«Χριστιανοί, πηγαίνετε να ψηφίσετε! Μόνο αυτή τη φορά – δεν θα χρειαστεί να το ξανακάνετε. Τέσσερα χρόνια ακόμα, το ξέρετε, θα διορθωθεί, θα είναι εντάξει, δεν θα ξαναψηφίσετε πια, ωραίοι μου χριστιανοί. Σας αγαπάω, χριστιανοί. Κι εγώ χριστιανός είμαι. Σας αγαπάω, πηγαίνετε, πρέπει να πάτε να ψηφίσετε. Σε τέσσερα χρόνια δεν θα χρειαστεί να ψηφίσετε πάλι, θα το ‘χουμε φτιάξει τόσο καλά που δεν θα χρειαστεί να ψηφίσετε πάλι». Απόσπασμα από την ομιλία του Τραμπ την περασμένη Παρασκευή, σε συγκέντρωση που διοργάνωσε για πάρτη του η φασιστοχριστιανική οργάνωση Turning Point Action στο Γουέστ Παλμ Μπιτς της Φλόριντα.
Είναι προφανές πως απευθυνόταν σε ηλίθιους, πρωτόγονους, ψεκασμένους και ό,τι άλλο αντίστοιχο χαρακτηρισμό μπορούμε να δώσουμε. Ομως, μεγάλο (αν όχι το μεγαλύτερο) μέρος του ακροατήριου και των ψηφοφόρων του Τραμπ είναι τέτοιο. «Πιστοί και ψήφοι» ήταν το σύνθημα που εμφανιζόταν δεξιά και αριστερά του βήματος από το οποίο μιλούσε ο υποψήφιος πρόεδρος (χωρίς επίδεσμο στ’ αυτί).
«Αυτό δεν είναι ανεπαίσθητος χριστιανικός εθνικισμός. Μιλάει για τερματισμό της δημοκρατίας μας και εγκαθίδρυση ενός χριστιανικού κράτους» έγραψε στο X ο συνταγματολόγος Αντριου Σαϊντέλ. «Ο Τραμπ δεν πρόκειται να εγκαταλείψει ποτέ ξανά τον Λευκό Οίκο αν επανεκλεγεί» σχολίασε μια αρθρογράφος του NBC. «Οταν η αντιπρόεδρος Χάρις λέει ότι αυτές οι εκλογές αφορούν την ελευθερία, το εννοεί», έσπευσε να δηλώσει ο εκπρόσωπος της προεκλογικής καμπάνιας της Χάρις, Τζέιμς Σίνγκε. Ο δε ακαδημαϊκός του Χάρβαρντ, Στίβεν Λεβίτσκι, είπε πως μολονότι δεν πιστεύει ότι αυτή η τοποθέτηση του Τραμπ «αποκαλύπτει μια οργανωμένη συνωμοσία για τον τερματισμό των εκλογών στις ΗΠΑ», ωστόσο δείχνει ότι «ο τύπος έχει αυταρχικά αντανακλαστικά».
Ετσι παίζεται το παιχνίδι στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ κοιτάζει να τραβήξει στην κάλπη τους χριστιανόπληκτους ακροδεξιούς που δε δείχνουν και μεγάλο ενδιαφέρον για τις εκλογές. Αυτοί μπορούν να του δώσουν τη νίκη σε κάποιες κρίσιμες Πολιτείες. Μην ξεχνάμε ότι στις ΗΠΑ δεν εκλέγεται πρόεδρος όποιος πάρει την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, αλλά όποιος πάρει την ψηφοφορία των εκλεκτόρων. Οποιος/α νικήσει σε μια Πολιτεία, παίρνει όλους τους εκλέκτορες. Από την άλλη πλευρά, η Χάρις προσπαθεί να τραβήξει εκείνους που είχαν απομακρυνθεί από τον Μπάιντεν και προτιμούσαν να απόσχουν απογοητευμένοι.
