Ο Νίκος Παππάς και ο Νίκος Παππάς έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν μπορούν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Ο μεν μπασκετμπολίστας είναι νευρικός, «τα παίρνει κρανίο» με το παραμικρό και ξεσπά σε… γαλλικά, ο δε πολιτικός έχει καβαλήσει το καλάμι και μιλά ακατάπαυστα για να δείξει πόσο σπουδαίος είναι. Και την πατάει. Ποιος ξεχνά ότι ο καπιταλιστής-σιωνιστής πράκτορας Σάμπι Μιωνής τον είχε βυσματώσει κανονικά κι ο Νικολάκης κελαηδούσε σαν αηδόνι στην ακροποταμιά;
Και αυτή τη φορά, θέλοντας να παραστήσει τον σπουδαίο και τον άνθρωπο που είναι στα μέσα και στα έξω, ο βασικός πολιτικός καθοδηγητής του άσχετου Κασσελάκη, βγήκε σε τηλεοπτική εκπομπή και όταν ρωτήθηκε αν υπήρξαν συνεννοήσεις μεταξύ ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ και ΣΥΡΙΖΑ και πριν από το δημοσίευμα του «Βήματος», πήρε εκείνο το ύφος «τι ρωτάτε τώρα, γατάκια;» και απάντησε πως «είχε ήδη ωριμάσει η σκέψη, μπορώ να σας το πω αυτό, και αυτά -αντιλαμβάνεστε- δεν γίνονται από βράδυ σε πρωί. Ετσι δεν είναι; Πρέπει να προετοιμαστούν. Είναι συγκροτημένα κόμματα. Πρέπει να διαβουλευτούν, να πάρουν αποφάσεις, να μην υπάρχουν αιφνιδιασμοί».
Ηταν η σειρά των πασόκων να «τα πάρουν κρανίο», καθώς ο αμεοτροεπής Νικόλας πήγαινε να κλέψει τη δόξα του κραταιού Νικόλα. Μήνυσαν, λοιπόν, από τη Χαριλάου Τρικούπη πως αυτά είναι παραμύθια που «επινοεί εκ των υστέρων ο κ. Παππάς. Ξέρουμε όμως ότι χρειάστηκε να περάσουν 24 και πλέον ώρες από την αποκάλυψη της Κυριακής, αντιπαραθετικές διαρροές κι ένα ακατάληπτο μήνυμα του κ. Κασσελάκη, για να καταλήξει τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ να υπογράψει την πρόταση δυσπιστίας». Κατηγόρησαν τον Παππά ότι «προσέφερε πολύτιμη υπηρεσία στη ΝΔ» και σημείωσαν ότι «ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής Νίκος Ανδρουλάκης ανακοίνωσε την πρωτοβουλία του για κατάθεση πρότασης δυσπιστίας το μεσημέρι της Κυριακής 24 Μαρτίου με βιντεοσκοπημένο μήνυμά του. Οι τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον κ. Φάμελλο, τον κ. Κουτσούμπα, τον κ. Χαρίτση και την κ. Κωνσταντοπούλου έγιναν κατά σειρά κοινοβουλευτικής δύναμης την Τρίτη 26 Μαρτίου από τις 10.00 το πρωί και μετά. Οι αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων που δέχτηκαν να συνυπογράψουν έλαβαν το κείμενο της πρότασης στις 11.00 το πρωί. Όλα τα υπόλοιπα είναι φαντασιώσεις».
