Ξέρεις τι σημαίνει να μένεις σε αμυντικό τούνελ για 20 μέρες; Ξέρεις τι σημαίνει για 20 μέρες να πίνεις ένα τέταρτο φλυτζάνι νερό και να τρως 3 χουρμάδες την ημέρα; Ξέρεις τι σημαίνει να προσεύχεσαι και να κοιμάσαι σε τούνελ, με βομβαρδισμούς πάνω από το κεφάλι σου και χωρίς επαφή με την οικογένειά σου, γιατί η πατρίδα και η υπεράσπισή της είναι η προτεραιότητα; Ξέρεις τι σημαίνει ότι μπορεί να αποσυνδεθείς και να μην ξέρεις τι συμβαίνει έξω; Ξέρεις τι σημαίνει ότι μετά από όλα αυτά βγαίνεις και επιτίθεσαι στους σιωνιστές, τους σκοτώνεις, τους τραυματίζεις, με το φόβο είτε να σκοτωθείς είτε να συλληφθείς; Είσαι Παλαιστίνιος.
Μήνυμα μαχητή της Παλαιστινιακής Αντίστασης
Το παραπάνω μήνυμα παλαιστίνιου μαχητή ταιριάζει γάντι στη σιωνιστική προπαγάνδα που την ακούμε από το πρωί σήμερα από τα ελληνικά ραδιοκάναλα, που ανακοινώνουν χωρίς να κρύβουν την ικανοποίησή τους: «Τέσσερα ανώτερα στρατιωτικά στελέχη της Χαμάς ανακοίνωσαν ότι σκότωσαν οι ισραηλινές δυνάμεις στους βομβαρδισμούς που πραγματοποίησαν».
Αληθεύει; Μόνο αν το ανακοινώσει η Παλαιστινιακή Αντίσταση. Οι σιωνιστές προσπαθούν από τη μια να δικαιολογήσουν τη σφαγή των αμάχων στη διεθνή «κοινή γνώμη» που αισθάνεται φρίκη και από την άλλη να τονώσουν το καταρρακωμένο ηθικό του στρατού τους, ανακοινώνοντας «επιτυχίες». Είδαμε σε προηγούμενο σημείωμα τη χτεσινοβραδινή «επιτυχία» τους, όμως πρέπει να διεκρινίσουμε μερικά πράγματα.
Μαχητές και στρατιωτικά στελέχη των οργανώσεων της Αντίστασης σκοτώνονται στις μάχες. Οχι μόνο στις τωρινές αλλά και σε αυτές που προηγήθηκαν. Η Αντίσταση δεν κρύβει τους θανάτους. Ξέρετε γιατί; Πρώτο, επειδή οι νεκροί της είναι μάρτυρες, ήρωες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και, δεύτερο, επειδή υπάρχουν άλλοι μαχητές και άλλα στρατιωτικά στελέχη που παίρνουν τη θέση των νεκρών. Και τα καταφέρνουν εξίσου καλά με τους μάρτυρες.
Πρέπει να σκεφτόμαστε όχι με τα δικά μας μέτρα και σταθμά αλλά με αυτά των Παλαιστίνιων. Κάθε οικογένεια δίνει παιδιά της στην Αντίσταση. Κι αυτό το θεωρεί μεγάλη τιμή. Ακόμα μεγαλύτερη τιμή είναι για μια παλαιστινιακή οικογένεια να έχει μάρτυρα ή μάρτυρες. Τα δάκρυα του πατέρα, ο θρήνος της μάνας και των αδερφών είναι ανθρώπινες αντιδράσεις μπροστά στην απώλεια. Ομως τα δάκρυα σκουπίζονται και ο θρήνος γίνεται περηφάνια, επειδή ο νέος σκοτώθηκε πολεμώντας για τη λευτεριά, για την πατρίδα, για τη γη της Παλαιστίνης. Και η οικογένεια που έχει δώσει μάρτυρες περιβάλλεται με τιμή και εκτίμηση από τις άλλες οικογένειες, στη γειτονιά, στην πόλη. Γι’ αυτό μιλάμε για αντάρτη λαό.
Για να μπούμε λίγο στην ψυχολογία των Παλαιστίνιων, θα διηγηθούμε μια ιστορία από το πρόσφατο παρελθόν.
Στις 17 Μάρτη του 2013 πέθανε στην πόλη της Γάζας, σε ηλικία 63 ετών, η Μαριάμ Φαραχάτ, γνωστή ως Ουμ Νιντάλ (Η μάνα του Νιντάλ) ή Xάνσα της Παλαιστίνης (αναφορά στη μουσουλμανική μυθολογία: η Χάνσα, συμπολεμίστρια του Μωάμεθ, έδωσε τα τέσσερα παιδιά της σε μια μάχη των Αράβων κατά των Περσών). Για τη σιωνιστική προπαγάνδα ήταν… «εργοστάσιο θανάτου». Μιλούσε γι’ αυτήν με μεγάλη περιφρόνηση, που φυσικά αποτελεί τιμή για κάθε Παλαιστίνιο ή Παλαιστίνια.
Η Μαριάμ Φαραχάτ έγινε γνωστή για τις μεγάλες θυσίες της στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα. Κινηματογραφήθηκε να προετοιμάζει η ίδια τον 17χρονο γιο της Μοχάμεντ Φαρχάτ, που τον Μάρτη του 2002 επιτέθηκε με χειροβομβίδες και τουφέκι σε ισραηλινό εποικισμό στη Γάζα, σκοτώνοντας 5 σπουδαστές στρατιωτικής σχολής και τραυματίζοντας 23, προτού πέσει και ο ίδιος νεκρός. Καθώς οι πιθανότητες να επιστρέψει ζωντανός από την επιχείρηση ήταν ελάχιστες, η Μαράμ φίλησε τον γιο της και τον ενθάρρυνε να θυσιάσει τη ζωή του. Ο Μοχάμεντ διείσδυσε στην καλά φυλασσόμενη προπαρασκευαστική στρατιωτική ακαδημία των σιωνιστών και έκανε το καθήκον του.