Θέλει ο Τραμπ να επιβάλει δικτατορία και να καθήσει στο σβέρκο των Αμερικανών χωρίς εκλογές; Αστεία πράγματα. Ετσι και δοκίμαζε κάτι τέτοιο, την άλλη κιόλας μέρα θα τον είχε συντρίψει το σύστημα. Αλλο δικτατορία της αστικής τάξης επί του προλεταριάτου, άλλο κατάργηση του κοινοβουλευτισμού, που είναι το θεμέλιο της δικτατορίας της αστικής τάξης. Αυτό κανένας Τραμπ δεν τολμά να το αμφισβητήσει, γιατί είναι το πολιτικό θεμέλιο του αμερικάνικου ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Εκείνο που κάνει ο Τραμπ είναι να πετάει αμφιλεγόμενες δηλώσεις στα κάθε είδους φασισταριά, ανάλογα με το ακροατήριο. Αλλα λέει στους οπαδούς της οπλοφορίας, άλλα λέει στους ψεκασμένους χριστιανοφασίστες, άλλα λέει στους «βλάχους» των κεντρικών Πολιτειών κτλ. Τους λέει αυτά που θέλουν ν’ ακούσουν, αντιμετωπίζοντάς τους σαν νήπια (γιατί πολιτικά νήπια είναι, όσο κι αν κοινωνικά είναι άκρως επιθετικοί).
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τραμπ αποκαλεί τη Χάρις… «μαρξίστρια» και «ακροαριστερή». Υπάρχει ένα αμερικάνικο κοινό που έχει μείνει στην εποχή του μακαρθισμού. Βαθιά αντικομμουνιστικό. Σαν εκείνο τον ηλίθιο σερίφη στην υπέροχη «Βιτρίνα» του Μάρτιν Ριτ, που έλεγε: «Οι μπολσεβίκοι, βγαίνουν σαν τα ποντίκια από τους υπόνομους και τρώνε τ’ αστέρια της σημαίας μας»…
Οι Δημοκρατικοί, από την άλλη, από τότε που ο Τραμπ έγινε πρόεδρος, κατασκεύασαν μια αντι-Τραμπ ατζέντα, ξεσηκώνοντας ντόρο για τη «δημοκρατία που κινδυνεύει». Υπάρχει μια διανόηση στις ΗΠΑ, οι λεγόμενοι «λίμπεραλς», που πιστεύει ή κάνει πως πιστεύει ότι «κινδυνεύει η δημοκρατία» και ότι ο Τραμπ θα προκαλέσει «νέο εμφύλιο πόλεμο». Αυτή η διανόηση, με μεγάλη επιρροή στα μίντια, προσπαθεί να φοβίσει τμήματα των ψηφοφόρων, όπως οι έγχρωμοι, οι ισπανόφωνοι, οι ΛΟΑΤΚΙ, οι μετανάστες με χαρτιά, ώστε να τα τραβήξει στην κάλπη. Κάνει -τηρουμένων των αναλογιών- το ίδιο που κάνει το λεγόμενο «ρεπουμπλικανικό μέτωπο» στη Γαλλία απέναντι στη Λεπέν. Οσο περισσότεροι έγχρωμοι, ισπανόφωνοι κλπ πάνε να ψηφίσουν τόσο πιο ενισχυμένοι θα βγουν οι Δημοκρατικοί, γιατί αυτοί οι ψηφοφόροι αποκλείεται να ψηφίσουν Τραμπ.
Ας μην καθόμαστε, λοιπόν, και παρακολουθούμε με… κομμένη την ανάσα τα τεκταινόμενα στην πολιτική σκηνή της πέραν του Ατλαντικού υπερδύναμης, σαν να πρόκειται για μάχη μέχρις εσχάτων ανάμεσα στη δημοκρατία (την αστική έστω) και το φασισμό. Να θυμόμαστε πάντοτε πως μιλάμε για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Το λεγόμενο «βαθύ κράτος» των ΗΠΑ, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός της Ουάσινγκτον, ο άμεσα συνδεδεμένος με τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους, φροντίζει για την «κανονική» λειτουργία του συστήματος διοίκησης. Είτε επανέλθει για δεύτερη θητεία ο Τραμπ είτε κερδίσει η Χάρις (που φαίνεται ότι θα είναι η υποψήφια των Δημοκρατικών, καθώς τη στηρίζουν οι πάντες πλέον), αυτή η «κανονικότητα» δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.
Τον Τραμπ πλέον τον γνωρίζει το σύστημα. Γνωρίζει, λοιπόν, ότι η χυδαιότητά του, η «αντισυμβατικότητά» του, το απύλωτο στόμα του, όλα αυτά που τον χαρακτηρίζουν ως άτομο, ουδέποτε στη διάρκεια της πρώτης θητείας του διασάλευσαν την ιμπεριαλιστική «κανονικότητα».
