Περιφραστικός ορισμός του οπορτουνισμού

«Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια για το θάνατο του Κώστα Σημίτη, στην οικογένειά του και στους συντρόφους του και συνεργάτες του. Ο Κώστας Σημίτης ως Πρωθυπουργός κυβέρνησε τη χώρα για 8 χρόνια, συνέδεσε το όνομά του με κρίσιμες στιγμές της χώρας μας, είχε πλούσιο κοινοβουλευτικό έργο στη μεταπολίτευση ενώ υπήρξε θαρραλέος αγωνιστής κατά της χούντας και αξιόλογος πανεπιστημιακός δάσκαλος. Για την Αριστερά υπήρξε πολιτικός αντίπαλος και έχουν καταγραφεί οι διαφωνίες και η κριτική μας στην πολιτική του δράση, ιδιαίτερα την περίοδο της πρωθυπουργίας του. Η πολιτική, κοινωνική και επιστημονική του διαδρομή επηρέασε τις εξελίξεις και τη ζωή των πολιτών. Αυτή την ώρα οφείλουμε να τον αποχαιρετήσουμε με σεβασμό και να κρατήσουμε τα συμπεράσματα για τις πολιτικές που πρέπει να αλλάξουμε ή να ενισχύσουμε. Η τελική κρίση του έργου του ανήκει στην ιστορία».

Αυτά δήλωσε ο Φάμελλος για τον θάνατο του Σημίτη. Τα ίδια ακριβώς θα μπορούσε να δηλώσει για οποιονδήποτε άλλο κορυφαίο αστό πολιτικό. Από τον Καραμανλή (τον γέρο) μέχρι τον Μητσοτάκη και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ολων το έργο «επηρέασε τις εξελίξεις και τη ζωή των πολιτών». Οσο για το «πολιτικός αντίπαλος», πρέπει να ζορίστηκε πολύ για να το γράψει. Γι’ αυτό και έσπευσε να βάλει δίπλα ό,τι πιο ήπιο θα μπορούσε να βρει: «διαφωνίες» και «κριτική». Διαδικασίες μεταξύ… συντρόφων.

Kάποιοι συριζαίοι διαφώνησαν, λέει, με την εξαιρετικά ήπια τοποθέτηση του Φάμελλου. Υποκριτές! Ολοι στο ίδιο οπορτουνιστικό κλίμα κινούνται. Οταν η τρέχουσα πολιτική τακτική τους είναι η «συνεργασία των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων» (ή όπως αλλιώς ονοματίζουν τις διάφορες εκφάνσεις της σοσιαλδημοκρατίας), θα έκαναν το ίδιο με τον Φάμελλο, αν βρίσκονταν στη θέση του. Δε θα άνοιγαν πόλεμο με το ΠΑΣΟΚ θυμίζοντας τις «πομπές» του τέως ηγέτη του.

Η εργαλειοποίηση του θανάτου

Οταν πέθανε ο Μητσοτάκης (ο Δρακουμέλ) πρωθυπουργός ήταν ο Τσίπρας. Η κυβέρνησή του έκανε τα προβλεπόμενα από το πρωτόκολλο για κηδείες πρώην πρωθυπουργών: δημοσία δαπάνη, τετραήμερο πένθος, άγημα κτλ. Ο Τσίπρας πήγε στην επικήδεια θρησκευτική τελετή, αλλά δεν εκφώνησε επικήδειο. Ούτε το ζήτησε ούτε θα του το επέτρεπαν οι Μητσοτάκηδες. Ο Κούλης Μητσοτάκης ζήτησε και θα εκφωνήσει επικήδειο στην κηδεία του Σημίτη! Ο οποίος Σημίτης δεν ήταν ΝΔ, πάντα ΠΑΣΟΚ ήταν! Μιλάμε για την πλήρη εργαλειοποίηση ενός θανάτου. Ο Κούλης, βλέποντας τα υμνολόγια και τις αγιογραφίες από το σύνολο των αστικών ΜΜΕ, εκμεταλλεύεται την ευκαιρία για να πλασαριστεί σαν κεντρώος που «έχει κάτι και από τον Σημίτη». Οι πασόκοι δεν είδαν τις προθέσεις του; Αποκλείεται. Γιατί το επέτρεψαν; ‘Η μήπως την απόφαση πήρε η οικογένεια του Σημίτη, εκδικούμενη το ΠΑΣΟΚ;

Κουτοπόνηρη απόφαση

Με απόφαση της οικογένειας του Σημίτη η σορός του δε θα εκτεθεί στο λεγόμενο λαϊκό προσκύνημα. Ελιτιστής, απόμακρος, ξένος προς οτιδήποτε το λαϊκό και ως νεκρός; Μάλλον κάτι πιο πονηρό πρυτάνευσε: να μη γίνουν συγκρίσεις με τους θανάτους άλλων αστών πολιτικών. Ιδιαίτερα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Α. Παπανδρέου, ο Γεννηματάς, η Μερκούρη. Ελάχιστοι θα πήγαιναν να προσκυνήσουν τη σορό του Σημίτη. Οπότε οι αγιογραφίες του αστικού Τύπου και οι ύμνοι του αστικού κόσμου θα αποδεικνύονταν κούφια λόγια. Για να συνοδέψουν οι αγιογραφίες και οι ύμνοι τη σορό του Σημίτη, έπρεπε να μην συγκριθούν με το «λαϊκό προσκύνημα».