Ο μεγαλύτερος γιος της, Νιντάλ, δολοφονήθηκε τον Φλεβάρη του 2003 από τη Μοσάντ. Θεωρείται ένας απ’ αυτούς που κατασκεύασαν τις πρώτες ρουκέτες «Κασάμ», στενός συνεργάτης του Μοχάμεντ Ντεΐφ, ανώτατου διοικητή των Ταξιαρχιών Ιζεντίν Αλ Κασάμ.
Ο τρίτος γιος της, Ραουάντ, δολοφονήθηκε το 2005, από ισραηλινό πύραυλο που στόχευσε το αυτοκίνητό του στην πόλη της Γάζας. Τότε ήταν που η Μαριάμ ονομάστηκε «Μητέρα των μαρτύρων», καθώς στην κηδεία του Ραουάντ είπε: «Εχω άλλους τέσσερις γιους, ελπίζω όλοι να γίνουν μάρτυρες. Κανένα απ’ αυτά τα παιδιά δεν αξίζει όσο αυτή η γη, η Παλαιστίνη».
Και ο γιος της Ουέσαμ έμεινε 11 χρόνια στα ισραηλινά κάτεργα (απελευθερώθηκε το 2005).
Σε μια συνέντευξή της το 2005 η Μαριάμ είχε πει: «Προετοίμασα όλα τα παιδιά μου για τον ιερό πόλεμο στο όνομα του θεού, είτε πραγματοποιώντας κάποια επίθεση είτε με οποιοδήποτε άλλο μέσο πολέμου. Προετοιμάστηκα και η ίδια γι’ αυτό. Οποιος διαλέγει ένα δύσκολο μονοπάτι πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τις συνέπειες». Η ίδια ήταν μέλος της Χαμάς, όπως και οι γιοι της. Εκλέχτηκε, μάλιστα, βουλευτίνα στη Γάζα στις εκλογές του 2006 (τις κέρδισε η Χαμάς, για όσους το ξεχνούν).
Οταν πέθανε, τάφηκε με στρατιωτικές τιμές, στη δε επικήδεια τελετή χοροστάτησε ο τότε πρωθυπουργός Ισμαΐλ Χανίγια (είναι και ιμάμης). O Αμπάς Ζακί, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Φάταχ, αναφέρθηκε με σεβασμό «στο ταξίδι της το γεμάτο από δωρεές, πλημμυρισμένο από αγώνα και θυσία», προκαλώντας τη λυσσασμένη αντίδραση των σιωνιστών. Ο φυλακισμένος ηγέτης της Φάταχ Μαρουάν Μπαργούθι μίλησε με σεβασμό για την Ουμ Νιντάλ «που έδωσε τους τρεις ήρωες γιους της για την Παλαιστίνη και για τη λευτεριά του παλαιστινιακού λαού».
Κάποιοι θα πουν πως πρόκειται για ακραία περίπτωση, θα μιλήσουν για θρησκευτικό φανατισμό και για προπαγάνδα της Χαμάς. Στην Παλαιστίνη, όμως, δε θα βρείτε άνθρωπο, ακόμα και στέλεχος άλλης οργάνωσης, ακόμα και μη θρησκευόμενο, που να μην σας μιλήσει με απόλυτο σεβασμό για την Ουμ Νιντάλ.
Ακόμα κι αν δεχτούμε (για τις ανάγκες της συζήτησης) ότι πρόκειται για ακραία περίπτωση, σκεφθείτε πώς είναι οι… μεσαίες περιπτώσεις. Ο,τι κι αν αφαιρέσει,ς πάλι θα μείνει ένας ισχυρός πυρήνας αφοσίωσης μέχρι θανάτου στην υπόθεση της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης, που ξεκινά από τις μανάδες και φτάνει μέχρι τα παιδιά, διαπερνώντας ολόκληρη την παλαιστινιακή κοινωνία (πλην των καλοταϊσμένων αστών).
Γι’ αυτό και η Παλαιστινιακή Αντίσταση είναι υδροκέφαλη. Κόβουν ένα κεφάλι οι σιωνιστές, φυτρώνουν δύο. Προδίδει τον αγώνα η παλαιά ηγεσία της PLO, ξεφυτρώνουν καινούργιες οργανώσεις που συνεχίζουν τον ένοπλο αγώνα.
Οι οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης δεν κρύβουν τους θανάτους στελεχών τους, γιατί ξέρουν ότι κανένας θάνατος μαχητή ή διοικητή δεν πρόκειται να σκορπίσει απογοήτευση. Για παράδειγμα, νωρίτερα σήμερα οι Ταξιαρχίες Αλ Κουντς (Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ) ανακοίνωσαν ότι θρηνούν τον μάρτυρά τους, διοικητή πεδίου, Αϊσέρ Μοχάμεντ Αλ Αμερ, έναν από τους πιο εξέχοντες ηγέτες και ήρωες του τάγματος Τζενίν. Σκοτώθηκε πολεμώντας για την υπεράσπιση του προσφυγικού στρατοπέδου της Τζενίν και υποστηρίζοντας μαχόμενος τη Γάζα, όπως αναφέρει η ανακοίνωση της αντιστασιακής οργάνωσης.
