Ενα συγκλονιστικό μήνυμα έστειλε νωρίτερα σήμερα το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του Ιατρικού Συγκροτήματος Αλ-Νάσερ στη Χαν Γιούνις, που βρίσκεται για μια φορά ακόμα υπό ασφυκτική πολιορκία από τον σιωναζιστικό στρατό:
«Συνεχίζουμε ακόμα να εργαζόμαστε στο νοσοκομείο, και τα τανκς βρίσκονται μόλις λίγα μέτρα μακριά μας. Τώρα είμαστε πιο κοντά στον θάνατο παρά στη ζωή.
Οι στρατιώτες δεν δείχνουν έλεος—ούτε σε ένα παιδί, ούτε σε έναν ηλικιωμένο, ούτε σε έναν γιατρό, ούτε σε μια νοσοκόμα. Μένουμε εδώ γιατί είμαστε άνθρωποι και γιατί η αποστολή μας είναι μια ανθρωπιστική αποστολή.
Αν αυτά τα κοράκια αρπάξουν τις ψυχές μας… μην μας ξεχάσετε, και μην μας υποβιβάσετε σε αριθμούς. Αγαπάμε τη ζωή και έχουμε όνειρα όπως κι εσείς. Εχουμε παιδιά και συντρόφους που αγαπάμε. Αλλά το να είσαι πραγματικά άνθρωπος σημαίνει να μην εγκαταλείπεις ποτέ εκείνους που χρειάζονται την ανθρωπιά σου.
Πείτε στον κόσμο για εμάς. Πείτε τους ότι ήμασταν πιο ανθρώπινοι από εκείνους που απλώς ισχυρίζονταν ότι είναι. Πείτε τους ότι διαλέξαμε το θάνατο αντί να εγκαταλείψουμε την ευγενή αποστολή μας.
Μην πείτε απλώς ότι ήμασταν ήρωες—πείτε ότι καταλάβαμε τι σημαίνει στ’ αλήθεια να είσαι άνθρωπος. Και συγχωρήστε μας. Δεν είμαστε αριθμοί».
Θυμηθήκαμε μια άλλη κορυφαία στιγμή αυτών των ηρώων, αυτών των Ανθρώπων. Oταν στην πρώτη πολιορκία του Ιατρικού Συγκροτήματος Αλ-Νάσερ, τον Δεκέμβρη του 2023, μαζεύτηκαν στο προαύλιο του νοσοκομείου και τραγούδησαν το θούριο Mawtini (Πατρίδα μου), στέλνοντας μήνυμα περηφάνιας, αποφασιστικότητας και αντιστασιακής διάθεσης σε όλο τον κόσμο.
Ενας έλληνας γιατρός, ο χειρουργός Χρήστος Γεωργάλας, πήγε για κάποιο διάστημα στη Γάζα και πρόσφερε τις υπηρεσίες του στο Αλ-Νάσερ. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα μετέφερε ευθαρσώς τις εντυπώσεις του, δηλώνοντας μεταξύ άλλων σε συνεντεύξεις του:
Το πρώτο –που θα φανεί κάπως παράξενο– είναι ότι γυρνάω με μια πιο αισιόδοξη άποψη από ό,τι είχα πριν πάω. Αυτό που δεν περιμένει κανένας είναι στην πράξη ότι οι Παλαιστίνιοι δεν είναι μόνο θύματα. Είναι μια απίστευτα ενεργή, ζωντανή, αλληλέγγυα, μορφωμένη κοινωνία, για την οποία, αν ο σκοπός ήταν να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός της, δεν το έχουν καταφέρει. Με πολλούς τρόπους και από πολλές πλευρές είναι ισχυρότερος από αυτό που έχουμε τώρα στην Ελλάδα. […]
Η Γάζα σκεφτείτε ότι δεν είχε άστεγους και πριν από τον «πόλεμο». Σε αντίθεση με τις πόλεις μας, στη Γάζα δεν υπήρχαν άστεγοι. Υπάρχει μια κουλτούρα, μια λογική –γι’ αυτό λέω ξανά για την αλληλεγγύη–, μια κουλτούρα που δεν επιτρέπει σε κάποιον να κοιμάται και δίπλα του κάποιος άλλος να μένει στον δρόμο. […]
Στο δικό μας νοσοκομείο, οι Ισραηλινοί περνούσαν από τους θαλάμους που ήταν οι θερμοκοιτίδες και τις σπάγανε συστηματικά μία μία. Τις θερμοκοιτίδες με τον υποκόπανο! Αυτά έχουν καταγραφεί από τους συναδέλφους μου. Το νοσοκομείο, όπου δούλεψα, επί δύο μήνες το είχαν καταλάβει οι Ισραηλινοί, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2024. Οσοι γιατροί είχαν μείνει στο νοσοκομείο βασανίστηκαν. Τους έβαζαν στη σειρά έναν έναν και τους χτυπούσαν. Είχαν απαχθεί συνολικά γύρω στους 80. Από αυτούς 40 δεν γνωρίζουμε πού βρίσκονται ή αν ζουν. Σκότωσαν πολλούς επί τόπου.
