Είναι πολύ δύσκολο να ασχοληθείς με την αθλητική επικαιρότητα, όταν ζεις και συμμετέχεις σε μια εξέγερση που δεν είχε προηγούμενο από την Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Δεν μπορείς να ασχοληθείς με τις μεγάλες νίκες, το ελληνικό πρωτάθλημα ή το Champions League, όταν οι πιτσιρίκες και οι πιτσιρικάδες, βγαίνουν στους δρόμους όλης της Ελλάδας και μας παραδίδουν μαθήματα αντίστασης και ανυπακοής.
Τη βδομάδα που πέρασε, ζήσαμε όλοι μας πρωτόγνωρες στιγμές. Η τραγική είδηση της δολοφονίας του 16χρονου Αλέξη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι, ο καταλύτης για το ξέσπασμα της βίαιης αντίδρασης της νεολαίας, ενάντια σε μια κοινωνική πραγματικότητα που δολοφονεί καθημερινά την ψυχή και τα όνειρά της. Το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, οι μεγαλύτεροι και οι «πεπειραμένοι» στους κοινωνικούς αγώνες μείναμε άφωνοι, δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, βλέποντας το ανθρώπινο ποτάμι που είχε πλημμυρίσει τους δρόμους της Αθήνας και προσπαθούσε να γκρεμίσει ό,τι και όποιον στεκόταν απέναντι του. Ενα ποτάμι που προσπαθούσε να σαρώσει τα «τείχη» που του έχουν υψώσει και να ξεχυθεί στις λεωφόρους του αύριο. Ενιωσα μια έξαψη, μια περηφάνια γι’ αυτά τα παιδιά που φώναζαν οργισμένα τα συνθήματά τους, που έσπαζαν και έκαιγαν τράπεζες, μαγαζιά, δημόσια κτίρια, αυτοκίνητα, βιτρίνες, πεζοδρόμια, όλα αυτά που στα μάτια τους αποτελούν σύμβολα ενός κόσμου εχθρικού προς τα όνειρα και τα θέλω τους. Ενιωσα ταυτόχρονα και ασήμαντος, γιατί αγνοούσα την «ύπαρξή» τους, αγνοούσα την ύπαρξη των χιλιάδων νεολαίων που βάδιζαν οργισμένοι δίπλα μου, που τιμούσαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη μνήμη του δολοφονημένου συμμαθητή τους. Ενιωσα άβολα, γιατί δεν είχα καταφέρει να «συναντηθώ» μαζί τους, γιατί δεν μπορούσα να τους καταλάβω. Πολλοί από εμάς, που συμμετέχουμε στις κοινωνικές διεργασίες της εποχής μας, είχαμε προβλέψει ότι θα ζήσει και η χώρα μας ένα αυθόρμητο, «τυφλό» και βίαιο ξέσπασμα, αντίστοιχο με αυτό του Λος Αντζελες, της Γαλλίας, ένα ξέσπασμα των κολασμένων της ελληνικής κοινωνίας. Πόσοι όμως μπορούσαμε να προβλέψουμε ένα ξέσπασμα σαν αυτό που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες και ειδικότερα στην πορεία της περασμένης Δευτέρας;
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η συναισθηματική φόρτιση από τη συμμετοχή μου στα δρώμενα των τελευταίων ημερών δεν μου επιτρέπει να σκεφτώ και να βγάλω πολιτικά συμπεράσματα για όλα όσα έγιναν. Αισθάνομαι, όμως, ότι τα όποια πολιτικά συμπεράσματα αυτή τη στιγμή δεν απασχολούν καθόλου τους χιλιάδες νεολαίους που βγήκαν στους δρόμους σε όλη τη χώρα και συγκρούστηκαν σώμα με σώμα με τις δυνάμεις καταστολής. Αν κάτι περιμένουν από εμάς, είναι να σταθούμε δίπλα τους, να επιδοκιμάσουμε τις πράξεις τους, να τους στηρίξουμε και να τους υπερασπιστούμε από τους δημοσιορουφιάνους, τους πολιτικούς, τους «αγανακτισμένους» πολίτες, τους νοικοκυραίους, από αυτούς, που βάζουν τις σπασμένες βιτρίνες και τα καμένα μαγαζιά πάνω από τα όνειρα και τη ζωή τους. Αν κάτι περιμένουν από εμάς, είναι να βρεθούμε πλάι τους στους δρόμους της εξέγερσης, να «ζήσουμε» λίγες στιγμές μαζί τους και να αφουγκραστούμε τις ανάγκες και τα θέλω τους. Ας τους πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ, που μας πρόσφεραν για τέσσερις μέρες τη δυνατότητα να περπατήσουμε στους δρόμους μιας όμορφης, «φωτισμένης» και λεύτερης Αθήνας.