Εφριξε ο Μπουμπούκος

Εφριξε ο ακροδεξιός Μπουμπούκος από τη δήλωση της ακροδεξιάς Λατινοπούλου ότι για το θάνατο του Σημίτη «πρέπει να πενθούν οι Τούρκοι». Είπε (στο Action24): «Η δήλωση είναι φρικτή. Οσοι γνωρίζουν από ελληνική Ιστορία – η κυρία Λατινοπούλου είναι προφανώς άσχετη – γνωρίζουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Ελληνισμό είναι ο διχασμός. Είναι αυτός που έχει πληρώσει ο Ελληνισμός διαχρονικά. Οταν βγαίνει και λέει “πρέπει να πενθούν οι Τούρκοι”, ουσιαστικά λέει ότι ο Σημίτης είναι προδότης. Δηλαδή o ελληνικός λαός είχε εκλέξει για 8 χρόνια έναν προδότη για πρωθυπουργό, δηλαδή όσοι λένε καλά λόγια για τον Κώστα Σημίτη είναι προδότες. Δηλαδή η κυρία Λατινοπούλου είναι πατριώτης και οι άλλοι προδότες».

Αν ήταν κάποιος από τους λεγόμενους «μετριοπαθείς δεξιούς», μπορεί και να τον πιστεύαμε. Ειδικά απ’ αυτόν δεν πιστεύουμε ούτε λέξη. Εχει αναλάβει το καθήκον, ως γνήσιος και ικανός ακροδεξιός, να «κοπανάει» την εκτός ΝΔ ακροδεξιά. Κι επειδή κατάλαβε πως αυτά που είπε η Λατινοπούλου πιάνουν σε όλους τους δεξιούς, κατέφυγε σ’ αυτή την υποκριτική επιχειρηματολογία για να σώσει ό,τι μπορεί.

Η μαθήτρια αναζητά δικαίωση

Οι πασόκοι δεν ασχολήθηκαν με τη Λατινοπούλου. Εδώ που τα λέμε, δεν είχαν λόγο να το κάνουν. Η Λατινοπούλου είναι πρόβλημα της ΝΔ. Οσο για τον Σημίτη, οι αγιογραφίες από το σύνολο του αστικού κόσμου (πλην ελάχιστων) δεν υπήρχε περίπτωση να επισκιαστούν από τη Λατινοπούλου. Γιατί να της δώσουν αξία; Ενοχλήθηκε, όμως, η Διαμαντοπούλου. Και αφού εξήρε τη στάση του ακροδεξιού Μπουμπούκου, τα έχωσε στους συντρόφους της με ανάρτηση στο Χ: «Μόνο ο @AdonisGeorgiadi καταχέριασε τη Λατινοπούλου (αρχηγό κόμματος) για όσα χυδαία είπε για Κ. Σημίτη. Ολοι εμείς αφ’ υψηλού».

Επειδή, προφανώς, εισέπραξε αντιδράσεις, ενδεχομένως και από τον Ανδρουλάκη, έκανε δεύτερη ανάρτηση, ίδια επί της ουσίας με την πρώτη: «Μόνο ο @AdonisGeorgiadi καταχέριασε τη Λατινοπούλου (αρχηγό κόμματος) για όσα χυδαία είπε για Κ. Σημίτη. Η άποψη και σωστά είναι ότι δεν πρέπει να απαντάμε και να αναδεικνύουμε τέτοια πρόσωπα. Αλλά φοβάμαι ότι τους αφήνουμε και αποθρασύνονται…».

Είναι προφανώς ότι η μαθήτρια αναζητά δικαίωση πάνω από τη σορό του νεκρού δασκάλου. Η Διαμαντοπούλου ξέρει πως οι πασόκοι τη θεωρούν «δεξιά» και παραλίγο υπουργό του Μητσοτάκη και βρήκε την ευκαιρία για συγκρίσεις του τύπου: «αυτοί που βρίζουν εμένα, κάνουν το ίδιο που έκανε η Λατινοπούλου με τον Σημίτη».

Λαγός ή προσωπική θέση;