Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Πολύ σωστά (πωλείς οστά) ειπώθηκε ως υποθήκη: “Στη δημοκρατία (τι γελάτε ρε;) δεν υπάρχουν αδιέξοδα, υπάρχουν εκλογές“. Και το τιμήσαμε ευλαβικά και ευβλαβικά για άλλη μια φορά. Για να εναλλάσσονται οι ίδιοι και οι ίδιοι μέχρι να ξεπεταχτούν άλλοι ίδιοι, ενώ στο μεταξύ θα έχουν φύγει μια-δυο γενιές, να γίνεται μια ωραία εκκαθάριση ιστορικού και μνήμης κάθε τετραετία (μόνο κάτι… cookies μένουν για τη νοστιμιά και το σπάσιμο της μονοτονίας) και με μια απλή επανεκκίνηση όλα να φαντάζουν παστρικά και λειτουργικά. Σαν καινούργια.
Μόνο και μ’ όνο που αυτή τη φορά είχαμε κι εδώ ριπή από τους παγκόσμιους ανέμους που φουσκώνουν τα πανιά της (ακρο)δεξιάς. Σχεδόν τρία εκατομμύρια ψηφοφόροι δεξιά, σχεδόν δύο εκατομμύρια αριστερά. 192 έδρες δεξιά, 108 αριστερά. Και η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες και με τα βούρλα…
Ετσι κι αλλιώς μαύρη η ζωή παρ’ ότι ήρθε Ιούλης.
Iδιο θα ‘ναι το σκηνικό τέσσερα χρόνια: Κούλης.
Τόσοι αγώνες, τόσο αίμα, για να συνεχίσει η κοινωνία να αποδέχεται ως κύριο –και μόνο- διαχωρισμό το «αριστερά-δεξιά»…
Τόσα χαμένα όνειρα, τόσοι μάταιοι κόποι
κλαίει η μούσα και θρηνεί για την καημένη Πόπη
κι έπειτα ολοφύρεται για Δραγασάκη, Βούτση,
Σπίρτζη, Μουζάλα και πολλούς που ξαναγίναν’… μούτσοι.
«Τα καλύτερα έρχονται», το τόνισε ο Κούλης: «Καλύτεροι μισθοί, καλύτερο δημόσιο σύστημα υγείας, καλύτερο κράτος, καλύτερη ζωή στην Ελλάδα».
Αμετακίνητη (η μόνη!) η Λίνα Μενδώνη, μετά το πανθομολογουμένως κολοσσιαίο έργο της στον πολιτισμό. Την ίδια ώρα ο τουρισμός ξαναλάμπει και υπόσχεται πολλά με Κεφαλογιάννη και Ράπτη, ενώ η κοινωνική συνοχή και η οικογένεια δεν έχουν πλέον τίποτα να φοβούνται, με Σοφία Ζαχαράκη και Μαρία Κεφάλα. Αν και αυτό το «θα αντιμετωπίσουμε το δημογραφικό» που είπε ο Κούλης, μας βάζει σε (πονηρές) σκέψεις.
Τέλος, ο αξεπέραστος Αδωνις έχει ωραίο δρόμο και στο νέο πόστο του, αφού η κάρτα εργασίας επεκτείνεται σε ΔΕΚΟ, βιομηχανία, τουρισμό και επισιτισμό. Θα χρειαστεί Σπανάκη σαν τον Ποπάι.
Το λέει ο Βελόπουλος με τα εξώδικά του
το κρώζουν όλα τα πουλιά σ’ ανατολή και δύση
καιρός να μάθουν όλοι πια ετούτη την αλήθεια:
δεν είναι ακροδεξιά η Ελληνική η Λύση!
Ο,τι κι αν λένε όλοι δεξιά κι αριστερά, εμείς δύο πράγματα μάθαμε και κρατάμε από αυτές τις εκλογές. Τα είπαν με σεμνότητα και μετριοφροσύνη δύο κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες. Πρώτα ο Γιάνης του ενός «ν», με το «είμαι ο πιο φιλελεύθερος άνθρωπος που μπορεί να υπάρξει». Και μετά η Ζωή (μία είναι η Ζωή, μία και η ζωή, δυστυχώς και για τα δύο), με το κορυφαίο «εγώ κάνω για εκατό βουλευτές».
Τα λαϊκά τα στρώματα στα αστικά κρεβάτια
που μοναχά τους διάλεξαν, τι έχουν να προσμένουν;
Ζήτω η διαρκής επανάσταση του facebook, τα κινήματα του twitter και το αντάρτικο των διάσπαρτων καλογραμμένων άρθρων. Ο θεός της ανατομικής καρέκλας γραφείου να ευλογεί τα ιερά όπλα της αμφισβήτησης και της άφορης γνώσης. Ζήτω οι διακηρύξεις των πυκνογραμμένων σελίδων που κανείς ποτέ, ποτέ κανείς δεν διαβάζει. Ζήτω τα μεγάλα λόγια, ο ξύλινος λόγος, οι πομπώδεις εκφράσεις, τα απεγνωσμένα και στομφώδη αγωνιστικά καλέσματα για προπονήσεις εν όψει ενός ματαιωμένου –λόγω καιρικών συνθηκών- αγώνα.
Η είδηση δεν είναι ότι συνελήφθη στην Αθήνα και αναμένει την έκδοσή του στην Ιταλία ο σύζυγος της διευθύνουσας συμβούλου του Διαχειριστή Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου. Η είδηση είναι ότι θα εκτίσει ποινή φυλάκισης έξι ετών, επειδή εξαφανίστηκε με εκατομμύρια ευρώ που του εμπιστεύτηκαν δεκατρείς πλούσιες ιταλικές οικογένειες. Εξι χρόνια (στα χαρτιά) όλα κι όλα!
Προς τους άλλους: Τελείωσαν οι «γιορτές της δημοκρατίας» και τα πανηγύρια, αναθέσατε την εκπροσώπηση και τώρα μπορείτε να αποστασιοποιηθείτε και να τους βρίζετε, κάνοντας τους ανήξερους.
Κοκκινοσκουφίτσα