Είμαι σίγουρος ότι οι πολιτικές στήλες της «Κ» θα αναφερθούν λεπτομερέστερα και με καλύτερη πολιτική ανάλυση στο ξέσπασμα της νεολαίας μας και γι’ αυτό σταματάω. Θα προσπαθήσω να πιάσω μια πτυχή που συνδέεται με την αθλητική επικαιρότητα. Οπως είναι γνωστό, η δολοφονία του Αλέξη και ό,τι επακολούθησε δεν θεωρήθηκαν από τους αθλητικούς παράγοντες σημαντικά και γι’ αυτό τόσο τα πρωταθλήματα όσο και οι ευρωπαϊκοί αγώνες των ελληνικών ομάδων έγιναν κανονικά. Μάλιστα, με το πρόσχημα ότι δεν πρέπει να μπλέκουμε την πολιτική με τον αθλητισμό, στους περισσότερους αγώνες επίσημα δεν κρατήθηκε καν ενός λεπτού σιγή και ευτυχώς που σε κάποια γήπεδα οι φίλαθλοι σεβάστηκαν τη μνήμη του και κράτησαν από μόνοι τους ενός λεπτού σιγή φωνάζοντας πριν και μετά συνθήματα εναντίον των μπάτσων και της κρατικής καταστολής. Είναι επίσης γνωστό, ότι στα περισσότερα γήπεδα υπήρχαν πανό ενάντια στους μπάτσους και σε κάποια γήπεδα μια μερίδα οπαδών συγκρούστηκε με τις διμοιρίες που βρέθηκαν εκεί, με τους υπόλοιπους φιλάθλους να τους χειροκροτούν και να φωνάζουν «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».
Δεν ξέρω γιατί, όμως δυσκολεύομαι να μιλήσω θετικά για τους νεολαίους που χτυπήθηκαν με τους μπάτσους στα γήπεδα, που φώναξαν από τις εξέδρες τα ίδια συνθήματα με αυτά που φωνάζονται στις πορείες στους δρόμους της Αθήνας. Μου φαίνεται αδιανόητο, τη στιγμή που το αίμα του Αλέξη ήταν ακόμη ζεστό, που το ποτάμι της οργής κυλούσε στους δρόμους, κάποιοι να έχουν την ψυχραιμία να παρακολουθούν ένα ποδοσφαιρικό αγώνα και να πανηγυρίζουν για την ομάδα τους και ταυτόχρονα να βρίζουν τους μπάτσους και να συγκρούονται μαζί τους. Ισως να είναι η συναισθηματική φόρτιση που με εμποδίζει να βρω τους λόγους που κάποιος νεολαίος επέλεξε να πάει στο γήπεδο και να «διαμαρτυρηθεί» ενάντια στην κρατική καταστολή, όταν στους δρόμους της Αθήνας την ίδια στιγμή οι συνομήλικοί του συγκρούονταν και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στη ζωή και το όνειρο. Ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα έπρεπε να πάμε στα γήπεδα την Κυριακή, τη Δευτέρα, την Τρίτη, την Τετάρτη, θα ήταν για να ματαιώσουμε τους αγώνες, για να τους χαλάσουμε τις φιέστες, για να «σπάσουμε» τη βιτρίνα του επαγγελματικού αθλητισμού, για να βροντοφωνάξουμε ότι δεν βολευόμαστε με τους «άρτους και τα θεάματα» που μας προσφέρουν. Δεν αντιλέγω, ότι αυτό θα ήταν, αν όχι απίθανο, πολύ δύσκολο να το πραγματοποιήσουμε και γι’ αυτό το λόγο θα έπρεπε να απέχουμε. Μπορεί να γινόμαστε δυσάρεστοι σε κάποια παιδιά που έχουν ευαισθησίες, που συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες και ταυτόχρονα τους αρέσει, όπως και σε εμάς, να πηγαίνουν στο γήπεδο και να υποστηρίζουν ενεργά την ομάδα τους, όμως με την παρουσία τους την περασμένη βδομάδα επί της ουσίας νομιμοποίησαν την αντιδραστική άποψη ότι ο αθλητισμός δεν έχει σχέση με την πολιτική και ότι η οπαδική μας προτίμηση και το καλό της ομάδας μας είναι πάνω από την ταξική μας θέση σε μια κοινωνία που καθημερινά μας δολοφονεί.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: Ο Αλέξης ήταν οπαδός του Παναθηναϊκού και γι’ αυτό σε πολλά sites οι πράσινοι οπαδοί ζήτησαν την αναβολή του αγώνα με την Ανόρθωση. Η ΠΑΕ Παναθηναϊκός αφουγκράστηκε την ένταση των στιγμών και για να κατευνάσει πιθανές αντιδράσεις έβγαλε ανακοίνωση και ζήτησε «αυτοσυγκράτηση». Πριν την έναρξη του αγώνα, με μια υποκριτική κίνηση ζήτησε από την ΟΥΕΦΑ να κρατηθεί ενός λεπτού σιγή (αν και ήξερε εκ των προτέρων, ότι το αίτημα δεν θα γινόταν δεκτό). Σε αντίθεση με τους οπαδούς, που κράτησαν από μόνοι τους ενός λεπτού σιγή και αφιέρωσαν την πρόκριση στον Αλέξη, φωνάζοντας το σύνθημα «Τριφυλλάρα στους δεκαέξι, για πάρτη σου Αλέξη», παίχτες και ΠΑΕ δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να πουν ούτε μια κουβέντα για τον Αλέξη. Αν είχαν μια στοιχειώδη έστω επαφή με την πραγματικότητα, θα έπρεπε να δηλώνουν συντετριμμένοι από τη δολοφονία ενός 16χρονου και όχι ευτυχισμένοι από μια νίκη. Φαίνεται, όμως, ότι ο ήχος του χρήματος που μπήκε στο ταμείο της ομάδας και στις τσέπες των ποδοσφαιριστών ήταν τόσο δυνατός που σκέπασε τις κραυγές και τα συνθήματα των χιλιάδων νεολαίων που εξεγέρθηκαν ζητώντας ένα καλύτερο αύριο. Γέμισε ο τόπος από «γαϊδούρια».
