νέα αγωνιστική περίοδο, μετά από πολλά χρόνια, μπορούμε να εκφράσουμε αισιοδοξία για θετικές επιπτώσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η προσπάθεια των ομάδων να κερδίσουν αυτή τη χρονική περίοδο τη μάχη των εντυπώσεων (και στο μέλλον την κυριαρχία στο ελληνικό ποδόσφαιρο) δείχνει να συνοδεύεται και από «επενδύσεις». Ολα δείχνουν ότι Κόκκαλης και «πολυμετοχικοί», κατά πρώτο λόγο, και Νικολαΐδης, σε δεύτερο πλάνο, είναι έτοιμοι να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να ρίξουν φράγκα στην πιάτσα, γεγονός που αποτελεί την αναγκαία και ικανή συνθήκη για μια ανοδική πορεία του ελληνικού ποδόσφαιρου.
Ενα επιπλέον σημείο που μας κάνει να είμαστε αισιόδοξοι είναι ότι για πρώτη φορά οι ομάδες κινούνται με το σωστό τρόπο. Αποφάσισαν, πριν κλείσουν παίχτες, να φέρουν στους πάγκους τους ικανούς προπονητές στους οποίους, εκτός από μεγάλο συμβόλαιο, υποσχέθηκαν και ένα σεβαστό ποσό για μεταγραφές. Οι ερυθρόλευκοι έχουν ήδη συμφωνήσει με τον Ισπανό Ερνέστο Βαλβέρδε, που έχει μεγάλη θητεία στο ισπανικό πρωτάθλημα (σε μικρομεσαίες ομάδες, αλλά σίγουρα με πολύ καλύτερες εμπειρίες από τους έλληνες προπονητές) και ήδη υπάρχει λίστα με 4-5 παίχτες της προτίμησής του, οι οποίοι θα ενισχύσουν το ερυθρόλευκο ρόστερ. Οι πράσινοι κινούνται ανάμεσα στο Λάουντρουπ (προπονητής της εκπληκτικής φέτος Χετάφε) και τον Τεν Κάτε, που με τη δουλειά του ως βοηθός του Ράικαρντ στη Μπαρτσελόνα έχει γράψει ιστορία. Εδώ θα κάνουμε μια παρένθεση. Μπορεί ο Λάουντρουπ να είναι πιο επικοινωνιακό όνομα, όμως ο Ολλανδός μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα τους νεαρούς παίχτες και τις υποδομές της Παιανίας. Ανεξάρτητα από την τελική επιλογή (αν στραβώσουν αυτοί οι δυο, περιμένει στη σειρά ο Φερνάντεθ), ο νέος προπονητής των πράσινων θα διαχειριστεί 20 – 25 εκατ. ευρώ, ποσό που του δίνει τη δυνατότητα να φέρει στην ομάδα του 5-6 παίχτες αναγνωρισμένης αξίας. Εύκολα καταλαβαίνουμε, ότι από τις κινήσεις των δυο ομάδων υπάρχει ελπίδα για κάτι διαφορετικό στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν ισχυρίζομαι ότι από τη μια στιγμή στην άλλη θα δού-με γκολ και θέαμα, όμως κάποια δυνατά παιχνίδια και ποιοτικές αναμετρήσεις ανάμεσα στις μεγάλες ομάδες μπορεί να δούμε.
Εκτός από τους «αιωνίους», κινητικότητα υπάρχει και στους κιτρινόμαυρους σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. ΑΕΚ και Αρης προσπαθούν να «ακολουθήσουν» στο παζάρι των μεταγραφών. Οι κιτρινόμαυροι της Θεσσαλονίκης κράτησαν το Μπάγεβιτς και το βασικό κορμό της περσινής ομάδας και ελπίζουν ότι με δυο-τρεις μεταγραφές θα καταφέρουν να κατοχυρώσουν την τέταρτη θέση του βαθμολογικού πίνακα. Οι στόχοι της ομάδας εξαντλούνται στη διατήρηση των σκήπτρων στην κόντρα με τον ΠΑΟΚ και σε μια καλή πορεία, συνεπώς θα επιτευχθούν εύκολα.
