«Χίος, Φεβρουάριος 2026
Πόνος βαθύς για τους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά και επίκριση και αποδοκιμασία για ένα κράτος που δεν διαθέτει όσα πρέπει και δεν πράττει όσα μπορεί για την αποτροπή των παράνομων εισβολών και του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Δεν χωρεί αμφιβολία, οι νόμοι πρέπει να τηρούνται. Σημαντική η διαφύλαξη των δικαιωμάτων της χώρας.
Επίσης όμως σημαντική και αδιαπραγμάτευτη η ανθρώπινη ζωή, για την προστασία της οποίας οφείλουμε να εξαντλήσουμε όλα τα μέσα διαφύλαξής της και να μπορούμε να αποδείξουμε ότι το πράξαμε. Το οφείλουμε σε κάθε άνθρωπο.
Γιατί αυτό αρμόζει στην ανθρώπινη ζωή: ο μέγιστος σεβασμός, η μέγιστη προστασία».
Αυτή τη δήλωση θα μπορούσε να την κάνει οποιοσδήποτε ακροδεξιός. Ακόμα και ο Πλεύρης, αν βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Την έκανε η υποψήφια αρχηγός κόμματος Μαρία Καρυστιανού.
Η μόνη διαφορά από τη ρητορική του Βελόπουλου είναι ότι δεν συμπεριέλαβε το «αλτ τις ει, πυροβολώ».
Ποια είναι η ουσία; Το ότι οι πρόσφυγες χαρακτηρίζονται «εισβολείς»! Και ότι «οι νόμοι πρέπει να τηρούνται», γιατί είναι «σημαντική η διαφύλαξη των δικαιωμάτων της χώρας».
Πώς τότε είναι «σημαντική και αδιαπραγμάτευτη η ανθρώπινη ζωή»; Το ίδιο λέει και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως ο καθένας αντιλαμβάνεται πως αφού το μείζον είναι η «διαφύλαξη των δικαιωμάτων της χώρας» από τους «εισβολείς», στην προσπάθεια απόκρουσης αυτών των «εισβολέων» μπορεί να κάτσει και καμιά «στραβή».
Κι επειδή η προσπάθεια απόκρουσης των «εισβολέων» γίνεται στη θάλασσα, η «στραβή» μπορεί να οδηγήσει σε θανάτους. Εκατοντάδες ανοιχτά της Πύλου, τουλάχιστον δεκαπέντε λίγο έξω (ενάμισι μίλι) από τη Χίο. Τους υπόλοιπους, όσους μπορέσαμε, τους «διασώσαμε» και ανοιχτά της Πύλου και λίγο έξω από τη Χίο.
Ακόμα και ο «βαθύς πόνος», με την έκφραση του οποίου ξεκινά η δήλωση της Καρυστιανού, είναι κοινός σε όλους τους: στον Πλεύρη και τους υπόλοιπους υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στους δημοσιογράφους των αστικών μίντια, ακόμα και στον Βελόπουλου.
Ούτε το μονοπώλιο του βαθέως πόνου δεν έχει μείνει στην Καρυστιανού, με αποτέλεσμα η δήλωσή της να είναι από το σωρό των παρόμοιων υποκριτικών δηλώσεων. Η Μαρία Καρυστιανού πόνεσε αναμφισβήτητα για την απώλεια της κόρης της στο έγκλημα των Τεμπών. Υποκρίνεται πως πονάει για τους νεκρούς πρόσφυγες. Η ακροδεξιά και θρησκόληπτη ιδεολογία της δεν της επιτρέπει αυτό το ανθρώπινο συναίσθημα, όταν πρόκειται για «εισβολείς» στο «έδαφος της χώρας».
