Η στήλη σήμερα θ’ αναφερθεί σε δυο περιπτώσεις που αποδεικνύουν ότι ακόμη και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο υπάρχουν εστίες αντίστασης στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.
Οταν ένας πρωτοκλασάτος ποδοσφαιριστής της Μπαρτσελόνα βγαίνει δημόσια και υπερασπίζεται το δικαίωμα των ισπανών ανθρακωρύχων ν’ αγωνιστούν με κάθε μέσο για να διασφαλίσουν τις θέσεις εργασίας τους και για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, η προσπάθεια της ισπανικής κυβέρνησης να τους προβοκάρει σαν «κρατικοδίαιτους», «ρετιρέ» και «προνομιούχους» δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα. Ο Νταβίντ Βίγια επισκέφτηκε τους ανθρακωρύχους του Κάντιθ και έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα συμπαράστασης στον αγώνα τους: «Κατάγομαι από οικογένεια ανθρακωρύχων και με αυτή την κίνησή μου θέλω να δείξω την υποστήριξή μου σε όλους εκείνους που δουλεύουν στα ανθρακωρυχεία. Δεν πρόκειται να σταματήσουν, γιατί μάχονται για τα δικαιώματά τους», δήλωσε ο στράικερ της Μπάρτσα, φωτογραφήθηκε μαζί τους και κάλεσε τον ισπανικό λαό να σταθεί αλληλέγγυος στον αγώνα τους.
Ο Βίγια έχει γεννηθεί σε ένα χωριό κοντά στην πόλη Λανγκρέο, που βρίσκεται στην επαρχία Αστούριας, επίκεντρο των αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Κατάγεται από οικογένεια ανθρακωρύχων, γεγονός που αυξάνει την ευαισθησία του για το θέμα. Εκτός από την επίσκεψή του στο Κάντιθ, ο επιθετικός των μπλαουγκράνα έστειλε μήνυμα και μέσω του twitter, το οποίο διαδόθηκε σε εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, δηλώνοντας: «Εχω μέλη της οικογένειάς μου και φίλους που διαδηλώνουν στη Μαδρίτη και δεν ξεχνώ εκείνους που έμειναν για 45 μέρες κάτω από τη γη (ανθρακωρύχοι στη Χιλή). Δύναμη σε όλους. Ολη μου η δύναμη μαζί τους. Η συμπάθειά μου και η στήριξή μου είναι με τους διαδηλωτές».
Οπως είναι φυσικό, οι δηλώσεις του Βίγια δεν άρεσαν στην ισπανική κυβέρνηση και στον αστικό εσμό που προσπαθούν με κάθε τρόπο να συκοφαντήσουν τον αγώνα των ανθρακωρύχων και να κάμψουν το αγωνιστικό τους φρόνημα. Η δυναμική τους αντιπαράθεση με τους μπάτσους και η έμπρακτη αμφισβήτηση της παντοδυναμίας του κράτους και των μηχανισμών του έχει θορυβήσει τόσο την κυβέρνηση όσο και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που ψάχνουν για «ρεαλιστικές» λύσεις διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, πάντα σε βάρος της εργατικής τάξης. Το τελευταίο που θα ήθελαν είναι να διαβάζουν δηλώσεις συμπαράστασης από πρωτοκλασάτο ποδοσφαιριστή που αποτελεί ίνδαλμα για μια μεγάλη μερίδα της νεολαίας. Τηρουμένων των αναλογιών, η κίνηση του Βίγια μας γυρίζει μια δεκαπενταετία πίσω, στο 1997, όταν ο Ρόμπι Φάουλερ δήλωσε τη συμπαράστασή του στην απεργία των λιμενεργατών του Λίβερπουλ. Ο παίχτης της Λίβερπουλ πέτυχε γκολ και το πανηγύρισε βγάζοντας τη φανέλα του και δείχνοντας στην κάμερα ένα μπλουζάκι με μήνυμα συμπαράστασης στην απεργία των λιμενεργατών. Ακολούθησε η παραδειγματική τιμωρία του από την αγγλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία με αποκλεισμό για ένα χρόνο από κάθε αθλητική δραστηριότητα, που επί της ουσίας σταμάτησε την καριέρα του, αφού το σύστημα εξουσίας του επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν του συγχώρεσε μια βαθύτατη πολιτική πράξη στο πλευρό των αγωνιζόμενων λιμενεργατών. Παρά την προσπάθεια των καπιταλιστών και του εσμού που κονομάει από το ποδόσφαιρο αμύθητα φράγκα να μας πείσουν ότι η πολιτική δεν έχει σχέση με το άθλημα, ενέργειες όπως αυτή του Βίγια σώζουν την τιμή του λαϊκότερου των αθλημάτων και αποτελούν όαση σ’ ένα σύστημα που πάνω από όλα βάζει τα φράγκα και το κέρδος. Δικαιώνουν όσους υποστηρίζουμε ότι ακόμη και στο εχθρικό περιβάλλον του επαγγελματικού αθλητισμού μπορούν να δοθούν μάχες.
