Παντού υπάρχει ένας μύθος, σύμφωνα με τη διαφήμιση μπίρας, όμως στο Ανφιλντ ο ζωντανός μύθος έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Στίβεν Τζέραρντ. Ο αγώνας στο Ανφιλντ έχει τελειώσει, ο κόσμος στις εξέδρες τραγουδάει για την αγαπημένη του ομάδα και ετοιμάζεται να αποθεώσει τον αρχηγό. Ολοι οι παίχτες της Λίβερπουλ βγαίνουν με τα παιδιά τους στον αγωνιστικό χώρο, όπως συνηθίζεται σε κάθε τελευταίο εντός έδρας αγώνα της χρονιάς, με τη διαφορά ότι σε όλες τις φανέλες υπάρχει ο αριθμός 8. Στις εξέδρες οι οπαδοί τραγουδούν το «Justice for the 96» για τα θύματα του Χίλσμπορο. Ο αρχηγός μπαίνει στο γήπεδο μαζί με τις τρεις μικρές κόρες του, στη μεγάλη εξέδρα σχηματίζεται η λέξη Captain και στο KOP (το πέταλο των φανατικών οπαδών) το S8G. Το γήπεδο φωνάζει ρυθμικά «Steve Gerrard, Gerrard» και μετά από μερικά δευτερόλεπτα σιγής, οι Μέρσεϊσάιντερς, με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, αρχίζουν να τραγουδούν το «You ‘ll never walk alone». Τα «τσιμέντα» πέφτουν…
Ο Τζέραρντ είναι ένας από τους τελευταίους μεγάλους ποδοσφαιριστές που έχουν ταυτιστεί με την ομάδα στην οποία έπαιξαν για πρώτη φορά μπάλα. Κόντρα στο ρεύμα του ακραίου επαγγελματισμού και του μέγιστου κέρδους, απαρνήθηκε πολύ μεγάλα συμβόλαια και τίτλους για να μείνει πιστός στην ομάδα που υποστήριζε από πιτσιρικάς, πολύ πριν γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Επέλεξε να ακούσει τη φωνή της καρδιάς και αποφάσισε με το συναίσθημα και όχι τη λογική να παραμείνει στο Λίβερπουλ. Εζησε χαρές και λύπες φορώντας τη φανέλα της ομάδας που αγάπησε και κατάφερε να κερδίσει το σεβασμό ακόμη και των αντίπαλων οπαδών. Στο μυαλό όλων μας θα μείνει ο τελικός του Champions League το 2005 και η επική ανατροπή που κατάφεραν οι Reds με μπροστάρη τον αρχηγό τους.
Η τελευταία του δήλωση «συμπυκνώνει» αυτό που σημαίνει γι’ αυτόν η Λίβερπουλ. «Αισθάνθηκα πολύ περίεργα. Ετρεμα αυτή τη στιγμή και ο λόγος είναι ότι θα μου λείψει πάρα πολύ. Λάτρεψα κάθε λεπτό και είμαι απολύτως ισοπεδωμένος που δε θα αγωνιστώ ξανά μπροστά σε τέτοιους φιλάθλους. Είναι πολύ δύσκολο να επιλέξω μία στιγμή, αλλά νομίζω ότι την πρώτη φορά που έτρεξα έξω χάρη στον άνθρωπο στα αριστερά μου (σ.σ. Ουγέ) δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Η πρώτη φορά που παίζεις για τη Λίβερπουλ είναι το όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Τα υπόλοιπα είναι απλά ένα μπόνους».
Οταν νιώθεις ανατριχίλα, βλέποντας τα βίντεο από το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του αρχηγού, μπορείς εύκολα να καταλάβεις ποσό δυνατά και μοναδικά συναισθήματα ένιωσαν οι τυχεροί που ήταν στο γήπεδο. Η πορεία του Τζέραρντ αποδεικνύει γιατί το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να είναι το πιο λαϊκό άθλημα, ακόμα και στις εποχές που στο κυνήγι των τίτλων και του χρήματος όλα επιτρέπονται. Αποτελεί πλέον ένα από τα σημεία αναφοράς για όσους συνεχίζουν να οραματίζονται και να παλεύουν για ένα ποδόσφαιρο αποσυνδεδεμένο από τις «παράγκες» του εσμού των παραγόντων και των καπιταλιστών, που το έχουν μετατρέψει σε επιχείρηση για να αποκομίζουν τεράστια κέρδη και να στοιχίζουν τους νεολαίους της εξέδρας κάτω από το λάβαρο του κέρδους του καπιταλιστή προέδρου. Ας μας επιτραπεί να πούμε, τηρουμένων των αναλογιών, ότι ο Τζέραρντ με τις επιλογές του δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη διαφορά ανάμεσα στο να είσαι πιστός στην ιστορία και το λάβαρο της ομάδας σου από το να υποστηρίζεις και να συντάσσεσαι με τα κέρδη και τα συμφέροντα του καπιταλιστή-ιδιοκτήτη της ομάδας.
Από την άλλη, για να μην παρασυρόμαστε από τη συγκίνηση που δημιουργούν τέτοια φαινόμενα, πρέπει να σημειώσουμε και τα όρια μέσα στα οποία κινούνται συμπεριφορές όπως αυτή του Τζέραρντ. Ενας ζάμπλουτος επαγγελματίας είναι και αυτός και απλά κατάφερε να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στην αγριανθρωπική όψη του επαγγελματισμού και στα καθαρά ποδοσφαιρικά αισθήματα. Δεν έκανε κάποια ρήξη με το σύστημα και η στάση του είναι εύκολα αφομοιώσιμη από αυτό το σύστημα, που μπορεί εύκολα να μετατρέπει τους «Τζέραρντ» σε διαφημιστική ατραξιόν για τις μπίζνες του, σε αρωματικό μαϊντανό στη βρόμικη σαλάτα του.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