Στη ΝέΑρ είχαν το δικό τους γκαϊλέ. Ολοι τούς θεωρούν αμελητέα ποσότητα κι αυτοί παριστάνουν τους σπουδαίους. Εσπευσαν, λοιπόν, να πουν ότι «δεν ξέρουν σε τι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις» αναφέρεται ο Παππάς και να σημειώσουν ότι η πρόταση δυσπιστίας ήταν δική τους ιδέα, δική τους πρωτοβουλία, που την υιοθέτησε με καθυστέρηση ο Ανδρουλάκης: «Ξέρουμε επίσης ότι η Νέα Αριστερά κατέθεσε δημόσια την πρόσκληση στα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης για την υποβολή πρότασης δυσπιστίας στις 6 Μαρτίου. Ξέρουμε επιπλέον ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να την αρνηθεί με το επιχείρημα -διά στόματος της κ. Κεχαγιά- ότι μια πρόταση δυσπιστίας θα συσπειρώσει τη Νέα Δημοκρατία και έτσι εξυπηρετεί την κυβέρνηση. Ξέρουμε, τέλος, ότι το πρωί της 24ης Μαρτίου ο Αλέξης Χαρίτσης δήλωσε με σαφήνεια ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρέπει να πέσει. Αργότερα ο κ. Ανδρουλάκης επανέφερε την πρόταση της Νέας Αριστεράς, την οποία προφανώς στηρίξαμε. Ολα αυτά είναι γεγονότα. Οπως γεγονός είναι ότι ο κ. Παππάς με τη δήλωσή του προσέφερε σήμερα μια πολύτιμη υπηρεσία στη Νέα Δημοκρατία. Το γιατί επέλεξε να το κάνει, ας το απαντήσει ο ίδιος ή ο πρόεδρος του κόμματός του».
Ο Νικόλας, συνηθισμένος στις κωλοτούμπες και στα ψέματα (πολύ ψέμα, ρε παιδάκι μου), ξαναβγήκε σε τηλεοπτική εκπομπή, έκανε μια μεγαλοπρεπή κωλοτούμπα και εισέπραξε τη συγγνώμη του Μάντζου. «Δεν υπήρξε προσυνεννόηση για το θέμα της κατάθεσης της πρότασης δυσπιστίας», είπε. Και συνέχισε: «Το να φτάσουμε σε αυτή τη διαδικασία είναι προϊόν ωρίμανσης και προφανώς ζυμώσεων. Δεν υπάρχει τίποτα κρυφό, μεμπτό και επιλήψιμο. Η ιδέα της πρότασης δυσπιστίας κυκλοφορούσε και πιο πριν. Είχε κάνει πρόταση και η Νέα Αριστερά με αφορμή το άρθρο 16. Αρα, δεν κατάλαβα προς τι η έκπληξη;».
Αναφερόμενος στην αντίδραση της ΝΔ, ο Παππάς είπε: «Θα σας πω τι γίνεται αυτή τη στιγμή. Γίνεται μια συστηματική προσπάθεια από τη Νέα Δημοκρατία, να δαιμονοποιηθεί η προσπάθεια συνεννόησης των προοδευτικών δυνάμεων. Οι προοδευτικές δυνάμεις βρέθηκαν μπροστά σε ένα αμείλικτο δίλημμα. Καμία από αυτές δεν είχε τους 50 βουλευτές για να εξασκήσει το ύψιστο μέσο κοινοβουλευτικής πίεσης, που είναι η πρόταση δυσπιστίας και έρχονταν από την κοινωνία, ένα τεράστιο κύμα αξίωσης, διαφάνειας».
Για να μην τα φορτώνουμε όλα στον Νικόλα με το απύλωτο στόμα, πρέπει να πούμε ότι τα τελευταία είναι μια σωστή τοποθέτηση, την οποία έπρεπε να υιοθετήσουν όλα τα κόμματα που υπέβαλαν την πρόταση δυσπιστίας, αφοπλίζοντας τη ΝΔ. Να πουν, δηλαδή, «ναι, ρε, συνεννοηθήκαμε να υποβάλλουμε από κοινού πρόταση δυσπιστίας ενάντια σε μια επικίνδυνη για τον τόπο κυβέρνηση. Εσάς τι σας νοιάζει; Αντί να σκύψετε το κεφάλι μπροστά στην αποκάλυψη για τη βρομερή πολιτική συμπεριφορά σας, μας ζητάτε λογαριασμό τι κάνουμε εμείς».