Οταν ακούμε ότι οι οργανωμένοι οπαδοί μιας επαγγελματικής ομάδας βγάζουν ανακοίνωση για να πάρουν θέση στην υπόθεση μεταγραφής ενός παίχτη που φεύγει από την ομάδα τους, το μυαλό μας πηγαίνει σε «προδότες», «βατράχους» και απειλητικά μηνύματα. Διαβάζοντας, όμως, την ανακοίνωση των οργανωμένων οπαδών του Εργοτέλη καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν και διαφορετικές φωνές στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο, που αποδεικνύουν ότι δεν έχει σαπίσει από άκρο σε άκρο.
Ο Ηλίας Κυριακίδης, αν και δεν είναι ο φαντεζί παίχτης που μπορεί να κάνει τη διαφορά μέσα στο γήπεδο, ήταν από τους αγαπημένους των οργανωμένων οπαδών του Εργοτέλη, γιατί προσπαθούσε συνειδητά να προσφέρει στη συλλογική προσπάθεια της ομάδας να πετύχει τους στόχους της, βάζοντας το εμείς πάνω από το εγώ, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό για μια ομάδα όπως ο Εργοτέλης που αποτελούσε σημείο αναφοράς για την εργατική τάξη και τη φτωχολογιά του Ηρακλείου. Παραθέτουμε ολόκληρη την ανακοίνωση των «Alternatives»:
«Δεν συνηθίζουμε να βγάζουμε ανακοινώσεις για παίχτες της ομάδας μας όταν αποχωρούν. Πεποίθησή μας είναι, ότι μόνος αναντικατάστατος είναι ο κόσμος και η ιστορία του Εργοτέλη! Αυτή τη φορά θα κάνουμε μια εξαίρεση, γιατί ο ίδιος ο Ηλίας Κυριακίδης αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα του σύγχρονου εμπορευματοποιημένου ποδοσφαίρου, που θέλει τους ποδοσφαιριστές ήρωες εντός των 4 γραμμών του γηπέδου και αποστειρωμένους από την κοινωνία. Ο Ηλίας για εμάς αποτελεί προσωποποιημένη έκφραση της ιδέας του Εργοτέλη. Ποδοσφαιριστής που εκτός από τις ποδοσφαιρικές ικανότητες διακατέχεται από ήθος, πάθος και κοινωνικές ευαισθησίες. Οραματίζεται όπως κι εμείς μια κοινωνία αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας και ισότητας και μέσω του ποδοσφαίρου και της ομάδας Hasta la Victoria Siempre που είναι μέλος, δίνει αγώνες ενάντια στον πόλεμο, τον ρατσισμό, την φτώχεια και την εξαθλίωση, που φουντώνουν στις μέρες μας. Στον Εργοτέλη γεφύρωσε ένα χάσμα που υπήρχε ανάμεσα στην εξέδρα και τους παίχτες και αποτέλεσε πρότυπο για τις επόμενες γενιές παιχτών. Καλή συνέχεια Ηλία! Η Κρήτη είναι πλέον πατρίδα σου και σε περιμένουμε πίσω για να χτίσουμε μαζί τον Εργοτέλη που ονειρευόμαστε, τον Εργοτέλη του μέλλοντος βγαλμένο από το ένδοξο παρελθόν του, κάτι παραπάνω από ένα ποδοσφαιρικό σωματείο. Κράτα τη γροθιά ψηλά για ένα ποδόσφαιρο με άποψη, μια κοινωνία με αγώνες. Venceremos!»
Νομίζουμε ότι δεν χρειάζονται επιπλέον σχόλια.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: Μια νέα περίοδος ξεκινάει για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό. Την περασμένη Τετάρτη, ο Τζίγγερ μεταβίβασε τις μετοχές τις οικογένειας Βαρδινογιάννη στον Αλαφούζο και την «Παναθηναϊκή Συμμαχία» και πλέον η πράσινη ΠΑΕ θεωρητικά ανήκει στο λαό της, στην πράξη όμως έχουμε απλά μια αλλαγή αφεντικού της ομάδας, αφού, ως γνωστόν, λαϊκός καπιταλισμός υπάρχει μόνο στα παραμύθια.
