Οταν ένας άνθρωπος χρησιμοποιεί σαν όπλο το σώμα του για να διεκδικήσει κάτι, σημαίνει πως έχει φτάσει σε κατάσταση απόγνωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συντριπτικά περισσότερες απεργίες πείνας γίνονται από κρατούμενους, κατά κανόνα πολιτικούς κρατούμενους. Και δεν έχουν μαξιμαλιστικά αιτήματα, αλλά αιτήματα που κινούνται μέσα στο πλαίσιο της αστικής νομιμότητας, που αφορούν παραβίαση δικαιωμάτων.
Ο Πάνος Ρούτσι δεν είναι πολιτικός κρατούμενος, όμως η απεργία πείνας που ξεκίνησε στην πλατεία Συντάγματο;ς και που βαδίζει προς την ολοκλήρωση της δεύτερης εβδομάδας της έχει τα χαρακτηριστικά των απεργιών πείνας που έχουν πραγματοποιήσει πολιτικοί κρατούμενοι. Διεκδικεί ένα απλό αίτημα: να γίνει εκταφή της σορού του γιου του Ντένις, ενός από τους δολοφονημένους στο έγκλημα των Τεμπών. Ενα αίτημα που στα αυτιά όλων των ανθρώπων (πλην των αφιονισμένων νεοδημοκρατών) ακουγόταν ως το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου. Ως αναφαίρετο δικαίωμα ενός γονιού που έχασε το παιδί του σε ένα έγκλημα.
Με το που ξεκίνησε την απεργία πείνας ενορχηστρώθηκε αμέσως μια εκστρατεία απαξίωσης του απεργού πείνας. Και τι δεν ακούστηκε: υπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες της αντιπολίτευσης, αυτός η Καρυστιανού και η παρέα τους δε θέλουν να ξεκινήσει η δίκη και τα παρόμοια, να περιμένει έξι μήνες και μετά να κάνει μόνος του την εκταφή, στα τρίχρονα, όπως προβλέπεται για όλο τον κόσμο κτλ.
Μέχρι και ότι δεν υπάρχει επίσημο αίτημα εκταφής από τον Ρούτσι ακούστηκε. Τους άθλιους που επικαλέστηκαν αυτό το ψευτοεπιχείρημα τους έβαλε στη θέση τους η Μαρία Καρυστιανού, δίνοντας στη δημοσιότητα όλα τα αιτήματα εκταφής που έχουν υποβάλει γονείς θυμάτων κατά τη διάρκεια της ανακριτικής διαδικασίας και απορρίφτηκαν όλα.
«Δείτε λοιπόν και μάθετε την από 31-7-2025 επίμονη άρνηση του ανακριτή, στην οποία ΑΠΟΣΙΩΠΑ όλα τα αποδεικτικά στοιχεία που μιλούν για φορτίο χημικών, προκειμένου να αρνηθεί για πολλαπλή φορά το αίτημα εκταφής!», έγραψε η Μ.Καρυστιανού. Και συνέχισε: «Είμαι υποχρεωμένη να βγάλω την αλήθεια στο φως για να μη σας εμπαίζει κανείς και κυρίως για να μη λερώσει κανείς με ψέματα και παραπληροφόρηση τον ΙΕΡΟ ΑΓΩΝΑ που δίνει ο Πάνος Ρούτσι, διακινδυνεύοντας τη ζωή του, για να γίνει η εκταφή των νεκρών, που τόσο επίμονα αρνείται το δικαστικό (και όχι μόνο) ΣΥΣΤΗΜΑ, από κάτω μέχρι πάνω, πολύ ψηλά, και έτσι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΒΓΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ!». Και επισύναψε όλα σχετικά έγγραφα.
Η φρεσκοδιορισμένη από τον Μητσοτάκη πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Αναστασία Παπαδοπούλου, δε δίστασε να μιλήσει με ιταμότητα φανατικού ζηλωτή της κυβέρνησης: «Να απευθυνθώ σε όσους εκμεταλλεύονται αυτή την κατάσταση: η χώρα είχε και άλλα δυστυχήματα, ποτέ δεν έγιναν τέτοιες εκδηλώσεις που εκμεταλλεύονται τον πόνο των συγγενών. Κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να ξεκινήσει η δίκη»!
Ο αντίλογος ήταν εύκολος: Να δεχτούμε -ως υπόθεση εργασίας- όλα αυτά που καταλογίζετε στον Ρούτσι. Εσείς γιατί δεν προχωράτε στην εκταφή, ώστε να του αφαιρέσετε κάθε πρόσχημα; Πόσο θα καθυστερούσε η δίκη; Καθόλου, αφού θα αρκούσαν δυο-τρεις εβδομάδες για να γίνει η εκταφή και οι εξετάσεις (ταυτοποίησης και ανίχνευσης χημικών ουσιών) στη σορό του νεκρού.