Είναι κακό να συνεννοούνται συγγενικά κόμματα της αντιπολίτευσης για να επιτεθούν από κοινού σε μια κυβέρνηση, στην οποία καταλογίζουν τα μύρια όσα; Γιατί επέδειξαν τόσο ενοχική συμπεριφορά ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, ΣΥΡΙΖΑ και ΝέΑρ, επιτρέποντας στη ΝΔ να δημιουργήσει θέμα εκ του μη όντος; Γιατί οι ιδιαίτερες κομματικές φιλοδοξίες τους και οι μωροφιλοδοξίες των αρχηγίσκων τους δεν τους επιτρέπουν να δουν το προφανές. ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ το έχουν πάρει απόφαση ότι θα συγκρουστούν για τη δεύτερη θέση στις ευρωεκλογές, οπότε σ’ αυτή τη φάση η μεταξύ τους έχθρα είναι ισχυρότερη από την κοινή έχθρα προς τη ΝΔ.
Και η ΝΔ γιατί αντέδρασε με τόση σφοδρότητα, ρισκάροντας οι βολές της να αποδειχτούν άσφαιρες και αμυντικές; Γιατί φοβάται πως ο Μαρινάκης ηγείται ομάδας καπιταλιστών που θέλει να δημιουργήσει έναν ενιαίο σοσιαλδημοκρατικό πόλο. Ο Μαρινάκης βρίσκεται σε σύγκρουση με τον Μητσοτάκη, το Ιδρυμα Νιάρχου έφερε τον Κασσελάκη και τον «σπρώχνει», άλλοι καπιταλιστές φοβούνται «ακυβερνησία» καθώς ο Μητσοτάκης και η ΝΔ έχουν πνιγεί στα σκάνδαλα, άλλοι δε γουστάρουν να ενισχυθεί η Ακροδεξιά, όχι για ιδεολογικούς λόγους (σιγά μην έχουν δημοκρατικές ευαισθησίες οι καπιταλιστές), αλλά επειδή τη θεωρούν ανάξια να ασκήσει διακυβέρνηση. Ολοι αυτοί μαζί μπορούν να στηρίξουν την κατεύθυνση ενός «Επινέ α’λα Γκρεκ».
Το 1971, στο προάστιο του Παρισιού, Επινέ Σιρ Σιν, όπου γινόταν το 3ο συνέδριο του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Μιτεράν κατάφερε να ενώσει διάφορες ομάδες, να πάρει την ηγεσία του κόμματος (είχε γίνει μέλος του στη διάρκεια του συνέδριου!) και να ξεκινήσει μια πορεία που του έδωσε δυο προεδρικές θητείες και κατέστησε το ΣΚΓ πόλο διακυβέρνησης της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας. Εκτοτε, κάθε προσπάθεια επανασυγκόλλησης των θραυσμάτων άλλοτε ισχυρών αστικών κομμάτων, ονομάζεται Επινέ.
Ισχυροί μιντιάρχες όπως ο Μαρινάκης και καπιταλιστικοί όμιλοι μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις, όταν απέναντί τους έχουν άλλοτε ισχυρά κόμματα που έχουν απωλέσει την προοπτική επανόδου στην κυβερνητική εξουσία. Αυτά δε γίνονται, βέβαια, με το πάτημα ενός κουμπιού, ενώ ενίοτε μπορούν να καταλήξουν σε ξεκαρδιστική φάρσα, όπως συνέβη με την «Ελιά» του Μπένι στις ευρωεκλογές του 2014, που τα παπαγαλάκια του σημιτισμού την ονόμαζαν Επινέ, για να την δουν να παίρνει το… τεράστιο 8,02% στις ευρωεκλογές και να διαλύεται ενάμιση μήνα αργότερα.