Στην Αθήνα, οι οπαδοί της ΑΕΚ διαβάζουν με σκεπτικισμό τα δημοσιεύματα των εφημερίδων για επιχειρηματικό σχήμα που επιθυμεί να αναλάβει τη διοίκηση της ομάδας. Επικεφαλής φέρεται να είναι ο πρώην πρόεδρος Δ. Μελισσανίδης και σύμφωνα με αυτά τα δημοσιεύ-ματα είναι θέμα χρόνου η επαφή ανάμεσα στις δυο πλευρές. Οι οπαδοί της ΑΕΚ αναμένουν με αγωνία τις εξελίξεις και οι πιθανότητες να ανοίξει ένας νέος κύκλος εσωστρέφειας και αντεγκλήσεων ανάμεσα στους «επενδυτές» δεν είναι λίγες. Ο Νικολαΐδης και όσοι τον στηρίζουν προσπαθούν να «απαντήσουν» στις κινήσεις Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, αφού τα φράγκα που σκοπεύουν να ρίξουν στην πιάτσα είναι κατά πολύ λιγότερα από αυτά των αντιπάλων τους. Ο Δώνης που επιλέχτηκε για να ηγηθεί στην προσπάθεια κατάκτησης του τίτλου δε μπορεί να σταθεί δίπλα στα ονόματα που θα καθίσουν στον ερυθρόλευκο και τον πράσινο πάγκο. Αν σ’ αυτό προσθέσουμε ότι το μπάτζετ της ΑΕΚ για τις μεταγραφές είναι πολύ μικρότερο από αυτό των ανταγωνιστών της, καταλαβαίνουμε, ότι οι «διορθωτικές» κινήσεις είναι περιορισμένες. Στον αγωνιστικό τομέα οι κιτρινόμαυροι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν τις γκέλες των αντιπάλων τους και να φτάσουν στον τίτλο, όμως φέτος το εγχείρημα θα είναι πολύ πιο δύσκολο σε σχέση με πέρσι, αφού οι αντίπαλοί τους θα έχουν ενισχυθεί σημαντικά. Η πλευρά των Μελισσανίδη-Ρέστη έχει μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια από τη σημερινή διοίκηση της ΑΕΚ και δηλώνει έτοιμη για «επενδύσεις» ανάλογες με αυτές των «αιωνίων», όμως στη συνείδηση του κόσμου της ΑΕΚ έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα. Οταν η ομάδα ήταν ένα βήμα πριν τη διάλυση, έκαναν πίσω και άφησαν το Νικολαΐδη να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Τώρα επιστρέφουν για να ξαναπάρουν ένα στρωμένο μαγαζί και να επενδύσουν στα σίγουρα τα λεφτά τους.
Κλείνοντας, θα πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνιση. Γράψαμε παραπάνω, ότι υπάρχουν ελπίδες να δού-με κάτι καλύτερο σε σχέση με πέρσι. Αυτό δε σημαίνει ότι το πρωτάθλημα θα γίνει περισσότερο ανταγωνιστικό. Το αντίθετο. Η ψαλίδα ανάμεσα στις μεγάλες ομάδες και στις μικρομεσαίες ανοίγει συνεχώς. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός δεν έχουν αντίπαλο και συνεπώς το ενδιαφέρον τους θα επικεντρωθεί στη μεταξύ τους κόντρα, που εκτός απροόπτου θα κρίνει και τον τίτλο του πρωταθλητή. ΑΕΚ και Αρης θα παλέψουν για την τρίτη θέση και από εκεί και κάτω το χάος. Με τη λέξη καλύτερο εννοούμε ότι θα έρθουν παίχτες που μπο- ρούν να κάνουν ορισμένες ενέργειες και να δημιουργήσουν φάσεις. Ο Ριβάλντο δε θα είναι πλέον μόνος του και συνεπώς ελπίζουμε σε περισσότερα μαγικά.