Αν ψάξει κανείς να βρει γιατί κάποιοι γιατροί στοχοποιήθηκαν σε σχέση με άλλους, υπάρχει μια λογική σε αυτό. Δεν ήταν τυχαίο. Συνήθως ήταν αυτοί που ήταν οι καλύτεροι στο είδος τους. Για παράδειγμα, υπήρχε ένας γιατρός που έκανε τα κοχλιακά εμφυτεύματα. Αυτός έγινε από την πρώτη στιγμή στόχος. Ακριβώς γιατί ήταν αυτός που θα μπορούσε να ξαναδημιουργήσει, ήταν κλειδί για την παροχή της φροντίδας. Αντίστοιχα στα πανεπιστήμια αυτοί που στοχοποιήθηκαν από την πρώτη στιγμή ήταν αυτοί που είχαν το μεγαλύτερο ακαδημαϊκό έργο. Η λογική είναι ότι «θέλουμε να ξεγράψουμε το μέλλον της Γάζας», αυτούς που θα μπορούσαν να την ξαναφτιάξουν. Είτε ακαδημαϊκά είτε κλινικά είτε ακόμα και καλλιτεχνικά.
● Πώς είναι το ηθικό του κόσμου;
Θα σας πω για την ομάδα μου, για τους γιατρούς. Υπήρχε ο Γιάσερ, ο οποίος έπασχε από κατάθλιψη. Πολλοί άλλοι αντιμετώπιζαν τα πράγματα με πολύ μεγάλη δύναμη. Ξέρετε κάτι; Εχουν πολύ καλά συστήματα αλληλοϋποστήριξης. Και επίσης η σχέση που έχουν με τη θρησκεία είναι μια πάρα πολύ υγιής σχέση. Τους βοηθά πραγματικά, πιστεύουν, αλλά με έναν τρόπο που δεν αποκλείει τους άλλους. Ποτέ δεν αισθάνθηκα σαν μη μουσουλμάνος. Η θρησκεία εκεί λειτουργεί ως ένας τρόπος αλληλεγγύης, αλληλοϋποστήριξης, υπομονής, χωρίς τίποτα επιθετικό. Πάνω από όλα, όμως, υπάρχει κούραση και εξάντληση. Στο βάθος του μυαλού όλων υπάρχει η σκέψη ότι θέλουν να τους εξοντώσουν. Να τους διώξουν από τη Γάζα. Παρακολουθούν όλη μέρα στο Αλ Τζαζίρα τα νέα. Και εκεί τα νέα είναι η ζωή σου, δεν είναι κάτι θεωρητικό. Είναι το μέλλον τους. Μου λέγανε ότι αυτή τη φορά «αν μας δώσουν ξανά εντολές εκκένωσης, δεν θα φύγουμε. Θα μείνουμε εδώ. Εχουμε κουραστεί. Αν φύγουμε, το σπίτι μας δεν θα το βρούμε ξανά. Προτιμάμε να πεθάνουμε όλοι μαζί στο σπίτι μας από το να πεθάνουμε στους δρόμους». Και το έλεγαν με μια πολύ ήρεμη αποφασιστικότητα, χωρίς τάση ηρωισμού.
* Τα αποσπάσματα είναι από συνέντευξη του γιατρού Γεωργάλα στην ΕφΣυν.
Χτες στον Καταυλισμό Νουσεϊράτ, στη μέση της Λωρίδας της Γάζας, δολοφονήθηκε ένας ακόμα παλαιστίνιος δημοσιογράφος. Ο Αχμαντ Αμπού Αΐσα δολοφονήθηκε στοχευμένα, από σιωναζιστικό drone. Οπως ανακοίνωσε το Κυβερνητικό Γραφείο Τύπου της Γάζας, μετά τη δολοφονία του Αχμαντ Αμπού Αΐσα, οι νεκροί δημοσιογράφοι, φωτοειδησεογράφοι, οπερατέρ έφτασαν τους 229!
Τόσοι άνθρωποι του Τύπου δεν έχουν σκοτωθεί σε κανένα πόλεμο. Οι παλαιστίνιοι συνάδελφοί μας πληρώνουν το τίμημα της ελεύθερης ενημέρωσης.
