Ποιος ξεφτιλίστηκε πιο πολύ, ο τέως μπασκετμπολίστας Παππάς ή το τέως κυβερνητικό κόμμα ΣΥΡΙΖΑ; Η απάντηση στο ερώτημα είναι, νομίζουμε, προφανής: ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί ο Παππάς δεν είναι τίποτα. Ενας καριεριστάκος που του φούσκωσε τα μυαλά ο Τσίπρας και νόμιζε ότι μπορεί να γίνει δήμαρχος Αθηναίων. Οταν είδε την εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισε τα μου-σου-του, παριστάνοντας τον… αριστερότερο του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ενώ φαινόταν ότι αποσύρεται για να μην υποστεί συντριβή και επένδυε την απόσυρση με πολιτικούς λόγους, ξαναμπήκε στο παιχνίδι κι άρχισε να συζητάει με τον ΣΥΡΙΖΑ για να κατέβει υποψήφιος με τη στήριξή του.
Δεν ξέρουμε πώς «την είδε» ο Παππάς και δεν έχει καμιά σημασία. Σημασία έχει πως οι συριζαίοι μπήκαν σε διαπραγμάτευση μαζί του και τον άκουσαν να τους ζητάει διάφορα, μεταξύ των οποίων και η άνευ όρων στήριξή του από τη δημοτική παράταξη «Ανοιχτή Πόλη», που είναι ένα μωσαϊκό το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να ελέγξει ούτε τις εποχές της παντοδυναμίας Τσίπρα (πόσω μάλλον τώρα).
Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η πολιτική γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ να απορρίπτει την υποψηφιότητα Παππά με ψήφους 25 κατά, 14 υπέρ και ένα λευκό. Η αλαζονεία του Παππά δέχτηκε, ασφαλώς, ένα χαστούκι. Αλλά δεν έχασε και τίποτα, γιατί απλούστατα δεν ήταν τίποτα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που έχασε. Γιατί όταν έχεις έναν υποψήφιο, που τον έχει προτείνει ο πρόεδρός σου και τον ενέκρινε η κεντρική επιτροπή (αυτή θα ενέκρινε κι ένα ντενεκέ φέτα, αν τον πρότεινε ο Τσίπρας, είπε χαιρέκακα ο Αγγελος Τσέκερης, δείχνοντας την εκτίμησή του για τον πρώην «άχαστο» αρχηγό του αλλά και για τους κεντροεπίτροπους του ΣΥΡΙΖΑ), ο οποίος πρώτα είπε ότι δεν πολυσυμφωνεί πολιτικά με τον ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό δε θα κατέβει, μετά το ξανασκέφτηκε και είπε πως θα κατέβει, εσύ μπήκες σε διαπραγμάτευση μαζί του και μετά αποφάσισες ότι αυτός ο υποψήφιος δεν σου κάνει, δείχνεις ότι δεν είσαι κόμμα εξουσίας αλλά κόμμα της ξεφτίλας. Στην αστική πολιτική αυτές οι δουλειές γίνονται στα κρυφά και τα όργανα μαζεύονται για να εγκρίνουν, όχι για να απορρίψουν.
Αφού τελείωσαν με τον Παππά, τον οποίο στήριξε μόνο ο συνονόματός του Νίκος Παππάς, του ΣΥΡΙΖΑ, έβαλαν σε ψηφοφορία τον Ζαχαριάδη και τον Φίλη (ο Τσουκαλάς αποσύρθηκε και ο Τεμπονέρας ψήφισε λευκό, η Μπαλαούρα μάλλον στήριξε Ζαχαριάδη, ενώ στον αυτοπροταθέντα Φιλίππου δεν έδωσαν σημασία). Κέρδισε ο Ζαχαριάδης οριακά (με 17-15). Ακολούθησαν οι όρκοι πίστης ότι θα κάνει προεκλογική εκστρατεία με τη στήριξη όλων κτλ.
Μόνος κι έρημος θα μείνει, γιατί μέχρι την εκλογή νέου προέδρου όλοι θ’ ασχολούνται μ’ αυτό. Στη συνέχεια, η Αχτσιόγλου που αναμένεται να εκλεγεί πρόεδρος και της οποίας πρόταση υπήρξε ο Ζαχαριάδης, θα τον στηρίξει αναγκαστικά, αλλά ο χρόνος θα είναι ο μεγάλος εχθρός τους. Το ξεφτιλίκι είναι δεδομένο. Αν μάλιστα ο νεόκοπος Χάρης Δούκας του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, που εμφανίζεται ως μοντέρνος τεχνοκράτης, καταφέρει και πάρει μεγαλύτερο ποσοστό από τον Ζαχαριάδη, το κλίμα θα γίνει ακόμα πιο βαρύ για τη νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Να σημειώσουμε ακόμη ότι υπάρχει μεγάλη… κινητικότητα ανάμεσα στις φράξιες του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς κόσμος περνάει από φράξια σε φράξια και νέες συμμαχίες σχηματίζονται μέσα στον κομματικό μηχανισμό. Αφού να φανταστείτε ότι ο κυρ-Αλέκος ο Φλαμπουράρης ψήφισε Φίλη και όχι Ζαχαριάδη!. Αυτό ήταν το αγαπημένο σπορ των παλιών «εσωτερικάκηδων» και του Συνασπισμού, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ναι, αλλά τότε μετά βίας έπιαναν το 3% για να μπουν στη Βουλή. Λέτε να επιστρέφουν ολοταχώς στην αρχή του κύκλου τους; Θα δείξει.