Ο φρεσκοδιορισμένος από τον Μητσοτάκη εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, το έριξε στους δικολαβισμούς: «Νομικοί προσπαθούν να με υποχρεώσουν ως έχων την εποπτεία της ανακρίσεως να δώσω εντολή στον Εισαγγελέα Εφετών Λαρίσης και στον Πρόεδρο Εφετών Λαρίσης να ανοίξει ξανά την ανάκριση. Εκφράζω την αγανάκτησή μου γιατί δεν μπορεί να μιλάνε νομικοί με νομικό και να ζητάνε πράγματα εκτός του νόμου»! Πρώτη φορά θα ήταν που υπερκείμενη εισαγγελική αρχή θα παρενέβαινε σε υφισταμένους της εισαγγελείς Εφετών, παραγγέλλοντάς τους να αιτηθούν αυτοί από τον εφέτη ανακριτή και το συμβούλιο Εφετών να γίνουν δεκτά όσα αφορούν την εκταφή και τις απαραίτητες ιατροδικαστικές εξετάσεις;
Ο Φλωρίδης το τερμάτισε, ανακαλύπτοντας -καταπώς το συνηθίζει κάθε φορά που αντιμετωπίζει κριτική-… κινδύνους για την ίδια τη δημοκρατία. Και σκίζοντας τα ρούχα του από οργή φώναξε: «Κανείς υπουργός δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό. “Κάνε ένα νεύμα και αυτή θα ακούσει” – είναι προσβλητική αυτή η διατύπωση, σαν να είναι μαριονέτες οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης»! Αν δεν υπήρχε τόση συσσωρευμένη οργή, τότε η Ελλάδα θα κατακλυζόταν από ένα ομαδικό γέλιο.
Χτες, ο ίδιος ο Φλωρίδης αυτοδιαψεύστηκε και διέψευσε και τους διορισμένους από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στα δύο ανώτατα πόστα του αστικού δικαστικού συστήματος. Οπως συμφωνούν όλα τα αστικά μίντια, ο Φλωρίδης «άνοιξε παράθυρο» να γίνει δεκτό το αίτημα του Πάνου Ρούτσι, που μπορεί να μην το υπέβαλε αυτοτελώς όμως… συνάγεται από το εξώδικο που παρέδωσε. Και πριν από λίγο, η Εισαγγελία Πρωτοδικών Λάρισας έκανε δεκτό το αίτημα του Πάνου Ρούτσι! Προφανώς το ίδιο θα γίνει και με τα αιτήματα τριών άλλων γονέων.
Είδατε πόσο απλά είναι τα πράγματα, όταν η αστική εξουσία αναγκάζεται να υποχωρήσει; Τότε βρίσκει αμέσως τις λύσεις. Ποιος προανήγγειλε τη σημερινή εξέλιξη; Ο Φλωρίδης! Προς δόξα της… ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, που επικαλούνταν πριν από ελάχιστες μέρες. Οσο για την πρόεδρο και τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, υπέστησαν τον πρώτο δημόσιο εξευτελισμό. Δεν τους φοβόμαστε, όμως. Για να φτάσουν να τους διορίσει ο Μητσοτάκης σ’ αυτά τα πόστα σημαίνει πως έχουν… αντοχές.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε μια επίδειξη κρατικού τσαμπουκά σύμφωνα με το δόγμα «δεν συζητάμε με απεργούς πείνας». Ομως δεν ήταν μόνον αυτό. Φοβάται πως η εκταφή σορών θα αποκαλύψει «πράγματα». Οχι μόνο για τυχόν χημικές ουσίες αλλά και για την ίδια την ταυτοποίηση των σορών, που έγινε χωρίς τις απαραίτητες εξετάσεις, στο πλαίσιο του γενικού «μπαζώματος». Αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό από άποψη σεβασμού στις οικογένειες των θυμάτων.
Μέσα στην εξουσιαστική αλαζονεία της αλλά και τον πανικό της, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να «νικήσει» τον απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι. Η δύναμή του δεν ήταν μόνο το σώμα του που το έβαλε σε διακινδύνευση, αλλά τα αισθήματα που διακατέχουν τον ελληνικό λαό για το έγκλημα στα Τέμπη. Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού είναι πεπεισμένη και για το έγκλημα και για τη συγκάλυψη. Αυτή η πίστη του ελληνικού λαού πλαισίωσε τον απεργό πείνας και δυνάμωσε τον αγώνα του. Και τότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη δέχτηκε την ήττα της, για να αποφύγει τα χειρότερα.
Εννοείται πως τίποτα δεν έχει τελειώσει. Απλά ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο.