Χωρίς θύματα ολοκληρώθηκαν οι τελικοί του πρωταθλήματος μπάσκετ και ο Παναθηναϊκός κατέκτησε, όπως αναμενόταν, το 10ο πρωτάθλημα τα τελευταία έντεκα χρόνια. Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά τις εντυπώσεις έκλεψαν οι πράσινοι και οι κόκκινοι «ιδιωτικοί στρατοί», που μετέτρεψαν το ΟΑΚΑ και το ΣΕΦ σε ρωμαϊκές αρένες. Δε θα σχολιάσουμε το φαινόμενο της αλήτικης συμπεριφοράς των οπαδών ένθεν κακείθεν, γιατί το έχουμε κάνει άπειρες φορές και δεν χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε. Αυτό που αξίζει να σχολιάσουμε είναι η υποκριτική συμπεριφορά όλων των εμπλεκόμενων με το άθλημα, που επιχειρούν να χρεώσουν τις αλητείες σε μια μικρή μερίδα ανεγκέφαλων οπαδών. Ο στόχος είναι προφανής. Δε φταίει το άθλημα, δε φταίνε οι διοικήσεις των ομάδων, φταίνε οι αληταράδες και οι πρεζάκηδες που πηγαίνουν στα γήπεδα για να ξεκαβλώσουν. Καλό το παραμύθι σας, κύριοι, αλλά δεν έχει δράκο. Προσπαθείτε να μας πείσετε ότι όσα είδαμε ήταν έργο 200-300 αλητών. Και οι χιλιάδες αγνοί φίλοι του μπάσκετ που ήταν δίπλα τους τι έκαναν; Γιατί δεν τους απομόνωσαν; Τι έκαναν για να προστατεύσουν το άθλημα και την ομάδα τους; Τίποτα απολύτως, γιατί συμφωνούσαν απόλυτα με αυτά που έβλεπαν. Οσοι πηγαίνουμε στο γήπεδο ξέρουμε την ψυχολογία των οπαδών, ακόμη και αυτών που δεν είναι οργανωμένοι σε κάποιο σύνδεσμο. Στους τελικούς άπαντες ασπάζονται το δόγμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Τον τίτλο θέλουν να πανηγυρίσουν, ανεξάρτητα από τον τρόπο και το τίμημα με τον οποίο θα το καταφέρουν.
Την επόμενη μέρα του 4ου τελικού στο ΣΕΦ, μίλησα με έναν καλό φίλο, γαύρο (από τους λίγους με μυαλό), που ήταν στο γήπεδο. Αφού μου έκανε τη σχετική καζούρα, σοβαρεύτηκε και μου είπε: «Ευτυχώς που αστόχησε ο Διαμαντίδης στο τελευταίο σουτ, γιατί δεν θα έφευγαν ζωντανοί από το γήπεδο. Είμαστε, φίλε, σε κατάσταση έξαψης. Αν έμπαινε το καλάθι, δεν ξέρω τι μπορούσαμε να κάνουμε. Να φανταστείς ότι έφτασα σε σημείο, όταν έληξε το παιχνίδι και έφευγαν οι παίχτες του Παναθηναϊκού, να πετάξω ό,τι κέρματα είχα στην τσέπη μου, πωρωμένος από την ατμόσφαιρα που είχε δημιουργηθεί και την ένταση του αγώνα. Το σκεφτόμουν μετά στο σπίτι και ντρεπόμουν για τον εαυτό μου». Είμαι κάτι παραπάνω από σίγουρος, ότι στη θέση του θα μπορούσε να ήταν κάποιοι φίλοι Παναθηναϊκοί (ή ακόμη και εγώ, πριν μερικά χρόνια).
Η βία στον αθλητισμό, όπως έχουμε πει αρκετές φορές, είναι κοινωνικό φαινόμενο και στην εποχή μας, που η εξαθλίωση και η κοινωνική καταπίεση τσακίζουν την ανθρώπινη υπόσταση, μια μεγάλη μερίδα της νεολαίας αντιμετωπίζει τους αντιπάλους της (παίχτες και οπαδούς) στο γήπεδο με τον ίδιο τρόπο που την αντιμετωπίζει καθημερινά η κοινωνία μας: σαν ζώα.
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: «Κανένας παίχτης της ομάδας μας, στην Εθνική του καραγκιόζη». Περιεχόμενο πανό των οπαδών του Παναθηναϊκού, στον 5ο τελικό του μπάσκετ. Για μια μεγάλη μερίδα των πράσινων οπαδών ο Γιαννάκης είναι πλέον εχθρός και έτσι θα αντιμετωπίζεται. Η διαμάχη Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού για την ηγεμονία στο ελληνικό μπάσκετ είχε σαν πρώτο θύμα την εθνική ομάδα. Ας ελπίσουμε, ότι οι παίχτες θα καταφέρουν να πετύχουν τους στόχους που έχουν θέσει, γιατί σε διαφορετική περίπτωση τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα. Είναι πραγματικά ντροπή για τους οπαδούς του Παναθηναϊκού να συμπεριφέρονται μ’ αυτό τον τρόπο στον Παναγιώτη Γιαννάκη, που έχει συνδέσει το όνομα του με μεγάλες ευρωπαϊκές επιτυχίες της ομάδας. Οι ευθύνες των Γιαννακοπουλαίων είναι τεράστιες.