Ομως -κι αυτό είναι που τρομάζει τη ΝΔ- το σπρώξιμο από ισχυρά μιντιακά συγκροτήματα και καπιταλιστικούς ομίλους προς ένα «Επινέ α’λα Γκρεκ» προϋποθέτει την επίθεση αυτών των συγκροτημάτων στην κυβέρνηση της ΝΔ και τον Μητσοτάκη προσωπικά. Είτε καταφέρουν είτε όχι ο Μαρινάκης και οι συνοδοιπόροι του καπιταλιστές να συγκολλήσουν τα κομμάτια της σοσιαλδημοκρατίας (ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, ΝέΑρ), η ΝΔ και ο Μητσοτάκης θα είναι οι χαμένοι αυτής της διαδικασίας, γιατί το Συγκρότημα Μαρινάκη ήταν το βαρύ πυροβολικό που τους στήριζε τόσα χρόνια τώρα.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως δεν βρισκόμαστε στην εποχή των μαζικών αστικών κομμάτων και των μεγάλων λαϊκών συγκεντρώσεων, αλλά στην εποχή που η αστική πολιτική δεν διαμεσολαβείται απλά από τα αστικά μίντια, αλλά είναι απόλυτα εξαρτημένη απ’ αυτά. Γι’ αυτό και ο Μητσοτάκης αναπήδησε σαν να του έπιασαν να μην πούμε τι, μόλις άνοιξε το στόμα του και πέταξε την παπάρα ο Νικόλας ο Παππάς, το πάλαι κολλητός του Μιωνή και του Καλογρίτσα. Πέρασε σε μια άνευ περιεχομένου επίθεση, αποκαλύπτοντας τον μύχιο φόβο του.
Rebranding Alexis
Δεν ξέρουμε αν υπάρχουν υπόγειες συνεννοήσεις (δεν το αποκλείουμε καθόλου), αλλά ο Τσίπρας φρόντισε να βάλει υποψηφιότητα ως ηγέτης του «Επινέ α’λα Γκρεκ». Οχι ευθέως, βέβαια, αλλά πιο διακριτικά από τη χοντροκομμένη παρέμβαση του στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.
Μην μας πείτε ότι δεν είχε τι άλλο να διαβάσει στην πτήση προς το Παρίσι κι έβγαλε να μελετήσει σε κοινή θέα ενημερωτικό της γαλλικής Publicis Communications, με τίτλο «Rebranding – Alexis Tsipras» και ημερομηνία Μάρτης 2024 (βλέπε φωτογραφία). Ηξερε πως κάποιος από τους επιβάτες του αεροπλάνου θα τον φωτογράφιζε και ήθελε να επιβεβαιώσει αυτό που έγραψε προ ημερών η «Καθημερινή», ότι ο Αλέξης Τσίπρας λέει σε συνομιλητές του πως «είναι προφανές ότι χρειάζεται ένα rebranding».
Η Publicis Communications είναι μια από τις μεγαλύτερες διαφημιστικές εταιρίες στον κόσμο, με έδρα το Παρίσι, και είναι προφανές ότι ο Τσίπρας απευθύνθηκε σ’ αυτήν για να του φτιάξει το νέο brand, το νέο διαφημιστικό όνομα (μετά συμβόλων και λοιπών συμπαρομαρτούντων).
«Ο Αλέξης Τσίπρας δέχεται και εξετάζει προτάσεις συνεργασίας από πολλές ενδιαφερόμενες εταιρείες δημοσίων σχέσεων για την προβολή του νέου Ινστιτούτου και τις επόμενες πρωτοβουλίες του», δήλωσε ήρεμα το «περιβάλλον» του. Οταν το «περιβάλλον» ρωτήθηκε αν έχει συναφθεί συμβόλαιο συνεργασίας με τη συγκεκριμένη εταιρία, απάντησε: «Οχι, δεν υπάρχει προς το παρόν συνεργασία με καμία εταιρία». Πάντως, διαφημιστικές διεθνούς εμβέλειας όπως η Publicis Communications, που οργανώνουν καμπάνιες για όποιον μπορεί να τις πληρώσει, από βιομηχανίες εσωρούχων μέχρι αρχηγούς κομμάτων, δεν αυτοπροτείνονται. Εκδηλώνουν ενδιαφέρον όταν πάρουν σχετικό αίτημα.
Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο Τσίπρας «ψάχνεται». Οτι δεν αφήνει το χρόνο να κυλήσει άσκοπα. Δεν κατάφερε να ξεφορτωθεί τον Κασσελάκη και η εντολή στους δικούς του ήταν να σταματήσουν το αντάρτικο, για να μην κατηγορηθούν για υπονόμευση και τους φορτώσουν ο Στέκας, η Θοδώρα και ο ναυαρχούκος την ευθύνη για την ήττα στις ευρωεκλογές. Ανάλογα με το εκλογικό αποτέλεσμα θα καθορίσει τις επόμενες κινήσεις του, ετοιμάζοντας παράλληλα το νέο brand «Alexis Tsipras». Το αν θα του βγει είναι… αλλουνού παπά βαγγέλιο.
Πάντως, ξέρει πολύ καλά ότι χωρίς υποστήριξη από μιντιακά συγκροτήματα και καπιταλιστές δεν μπορεί να πάει πουθενά. Δεν βρισκόμαστε στα 2012-2014 για να σερφάρει πάνω στο αντιμνημονιακό ρεύμα, την ώρα που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ βυθίζονταν στο μνημονιακό έλος. Αυτό σημαίνει πως θα δώσει όλες τις εγγυήσεις που θα του ζητηθούν. Κι αυτό θα το ονομάσει… «ηθικό πλεονέκτημα».
Και ο Μητσοτάκης τι θα κάνει; Τι θέλετε να κάνει; Αυτός έχει σηκώσει την παντιέρα της… επανάστασης ενάντια στη διαπλοκή και στους νταβατζήδες! Καλόοοο, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Είναι βέβαιο ότι οι διαμεσολαβητές έχουν πιάσει ήδη δουλειά, για να φέρουν τα μέρη και πάλι κοντά (όπως έλεγε μια παλιά διαφήμιση, «ο χρυσός μας φέρνει πιο κοντά»). Εχει όμως ένα μειονέκτημα πλέον ο Μητσοτάκης. Εχει γίνει φανερό ότι βρίσκεται σε διαδικασία αποδρομής (κι ας μην πέρασε ούτε χρόνος από τις τελευταίες εκλογές).
Από τον περασμένο Μάη-Ιούνη γράφαμε ότι η δεύτερη εκλογική νίκη της ΝΔ δεν σήμαινε αποδοχή της πολιτικής της, αλλά καταφύγιο ενός φοβισμένου και με ψυχολογία ήττας τμήματος των ψηφοφόρων (μειοψηφίας του συνόλου, καθώς ως γνωστόν το 41% δεν είναι πραγματικό 41%). Τώρα, ακόμα και κυβερνητικοί σφουγγοκωλάριοι παραδέχονται πως θέματα όπως το έγκλημα των Τεμπών, που νόμιζαν ότι λύθηκε στις εκλογές του 2023, επανήλθε με μεγαλύτερη δριμύτητα και κάνει περισσότερη ζημιά στην κυβέρνηση.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Κούλης θα στείλει πρέσβεις για να δηλώσει υποταγή στον Βαγγέλα, αλλά αν ο τελευταίος θα δεχτεί να του δώσει καθεστώς φόρου υποτελή ή θα διώξει τους πρέσβεις και θα κηρύξει «πόλεμο μέχρις εσχάτων». Μέχρι στιγμής ισχύει το δεύτερο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
